Reisverslag India

Publication date: 4 September 2008

Verkorte versie en Rootszaak Daksha en ontwikkeling na reis namelijk Rootsbijeenkomst tehuizen is al besproken op overleg 4 september 2008, zie blz. 14

REISVERSLAG REIS INDIA

Pauline Hillen

Medereizigers: Daksha van Dijk, Arun Dohle.

Bijlagen:

a.Reisverslag Rootsreis mei

b.Voorstel reis India

c. Supreme Court India, stuk tekst over Roots.

d. Cara Guidelines, nieuw concept, stuk over roots

e. Brief aan Mrs. Achala Joshi, Voorzitter Shraddhanand Mahilashram, het tehuis

waaruit Daksha is geadopteerd.

f. Antwoord Mrs. Joshi aan Ina Hut

Doel van de reis: (zie ook Voorstel reis India en verslag Rootsreis mei 2008)

1.Verkennen, onderzoeken en analyseren van bestaande netwerken in India opdat deze ingezet kunnen worden op de juiste manier voor geadopteerden op zoek naar hun roots.

2. Investeren in nieuwe netwerken en te onderzoeken in hoeverre deze verder ontgonnen en gebruikt kunnen worden.

3. Naam en adres biologische moeder Daksha

Bezoeken gepland aan

Mumbai:

• Nederlandse Ambassade (ging niet door, Consul generaal was op vakantie)

• Nilima Mehta en eventueel Dipika Maharaj Singh

• Sulu en Mrs. Achali Joshi, President Shraddhanand

• Child Welfare Tonsil

• Advocaten: Mr. Rakesh Kapoor, Mr. Jamstead, Mr. Pradeep Havnur

• Madavi, werkte tot 9 maanden terug met Sulu

New Delhi:

• Jim De

• Ministry Of External affairs (hebben programma : Trace your Roots in India voor emigranten van de Diaspora)

Gesprek Els Wunnink.

Inleiding

Ik heb ervoor gekozen om niet te proberen het psychologische spel, inclusief de intriges waarin ik en mijn medereizigers zich bevonden te beschrijven, evenals de door ons bedachte strategieën. Afspraken werden gemaakt en overruled, toezeggingen werden gedaan en weer teruggetrokken. Ook is dit de reden dat de afspraak met Dipika afgezegd is, en ook het gedeelte van de reis wat betreft New Delhi niet doorgegaan is. Verder zal ik in dit verslag ook niet ingaan op de specifieke verzoeken en lopende zaken die ik had mee gekregen wat betreft observatie en het fotograferen van kinderen en Rootszaken. Tegelijkertijd was Daksha met Anjali(maatschappelijk werker vanuit netwerk Arun, hun zoektocht via instanties aan het doen: bij de gemeenten of bij het ziekenhuis waar ze geboren is. Dat lijkt makkelijk, maar gewoon gaan en zeggen dat je geadopteerd bent doet alle deuren sluiten. We weten dat de afstandsverklaring de naam en het adres van de moeder bevat. Deze bevindt zich in tehuizen. Daar moet het adres op staan. Vragen die hier spelen zijn: maakt het ziekenhuis of de kliniek waarin het kind geboren is ook een verklaring van geboorte op naam van biologische moeders. In dit kader is ook Els Wunnik in Nederland gebeld. Ik zal me in dit verslag beperken tot een weergave van de voornaamste gesprekken en een analyse wat er gebeurde. Wel moet rekening gehouden worden met het feit dat veel van de informatie, die naar Nederlandse maatstaven, overduidelijk en simpel is, met veel diplomatie, moeite en tijdrekken werd verstrekt. En zal ik volstaan met het vermelden van het feit dat Daksha heel ziek is geweest en meer dan 40 graden koorts had, eerder teruggekomen is dan de twee maanden die zij van plan was te blijven, en een nierbekkenontsteking bleek te hebben.

Aan het eind van dit verslag zal ik met conclusies en aanbevelingen komen, met als doel, middels een spoedige bespreking van deze reis tot besluitvorming te komen over de te volgen stappen.

Bezoek Nilima Mehta.

Zij heeft verschillende functies: Zij is wetenschapper, juriste, zij adviseert CARA: the Central Adoption Rescource Agency, wat valt onder The Ministry of Women and Child Development wat betreft the “Draft Guidelines on Adoption of Indian Children without Parental Care”. Zij zit in een Board van een tehuis, genaamd Nagama Mascarenas Family Service Centre. Zij doen bijna alleen nationale adopties.

Wereldkinderen heeft dit tehuis een aantal jaren geleden gesteund met nationale adoptie. Zij is Promotor van Indiase adoptieprogramma’s, internationaal spreker

En heeft zich in het verleden positief uitgelaten over het verstrekken van gegevens bij Rootszaken. Bij een eerder bezoek van Daksha heeft zij beloofd haar te helpen, als het moest om naar de media te gaan.

Zij vertelde:

• Zij is zeer positief over Wereldkinderen. Zij was gelukkig met de brief die ik haar geschreven had en vond dat we helemaal op een lijn zaten. Misschien had het ook wel te maken met de gelden uit het verleden.

• Zij wilde zelf het bezoek aan haar vertrouwelijk houden t.a.v. Sulu. De verhouding met Sulu leek niet goed, maar beter met mrs. Joshi van Shraddhanand. Het tehuis via welk Daksha is geadopteerd.

• Veel nationale adopties die niet via legale weg gebeuren

• Zij had een Zwitserse geadopteerde aan een advocaat geholpen om zijn achtergrondgegevens te krijgen via de High Court. De Zwitser heeft een foutief adres gekregen en zij heeft vervolgens niet meer van hem gehoord.

• Bood aan Daksha te helpen met contact te leggen met het Shraddhanand.

• Vraag: hoe verhoudt zich de Surpreme Courtuitspraak met de Caraguidelines?

