Home  

Dutch families will meet for their first-ever reunion.

This year on March 13, 2002, the Dutch families will meet for their first-ever reunion. It will be coordinated by Ed and Gerie Mantel, ARC's very first Dutch family. Presently, ARC has 15 Dutch families who have adopted children. This will be a great opportunity for folks to meet and mingle and share the experiences that they have had being first -time parents and/or being multiracial families. Thank you to Ed for facilitating this all-important event! I hope to get some great photos, and maybe even to come one year!
 

Über die Adoption ihres Sohnes Daniel aus den USA im Dezember 2008 berichtet Familie V. aus Niederösterreich.

Über die Adoption ihres Sohnes Daniel aus den USA im Dezember 2008 berichtet Familie V. aus Niederösterreich.
***

Bitte beachten Sie, dass alle „Länderberichte“ die Adoptionsmöglichkeiten zum Zeitpunkt des Interviews wiedergeben und sich die Gegebenheiten in den Herkunftsländern immer wieder verändern. Wir können daher nicht garantieren, ob Adoptionen unter den beschriebenen Bedingungen zurzeit möglich sind. (red.)

Wie kam es, dass Sie die USA als Adoptionsland in Erwägung gezogen haben und warum haben Sie sich letztlich dafür entschieden?

Im Rahmen der Suche nach einem möglichen Adoptionsland hatten wir unter anderem einen Termin mit der für Auslandsadoptionen zuständigen Dame im Verein „Eltern für Kinder Österreich“ (EFKÖ) in Wien. Dort wollten wir uns generell über das Procedere erkundigen. Während des Gespräches wurde eher beiläufig erwähnt, dass es bereits Adoptionen aus den USA nach Österreich gegeben hätte. Nachdem wir durch diverse Urlaubsreisen und