Zij vertelde dat er tekst wetgeving van haar hand bij de Supreme Court ligt, waarin staat dat de geadopteerde het recht op alle informatie heeft en zoeken en vinden maar wel met “toestemming van de biologische moeder”

• Tehuizen in India vertellen volgens haar nooit in welk ziekenhuis je geboren bent omdat er in het ziekenhuis de zogenaamde “discharge Card” ligt waarop de naam van de moeder vermeld staat.

• Zij gelooft niet in een “helend proces” als biologische moeder en kind elkaar vinden.

• De media is ook een goed middel.

• Wel vindt zij dat de situatie zoals deze nu is: op een schaal van 1 op 10 staan de rechten van de biologische moeder op 10 en van de geadopteerde op 1, gebracht moet worden van 5 naar 7.

• Zegt toe mee te willen doen aan een eventueel Congres over dit onderwerp.

Gesprek Madavi.

Madavi vond het erg leuk ons weer te zien. Had een zware tijd gehad met het besluit om weg te gaan. Versie Madavi en Sulu over haar vertrek is verschillend: Madavi zegt uit eigen beweging weg gegaan te zijn, en Sulu zegt dat zij ontslagen is. Madavi werkt nu bij Child Line, een Kinderrechtenorganisatie.

Madavi geeft aan veel moeite te hebben hoe Sulu met geld omgaat.

• Sulu komt uit een gemeenschap die erom bekend staat heel zuinig te zijn.

• Donaties worden niet geregistreerd. Madavi weet niet waar dat geld naar toe gaat.

• Geld wordt gedoneerd voor delfde doelen. Sulu werft fondsen voor dezelfde zaken, dubbel.

• Neemt meegenomen cadeaus uit Nederland mee naar huis en vindt het niet goed te delen met verzorgsters die op het laagste niveau zitten.

• Wat betreft het councelen van afstandsmoeders, dat gebeurt niet of nauwelijks, de moeders worden van de kliniek naar het tehuis gebracht.

• Madavi heeft contact met Anjali, de persoon waarmee Arun samengewerkt heeft. Madavi vertelt dat zij wel met Anjali praat over Bal Anand maar Madavi heeft genoeg hart voor de kinderen en wil dat het tehuis niet ophoudt te bestaan.

Gesprek Anjali over Madavi.(was niet te doublechecken bij Madavi, want dit gesprek was na het gesprek met Madavi)

Anjali vertelt over Madavi dat zij heeft gezegd dat er moeders komen en dat zij vaak niet de waarheid vertellen. Dan worden alle adoptiedocumenten met foutieve informatie opgesteld. Deze documenten worden naar de rechtbank gestuurd. Wanneer ze achteraf achter de juiste informatie komen, dan wordt deze in een ander boek opgeschreven, maar de adoptieprocedure is dus gestart met foutieve informatie. Ook vertelt Anjali dat er vóór de bevalling al contact is met de moeders en dat Sulu een samenwerkingsverband heeft met JJ hospital.

Het volgend conflict tussen Madavi en Sulu wordt verhaald: Lankishwar, de oude man van het CWC , die ook Anke en ik hebben ontmoet, wilde een kind teruggeven aan een moeder. Het was een vondeling. Dit kind zat in het tehuis van Sulu. De moeder durfde niet terug te gaan naar het CWC, omdat Lankishwar handtastelijk was. De moeder kwam steeds weer met een andere man in Bal Anand. Madavi dacht daarom dat zij een prostituee was. Maar dat was het niet: ze nam steeds een andere man mee om haar te beschermen. Sulu wilde het kind niet teruggeven en Madavi mocht er geen tijd aan spenderen.

Salarissen van maatschappelijk werkers in India: 7000 tot 10.000 Roepies wanneer zij begint met werken. Een normaal salaris voor een maatschappelijk werker in India is 15.000 Roepies, een psychologe verdient 20.000 Roepies.

Gesprek Els Wunnink. Tot 1977 contactpersoon Wereldkinderen in India.

Els Wunnink vertelde dat zij de kinderen eerst naar Dr. Kare en dan naar Dr. Sabnis bracht. Zij bracht zelf de biologische moeder naar het tehuis om een afstandsverklaring te tekenen.* De papieren die zij in haar huis/kantoor had zijn overgedragen aan Wereldkinderen en aan Sulu. (Aangezien de dossiers van Wereldkinderen uit die tijd bijna niets bevatten, is de vraag wat er mee gebeurd is.) In die tijd werd er minder gehouden aan de officiële dingen. De Katholieke zusters waren makkelijker met het geven van de achtergrondinformatie. Sulu heeft haar archief redelijk goed op orde. In die tijd hoefden documenten maar 7 tot 10 jaar bewaard te worden. Zij heeft geen enkele afstandsverklaring in haar bezit en ook nooit gehad. De meeste mensen kwamen van buiten en gaven soms gewoon een adres in Bombay op.**Volgens haar werden er zeker wel afstandsverklaringen getekend door de moeders, anders hadden zij immers geen adoptie kunnen doen! Wel deden de tehuizen er geheimzinnig over: als contactpersoon van een buitenlandse organisatie werd je geacht niets hiervan te weten. Sulu heeft haar archief redelijk goed op orde. Els Wunnink krijgt vaak bezoek van geadopteerden en vertelt zoals het verteld wordt: gegevens kun je niet krijgen. Sulu bezoekt Els Wunnink wanneer zij in Nederland is.

Gesprekken over adoptie en roots.

Verschillende gesprekken met Sulu. In Bal Anand heb ik drie bezoeken op verschillende dagen gebracht, plus twee keer dineren met Sulu en vrijwilligsters (Indiase geadopteerden). Een keer bij Sulu thuis en een keer in een restaurant.

Feiten:

- Sulu was (sinds 1974) trainee van Els Wunnink, die contactpersoon van Wereldkinderen was, en de adopties deed van veel tehuizen.

- In maart 1974 is het eerste kind naar Nederland gegaan.

- Zij is in 1976 contactpersoon van Nederland geworden.

- Er zijn ongeveer 50 tot 100 kinderen vanuit het Shraddhanand naar Nederland gegaan.

- Sulu deed in het begin dus alle adopties van het Shraddhanand voor Nederland.***

- De meeste kinderen zijn in 1976,1977 en 1978 geadopteerd.

- Sulu heeft sinds 1984 een eigen thuis.

- Sulu vertelt dat de dossiers in ieder geval incompleet zijn tot 1990. Daarna zegt zij dat ze de documenten niet kan vinden. Simone schrijft in haar reisverslag dat Sulu vertelde dat deze door de moessonregen verloren zijn gegaan.

- Sulu: “ At that time noone thought background information was important”. In de jaren 80 heeft Hoksbergen haar duidelijk gemaakt hoe belangrijk het is om documenten te bewaren.

- Sulu heeft minimaal 1.5 fte nodig om Roots te doen. Wereldkinderen betaalt deze 1.5 fte . (3500 Euro)

- Sulu heeft vier kandidaten, potentiële opvolgers van haar waarmee zij gesprekken voert.

- Sulu zegt dat adopties duurder worden. Ze moet bijvoorbeeld de AIR (All Indian Report)betalen, een officieel orgaan dat de rechtbank adviseert. Dit was vroeger gratis.

- Voor Indiase adopties wordt 50 roepies per dag betaald.

- ICWS krijgt 2500 roepies.

- Sulu is, naar eigen zeggen, veel aan de telefoon met Dr. Joshi van Shraddhanand en maakt een afspraak voor Daksha en mij met Kapoor.(advocaat van alle tehuizen). Ik kan Joshi niet spreken en mag haar nummer ook niet hebben. Volgens Sulu bevindt zij zich buiten de stad, maar komt maandag terug waarschijnlijk.

- Andere tehuizen binnen de Confederatie zijn Children of the World(werkt met Noorwegen), Balasha Trust, IEPA en Family Service.(laatste geeft in elke geval geen “identifying information.” )Sul is druk alle tehuizen te bellen om te vragen welke informatie zij geven. Ook belt zij om andere tehuizen bij de Confederatie aan te laten sluiten.

- Sinds de laatste paar jaar? wordt de identiteit van de moeder gecheckt door: duimafdruk of een naam, voedselbonnen, telefoonkaart, elektriciteitsrekening, “discharge document” van ziekenhuis, stemkaart. Wanneer zij het niet vertrouwt gaat zij naar CWC, die tegenwoordig SCWS heet.

- Bij het tekenen van afstandsformulier moet er een maatschappelijk werker bij zijn van SCWS. Bij de notaris wordt de handtekening gelegaliseerd.

- Vroeger was er geen afstandsverklaring nodig om te overhandigen in de rechtbank. De documenten liggen allemaal in de tehuizen.

- Sinds een aantal jaren moet het wel, volgens Sulu nog geen 10 jaar.

- Sulu werkt ook met Zweden, België en Frankrijk. Ze heeft er last van, ze sturen steeds maar weer dossiers, volgens Sulu houden ze geen rekening met wachttijden.

- Op de vraag of het inspectierapport van tehuis gezien mocht worden met als argument het Nederlandse kwaliteitskader, werd zij heel boos: zoveel geld kreeg ze niet meer van ons, dat zou ze echt nooit laten zien.

Overigens vond zij het moeilijk om de vraag vanuit Wereldkinderen te beantwoorden bij elk voorstel wat er gedaan was om het kind in India te houden. Ik heb haar gezegd dat, met de informatie die zij nu al verstrekt, sinds onze laatste afspraken, dit gegeven al invult.

DE BOEKEN.

Sulu heeft vier boeken: registratie van moeders en kinderen op het moment van afstand. Het was in het niet gemakkelijk om deze boeken te zien te krijgen. Ik mocht ze dan ook maar oppervlakkig en snel zien. Ik heb foto’s genomen. Grappig detail wat ik wel wil vermelden hier: zij had, na het tonen, alle vier de boeken keurig (ver uit mijn bereik) op een stapeltje gelegd opdat de secretaresse deze kon weghalen. Toen deze kwam, wilde Sulu haar de boeken geven, maar was zo nerveus dat ze maar twee dikke boeken telde terwijl er overduidelijk drie dikke boeken lagen. Ze keek naar mij: “heb jij het?” Had ik graag gewild, deze informatie is voor veel geadopteerden echt belangrijk.

De onderstaande informatie is gedeeltelijk overgenomen van dingen die Sulu mij vertelde en gedeeltelijk gedestilleerd uit het nauwkeurig bestuderen van de uitvergrote foto”s en aannames na het combineren van haar verhaal en de foto 's.***

a. Green book(zo noemt Sulu het): het oudste boek dateert van 1974 en is overgenomen van Els Wunnik. Het eerste kind wat Sulu heeft (mede)bemiddeld in dit boek is van maart 1974. In 1989 is het laatste kind ingeschreven in dit boek. Daarna kwamen alle adopties alleen vanuit Bal Anand.

Bevat: datum, naam, adres van familie, sex, kindnaam en status, geboortedatum, naam van instituut, petitionnumber, naam advocaat, rechtbank, rechtbankuitspraak, paspoortnummer, vertrek, eerste en tweede follow up, Nederlandse adoptie-uitspraak, opmerkingen. Ik heb foto’s van een paar pagina’s genomen. Bij uitvergroten blijkt: geen namen en adressen.

b. Admission Book, dit is een roze boek : het eerste kind heet Sunita. Het eerste kind van dit boek is bemiddeld op 1-1-1984. Dit boek bevat: Registratienummer, naam kind, sex, leeftijd, geboortedatum, status, religie, datum van binnenkomst, gezondheid, toewijzingsstatus, name of ouders of guardian!!, reden voor toelating, datum en reden ontslag, opmerkingen. Foto’s laten zien: Bij sommige kinderen staan namen van biologische moeders en adressen. Bij de adopties die vanuit een andere organisatie zijn gedaan in die eerste maanden van 1984 staat onder de titel naam en adres van biologische moeder: not available. Bij een paar kinderen van Naqpur MSS zijn het steeds vondelingen, dus geen naam en adres. Bij kinderen die via Dr. Djaveri komen staat een naam en adres, maar dit zijn dus kinderen van wie de moeder afstand heeft gedaan bij Bal Anand vermoed ik. Bij de kinderen die uit Shraddhanand komen heeft Sulu ook geen naam en adres. Eind 1985, dus na twee jaar, zijn er 129 kinderen bemiddeld, waarvan 12 kinderen niet oorspronkelijk uit Bal Anand kwamen. Dus via Bal Anand zijn er in die eerste twee jaar 107 kinderen bemiddeld. Het lijkt er op dat Sulu de naam en het adres van de moeder netjes heeft geregistreerd wanneer de moeder dus bij Bal Anand afstand had gedaan. Wel staat bij een kind uit 1984 de naam van de moeder, maar er staat ook bij dat de moeder haar adres niet wilde geven. Als dat vaker zo is, dan kan het zijn dat niet alle adressen bekend zijn. Te verwachten valt dan eigenlijk wel dat de namen en adressen van de moeders die bij andere tehuizen afstand deden ook goed geregistreerd zijn. Het is goed mogelijk dat dit zeker is gebeurd bij Shraddhanand, een oud gevestigd instituut van zeer goede reputatie. Overigens is het zo dat in principe de geadopteerden vanaf het jaar ??dat de afstandsverklaringen in de rechtbank liggen deze verklaringen uit de rechtbank zouden kunnen opvragen. Met de Right On Information Act . Maar dat wordt weer moeilijk als het informatie uit prive tehuizen betreft, want de afstandsverklaringen schijnen er toch vaak niet te zijn. Dit is wel zo bij de staatstehuizen.

c. Een boek met namen van adoptiefouders en datum van binnenkomst in tehuis en vertrek van het kind. Dit boek laat zij zien aan de geadopteerden op hun Rootsreis.

d. Een Indexboek met de namen van de kinderen op alfabetische volgorde waarnaar verwezen wordt naar de pagina’s van het eerste boek. Nu wordt informatie in de computer gezet.

Sulu vertelde ook dat kinderen vaak vervoerd werden uit het binnenland. De adoptieprocedure liep dan soms bij de court in de hoofdstad(was ze vaag over) en de kinderen werden dan in ieder geval voor het maken van het paspoort, dus korte tijd voor dat ze naar Nederland gingen naar Bal Anand gebracht, waar ze dan samen kwamen om in groepjes geëscorteerd te worden naar Nederland.

Door de gesprekken met Els en ook Sulu en data die geadopteerden geven lijkt het goed mogelijk dat kinderen die ingeschreven staan in het tehuis, zelf nooit in het tehuis zijn geweest, maar gewoon in het ziekenhuis bleven, daar werden ze beter verzorgd. Er is dan wel een binnenkomstdatum in tehuis en een ontslagdatum, maar dat heeft waarschijnlijk met de adoptieprocedure die via het tehuis liep te maken.

- Sulu is bereid te zoeken, ook voor unwed mothers. Zij heeft dit ondertekend in een contract. We zullen dan ook een vraag bij haar uitzetten. Ik heb niet zoveel vertrouwen in de manier waarop zij dit zal doen. Vanwege haar leeftijd, de manier waarop zij vertelt al eens gezocht te hebben naar ouders van een kind wat medische heritage information nodig had en vanwege het feit dat zij er gewoon niet achter staat.

- Ik heb haar gevraagd of zij hier extra personeel voor nodig had, wat haar hierin zou kunnen steunen. Zelfs gezegd dit te willen vergoeden. Dat hield zij heel erg af, was niet nodig. Wel wilde zij graag nog dat haar salaris wat aangevuld zou kunnen worden en vroeg dit op haar privérekening te storten.

Tehuis Bal Anand en vrijwilligers. :

Sulu vraagt 100 Euro per vrijwilliger om een maand te werken in haar tehuis. Dit hoorde ik na aankomst in Nederland in gesprekken met de vrijwilligers.

Gesprek Punima en Bhakti

Twee jonge geadopteerden (23 jaar), in sari’s gekleed, waren vrijwilligerswerk aan het doen in Bal Anand. Zij zijn eerder met Wereldkinderen op Rootsreis geweest. Een in 2005. Zij waren bang om mij van Wereldkinderen te ontmoeten. Zij hadden nogal op hun lazer van Sulu gekregen de avond voorafgaand aan het bezoek van mij, omdat zij Wereldkinderen niet zouden hebben laten weten dat zij naar Bal Anand gingen.** Tegen een van de vrijwilligster heeft Sulu overigens een jaar geleden gezegd , niet aan Wereldkinderen te vertellen dat ze vrijwilligerswerk ging doen , want Wereldkinderen zou daar veel geld voor willen hebben. Maar dat was lang voor ondertekenen van de overeenkomst. Sulu stelt zich als moeder op van deze geadopteerden. Overigens is een van de onderdelen van haar counseling van geadopteerden: “Zie mij maar als je moeder”. Sulu klaagde over de vrijwilligsters ze wilden van alles, naar hun geboorteplaats of een uitstapje en dan moest er steeds een maatschappelijk werkster mee. Zij voelde zich verantwoordelijk voor hen, en gaf aan dat het zo niet kon eigenlijk. Het was een prachtige samenloop van omstandigheden, want een van de geadopteerden had binnen korte tijd een rechtbankzitting in Nederland, omdat zij haar adoptie van Nederlandse ouders ongedaan wilde maken. Zij vertelde Sulu dat zij de achternaam van de moeder wilde weten, omdat zij deze wilde aannemen. Sulu verwees haar onder begeleiding van haar beste maatschappelijk werkster -Hasha- naar een advocaat. Elk begrip wat deze man toonde werd ondermijnd met tegenvragen van Hasha.(aldus beide meisjes) Na dit bezoek werden de geadopteerden door Hasha op een riksja naar het tehuis gezet. Haar dienst zat erop en zij ging naar huis. De twee meisjes hebben toen, naar hun zeggen, stiekem, een andere riksja gepakt en gingen terug naar deze advocaat, die hen heel begripvol te woord stond en later met Sulu zou praten om in dit geval naam en adres te verstrekken. Heel veel spannende en nerveuze uren later was ik in het bezit van de naam en adres van de moeder van Bhakti. En zij is door Sulu, na een zenuwslopende 48 uur verwittigd van de naam van de moeder en heeft het adres gezien (en onthouden!)

Bal Anand

Verslag van vrijwilligster: kinderen krijgen geen luiers, worden niet afgedroogd, krijgen natte broek na plassen weer aan. Gaan wel naar school, maar gaan slechts twee keer per jaar voor een uitje. Dat had zij gevraagd. Het kind met olifantenbeen dat pas in 2008 (onlangs) is geopereerd heeft drie jaar met deze operatie moeten wachten omdat er geen geld was(?) Volgens anderen hebben alle special needs kinderen het recht op gratis operaties. Het meisje had heel veel pijn, maar kreeg water daartegen. De Koreaanse speltherapeute vertelde dat alles waar zij om vroeg zo lang duurde en dat zij geen enkele feed back kreeg van Sulu op zaken die zij belangrijk vond. Zij heeft net haar ontslag genomen. Medewerkers zijn nogal ongelukkig.

Zelf ben ik wel geschrokken van de staat van het tehuis. Het was vies en rook vies. Er werd niet prettig omgegaan met de kinderen. De kinderen waren niet gelukkig.

Dr. Sabnis bezoekt Bal Anand.

De Board van Sulu heeft een gynaecologe, Dr. Sabnis zit al vanaf de vanaf de oprichting van Bal Anand in de Board. Tijdens een van onze bezoeken aan Bal Anand was Dr. Sabnis op bezoek bij Sulu. Zij vertelde dat zij eigenaar is van een kliniek en mede-eigenaar van een andere kliniek. In Triviny Nursing Home is zij de eigenaar en zij vertelde dat Daksha daar niet geboren was. Er waren namelijk geen geboortes in Maternity Triviny Nursing Home! Zij raadde Daksha ten sterkste aan om zelf kinderen te nemen, dan kwam het wel goed.

Dr. Sheila Mhatre, Voorzitter CWC, Child Welfare Committee

Om de CWC, te bezoeken is een kwestie van checken op welke dag en uur dit orgaan zitting houdt en waar. Dit is altijd in een van de tehuizen. Na lang wachten op onze beurt, een grote rommelige kamer vol mensen met kinderen met vragen en dossierstukken, spreken we met de voorzitter.

• Zij (de voorzitter) kent de wet niet wat betreft rootsvraagstukken.

• Na het lezen van het stuk wetgeving van de Supreme Court, bevestigt zij : “als er een wet is, dan moet het gegeven worden. Daar kan het tehuis niet tegenin gaan.”

• Zij is bereidwillig en wil meteen het tehuis bellen en hieromtrent informatie opvragen.

• Er is toevallig in dezelfde ruimte een maatschappelijk werkster van Shraddhanand en zij krijgt de opdracht dit telefoontje te doen.

• Na lang wachten, wordt er in Hindi tussen beide vrouwen gesproken en wordt ons aangeraden Dr. Kapoor te bellen.

Dr.Rakesh Kapoor.

Hij is de advocaat van alle tehuizen. En bleek de man te zijn om te benaderen om als we iets gedaan wilden krijgen bij Mrs. Joshi van Shraddhanand (volgens Sulu een egoïstische vrouw die zij op geen enkele manier kon overtuigen informatie te verstrekken) In de tijd van de adoptie van Daksha deed zijn vader de adopties.

Hij zei (tot onze verbazing) het volgende:

• Dat de Supreme Court uitspraak maar een “richtlijn” is. Daarin staat dat ouders het aan kinderen die de meerderjarige leeftijd hebben bereikt kunnen geven. Maar dat het dan aan iedereen wel geven kan worden. Hij vindt dat het specifiek per casus bekeken moet worden.

• Dat Daksha een uitgebalanceerde persoon is en “our own judgement is that it should be given” Dat zij dus natuurlijk alle informatie kon krijgen, inclusief adres: “whatever is there”

• Dat dit alleen via de organisatie Wereldkinderen zou gaan, het is de verantwoordelijkheid van de partnerorganisaties onderling.

• Dat er in de tijd van de adoptie van Daksha nog geen “system in place” was en dat het goed zou kunnen zijn dat het adres niet zou kloppen.

• Dat, mocht het adres niet kloppen, Daksha dit zo moeten accepteren en er vrede mee hebben. Dit vroeg hij aan haar.

• Dat hij de directrice van het tehuis zou verzoeken alle informatie betreffende Daksha uit het archief te halen. “Whatever the records are, will be put on paper.”

• Dat hij de volgende dag of de dag erna uiterlijk een afspraak zou arrangeren met mrs. Joshi (directrice Shraddhanand) en zichzelf en Wereldkinderen en Daksha.

• Dat we niet moesten denken dat hij alleen maar de advocaat van de tehuizen was, dat hij niet aan een kant stond, maar hier begrip voor kon opbrengen.

• Dat we in een “sealed envelope” alles zouden krijgen wat er te vinden was in het archief over Daksha en dat dit aan Wereldkinderen gegeven zou worden.

• Dat Sulu hem constant belde en “was jumping like a cat on a roof” wat vertaald kan worden als ongeveer: “op hete kolen zitten.”

• Dat we de volgende dag om 12 uur moesten bellen.

De reis naar Delhi werd afgezegd en ook het bezoek aan Dipika,( manager van kindertehuis SOFOSH Poona) en begiftigd pleitbezorger voor openheid van Roots.

Sulu sprak overigens nogal laatdunkend over haar.

Nadat ik Sulu aan het eind van de week ongeveer dwong Joshi te bellen en wel in het Engels zodat ik het kon verstaan, zei Joshi het volgende:

• Ze was, helaas, nog steeds buiten de stad.

• Ze had het al van Kapoor begrepen.

• Zij was het er geheel mee eens, Daksha had het recht op deze informatie. Zij volgt het advies van haar advocaat volledig op en doet wat hij zegt en dat geldt dan niet alleen voor Daksha, maar zij vond dat dan alle geadopteerden hier recht op hadden.

• Hij had een document opgesteld wat hij aan haar gemaild had.

• Op mijn vraag of zij de maatschappelijk werkster opdracht kon geven om de informatie aan Wereldkinderen te geven, zei ze dat ze dat zou doen, maar dat ze eerst de brief van Kapoor moest lezen.

• Ze zou het bekijken en een afspraak arrangeren.

De volgende dag belde Kapoor en hadden we (dit was de tweede keer) een afspraak in het tehuis Shraddhanand. Dezelfde social worker die ons de eerste keer te woord had gestaan overhandigde een brief. Deze brief is nu ook officieel aan Ina Hut gericht.

Wereldkinderen en ook Daksha moeten een door hen opgesteld document ondertekenen waarin als voorwaarden staat dat geen “pogingen” gedaan zullen worden om naar de geboorteouder(s) te zoeken” en dat het “vertrouwen waarmee deze heilige informatie wordt gedeeld op geen enkele wijze gecompromitteerd wordt”. Zij zullen dan op hun beurt “pogingen doen, om Daksha’s dossier te vinden.

Opmerkingen uit gesprekken met advocaten Pradeep en Jamstead. (Zie bijgevoegd advies)

• Dit gaat tegen de wet in.

• Dit is chantage.

• Er hoeft helemaal geen gevaar voor moeder te zijn.

• Adopties kloppen niet, CWC wordt betaald en ook Cara.India is een erg corrupt land.

• Het is heel simpel, geadopteerden hebben er gewoon recht op. Ook via de Right On Information Act.

• Het juridische systeem is sterk. Als ze het niet geven kun je het instituut aanklagen. Arun heeft het gedaan en nog niet gekregen, dat heeft te maken met het feit dat hij uit een politiek beroemde familie komt. De broer van zijn vader is hoogstwaarschijnlijk de Union Minister of Agriculture. Voor Daksha is het een stuk simpeler, omdat de kans klein is dat zij ook uit een politiek belangrijke familie komt.

• Arun zijn zaak is zo belangrijk omdat, als hij wint de hele adoptie zal opblazen. “The whole secrecy will be exposed.”

• Je kunt altijd nog naar de media gaan.

• Je kunt tekenen om te zien wat je krijgt, en dan alsnog een rechtszaak aanspannen, blijkt de informatie niet te kloppen. Dan heb je ondertekend, maar je kunt aantonen dat dit chantage is.

• Je moet dit ondertekenen met Kapoor en dan een foto nemen, dan is dat het bewijs dat hij die brief heeft opgesteld.

• Het is geweldig dat hun voorwaarden nu officiëel bevestigd zijn in een brief aan Ina Hut. Dit kan tegen hen gebruikt worden waar nodig

In het officiële advies staat dat Wereldkinderen om het volgende moet vragen:

Er zijn verschillende mogelijkheden:

1. Document zoals het verstuurd is tekenen - met het risico dat Daksha gewoon bijna niets krijgt… pogingen van Shraddhanand om dossier te vinden klinken niet veelbelovend.

2. Tekenen met als voorwaarde dat bovenstaande genoemde zaken allemaal verstuurd worden. Mocht dat niet zo zijn dan is de handtekening niets waard. Dan krijgen we misschien wel een adres. Is dit wel een goede optie: we kunnen er wel van uitgaan dat niet alles er is.

3. Ina reist naar India, met de messen op tafel, : “eerst zien wat je hebt, dan teken ik voor akkoord”

4. We antwoorden schriftelijk dat we eerst willen weten wat er is alvorens zulk een document te tekenen, ook als bescherming van de geadopteerde.

Advies :

Een brief schrijven waarin staat dat op grond van wetgeving in Nederland wij onmogelijk dit kunnen ondertekenen laat staan van een geadopteerde kunnen vragen om dit te tekenen. Dat we een laatste keer ons verzoek indienen en dat we binnen twee weken de informatie verwachten.

Als we het niet krijgen zullen we het via de rechtbank oplossen. Dat betekent overigens wel dat het contact met Sulu geschaad wordt, dan wel verbroken. Alhoewel Wereldkinderen deze zaak niet tegen Bal Anand aanspant, maar tegen Shraddhanand.

Reden van dit advies:

1. Wereldkinderen staat waarvoor we staan.

2. Het wordt een ellenlang getrouwtrek.

3. Er is/wordt al veel teveel tijd en energie aan besteed.

4. Welke garantie hebben we dat we (goede) gegevens krijgen?

5. We begrijpen hun regels, maar wij hebben ze ook, laten we kijken wat de rechtbank besluit hieromtrent.

6. Wanneer we kiezen tot procederen, kunnen we het beter meteen doen, anders hebben we een achterstand in de rechtbank, omdat we een dergelijk document ondertekend hebben en moeten we bewijzen dat dit chantage is. .

7. We strijden met open vizier.

8. Vanaf het eerste verzoek hebben zij ons geen vertrouwen gegeven.

Er is overigens ook een kans dat, wanneer zij serieus merken dat dit het gaat worden, dat ze toch een deal zullen proberen te maken.

Bij akkoord moet besloten worden:

- Welke advocaat.

- Op welke gronden, zoals Pradeep in zijn advies verwoord?

- Welke termijn.

Veronderstellingen of Aannames

• Veel geadopteerden denken dat zij in het tehuis zijn geweest, de tehuizen bevestigen dit, maar in werkelijkheid is het zo dat veel geadopteerden in de ziekenhuizen bleven, waar ze goed verzorgd werden. Het boek wat de geadopteerden te zien krijgen op hun Rootsreis waarin inschrijving en uitschrijving van het kind in het tehuis wordt vermeld, heeft in veel gevallen te maken met het feit dat de adoptieprocedure via het tehuis plaats moesten vinden, omdat het tehuis licenceholder voor adoptie was en niet een ziekenhuis.

• Veel adressen zullen niet kloppen.

• Er is best een grote kans dat Shraddhanand, als enorm gevestigd en bewonderd instituut, evenals Sulu, in het bezit is van boeken met nauwkeurig opgetekende adressen.

• Arun heeft het misschien wel voor veel geadopteerden juist verpest.

• Veel gynaecologen zitten in besturen van de tehuizen. Deze verwijzen de moeders van kinderen naar tehuizen.

• De afstandsverklaringen liggen in het tehuis, sinds 19? worden zij ook bij de court ingediend. Het is de vraag of deze afstandsverklaringen van voor die tijd echt in het archief van het tehuis liggen. Het kan zijn dat het niet bewaard is, maar, misschien zijn ze ook niet gemaakt vroeger. In ieder geval kunnen geadopteerden na 19… wanneer ze hun dossier bij de rechtbank opvragen, op basis van de Right On Information Act, de afstandsverklaring krijgen waarschijnlijk, zeker waar het staatstehuizen betreft.

• Sulu zal zich waarschijnlijk niet houden aan de ondergetekende overeenkomst met Wereldkinderen.

• Er is een terugkerend patroon van bezoeken van geadopteerden die zijn afgesproken met betrokken verpleegsters, of gynaecologen. Deze worden afgezegd nadat de verpleegster of andere betrokkene heeft gesproken met directrice van tehuis. Daarnaast wordt eerder gegeven informatie teruggetrokken en veranderd.

• Voorbeelden: Daksha met verpleegster waarmee zij op de foto stond die zij van har adoptiefouders had gekregen. De verpleegster was heel open aan de telefoon met Anjali. Zij kwam op afgesproken tijd op afgesproken plek niet opdagen. Een telefoontje leerde dat zij had gehoord van Dr. Sapnis dat er moeilijke vragen zouden worden gesteld.

• Een andere geadopteerde had een afspraak met de gynaecoloog, Dr. Djaveri, eigenaar van kliniek waar hij geboren was. Zij nodigde hem zelfs uit in de cricketclub(bijzonder in Bombay India!) Nadat hij bij Sulu op bezoek was geweest en dit verteld had, werd de afspraak afgezegd. Het lijkt of dat door Sulu komt, maar is niet zeker.

• Sulu geeft steeds een vinger uit strategie of uit angst. Zet een deur open en doet een ander hard dicht.

• Er werd pas actie ondernomen als er enigszins druk werd uitgeoefend. Bijvoorbeeld als ik aangaf dat, vanwege het feit dat, als zij alleen maar via die Kapoor wilden communiceren dat ik dan ook maar een advocaat erbij zou halen: “No, no”, zei Sulu, “please let us settle this outside the court!”

Feiten:

1. In de Supreme Court uitspraak van Lakshmi Pandi,reeds in 1984!, staat dat “niets in de weg staat dat geadopteerden de informatie van hun adoptieouders kunnen krijgen, wanneer zij de volwassen leeftijd hebben bereikt. Dit betekent dat geadopteerden dit zouden kunnen eisen van Wereldkinderen.

2. Tegelijkertijd staat in de Cara guidelines dat adressen van biologische moeders niet verstrekt mogen worden aan buitenlandse organisaties bij het voorstel.

3. Ook staat er dat tehuizen hun vergunning zullen verliezen wanneer zij de informatie geven aan any individual of organisatie … is de geadopteerde any individual of is Wereldkinderen als hun partnerorgansiatie any organisatie?

Conclusies.

• We worden voor de gek gehouden!

• De tehuizen zijn bang. De vraag is waarom? Vanwege bovenstaande feiten?

• De beloofde privacy van de moeder is maar een deel van de waarheid, het lijkt ook een excuus. Het in stand houden van de tehuizen oftewel licenced adoptionorgansiaties in India is ook aan de orde.

• Ze zijn zelf slecht geïnformeerd over wetgeving.

• Als de privacy wordt opgeheven, en dat wordt algemeen bekend waar kunnen de biologische moeders dan naar toe die afstand willen doen. .

• Er zijn personen op het gebeid van kinderrechten in India die heel anders denken dan Sulu en andere personen binnen het bolwerk van gevestigde instituten waar Wereldkinderen mee gewend is te werken: Cara en privé tehuizen.

• Een buitenlandse organisatie van een ontvangend land zoals Wereldkinderen zou op basis van de Supreme Court Order een proces kunnen indienen om de kopieën van de boeken te krijgen.

• Deze waardevolle gegevens zouden allemaal opgeslagen moeten worden in een databank binnen bijvoorbeeld het Indiase Ministerie.

• Geadopteerden zijn onze doelgroep, ik blijf hier wel voor vechten. Ik denk dat per casus bekeken moet worden met goede Indiase maatschappelijk werksters welk risico of gevaar de moeder kan lopen. Geadopteerden die zo graag hun moeder willen vinden, willen dat ook niet. Maar met de professionaliteit van geschoolde Indiase maatschappelijk werksters, die geen belangen hebben bij adoptie, moeten we geadopteerden kunnen steunen bij hun zoektocht.

1.Verkennen, onderzoeken en analyseren van bestaande netwerken in India opdat deze ingezet kunnen worden op de juiste manier voor geadopteerden op zoek naar hun roots.

Sulu wil zoeken, ook voor unwed mothers . Zij heeft dit ondertekend in contract. We zullen een vraag bij haar uitzetten. Ik heb niet zoveel vertrouwen hierin.(zie boven) Na ons bezoek hebben de organisaties een Rootsworkshop gehouden. De informatie die hier uit is gekomen heeft Sulu ons niet schriftelijk verstrekt, ook niet na herhaaldelijk verzoek. Zij hebben afgesproken dat zij een bevriende rechter zullen vragen om in een lopende adoptieprocedure van Wereldkinderen te laten opnemen dat, als het kind 18 jaar is dat zij dan informatie in het tehuis kan opvragen. En dat het tehuis dan een “pleminary inquiry” hiernaar zal doen en met toestemming van de biologische moeder zal de informatie dan gegeven worden.

Deze uitspraak van de rechter in een adoptiedossier zou dan voor precedentwerking kunnen zorgen.

2. Investeren in nieuwe netwerken en te onderzoeken in hoeverre deze verder ontgonnen en gebruikt kunnen worden.

Goed resultaat: een heel ander netwerk aangeboord, kan ingezet worden.

3. Naam en adres biologische moeder Daksha.

Geen resultaat.

REISVERSLAG REIS INDIA

Verkort reisverslag en rootszaak Daksha voor overleg donderdag 4 september 2008. Zie reisverslag.

“Roots zoeken in India kan niet. Wat zou er gebeuren als het wel kon?”

Conclusies.

• We worden voor de gek gehouden.

• De tehuizen zijn bang. De vraag is waarom?

• De beloofde privacy van de moeder is niet de enige reden. Het in stand houden van de tehuizen oftewel “licenced adoptionorganisations” in India is ook aan de orde.

• Ze zijn zelf slecht geïnformeerd over wetgeving. Misschien denken ze inderdaad dat ze hun vergunning kunnen kwijtraken. (CARA guidelines)

• Als de privacy wordt opgeheven, en dat wordt algemeen bekend waar kunnen de biologische moeders dan naar toe die afstand willen doen.

• Er zijn personen op het gebied van kinderrechten in India die heel anders denken dan Sulu en andere personen binnen het bolwerk van gevestigde instituten in India.

• Een buitenlandse organisatie van een ontvangend land zoals Wereldkinderen zou, op basis van de Supreme Court Order, een proces kunnen indienen om de kopieën van de boeken te krijgen.

• Deze waardevolle gegevens zouden allemaal opgeslagen moeten worden in een databank binnen bijvoorbeeld het Indiase Ministerie.

Resultaat (bekend geworden op 1 september):

Het belangrijkste resultaat van deze reis is misschien wel het feit dat Sulu meteen op 5 augustus heeft besloten een klein Congres te houden in Bal Anand over Roots, met de partners van de Confederatie van tehuizen. Dr. Rakesh Kapoor, de grote adoptieadvocaat van veel tehuizen heeft gesproken over de juridische implicaties van dit alles. Nilima Mehta, consultant van CARA heeft gesproken over de sociale aspecten.

Wat uit de workshop is gekomen:

1.Sulu als voorzitster van de Confederatie gaat samen met nog iemand in beraad met een zgn adoptierechter, omdat er gebrek aan wetgeving is.

2. Volgens Sulu is iedereen het er over eens dat de informatie niet aan de adoptiefouders gegeven moet worden,(zoals in de Supreme Court uitspraak is geschreven) maar er wordt verschillend gedacht of ze de informatie moeten verstrekken aan de partnerorganisaties in de ontvangende landen. De mensen die vinden van wel, hebben als argument dat de geadopteerden het eerst de organisaties in hun land zullen benaderen. De mensen die vinden van niet, vinden dat de geadopteerden zelf naar de tehuizen moeten komen. Dr. Kapoor vindt dat de ontvangende landen deze informatie moet krijgen (volgens Sulu). Maar Wereldkinderen kent inmiddels ook zijn voorwaarden.

3. De meeste organisaties zijn het er wel over eens dat ze een “preliminary inquiry” zullen gaan verrichten, wanneer geadopteerden echt willen zoeken. Dat betekent dat de social workers van de tehuizen zullen gaan kijken wat er in het dossier is en dan zullen gaan zoeken, afhankelijk van deze informatie, naar de biologische moeder. Dit betekent afhankelijkheid van geadopteerden, en ook van Wereldkinderen van de bereidwilligheid van de tehuizen en hun capaciteit daartoe.

4. Tegelijkertijd hebben ze gesproken over het “Life book” van Femmie Juffer, die het de geadopteerden zal helpen om hun situatie te begrijpen.

5. Een ander punt is dat bij adoptie de adoptiefouders over Roots gecouncild zullen worden.

6. Volgens Sulu doet alleen Wereldkinderen zo moeilijk, omdat Wereldkinderen “don’t want to take the stand that searching in India is impossible”. Andere organisaties zeggen nog steeds tegen geadopteerden dat zoeken niet mogelijk is en dat wordt geaccepteerd. Later heeft Sulu bevestigd dat WK niet de enige is.

7. Ik heb sterk het idee dat ze in richtlijnen of wetgeving willen gaan opnemen dat de informatie slechts door de tehuizen verstrekt mag worden en dat elke zoektocht via de tehuizen zal moeten gaan.

Opties hoe te handelen:

1. Document (de brief van Shraddhanand die aan Ina is gericht)zoals het verstuurd is tekenen - dit gaat tegen de principes en ethiek van Wereldkinderen in. Bovendien is er een risico dat Daksha gewoon bijna niets krijgt… “pogingen van Shraddhanand om dossier te vinden” klinkt niet veelbelovend.

2. Tekenen met als voorwaarde dat verstuurd wordt:

a. Full name and address of the biological mother/ parents

b) Copy of original Birth Certificate / registration

c) Relinquishment document taken from biological mother

d) Declaration of abandonment from Competent Authority.

Zitten deze documenten er niet bij dan is de handtekening niets waard. Dan hebben we misschien wel een adres. Is dit wel een goede optie: kunnen er wel van uitgaan dat niet alles er is.

3. Ina reist naar India, met de messen op tafel, : “eerst zien wat je hebt, dan teken ik voor akkoord.” geen optie.

4. We antwoorden schriftelijk dat we eerst willen weten wat er is alvorens zulk een document te tekenen, ook als bescherming van de geadopteerde.

5. Een rechtszaak beginnen tegen het Shraddhanand.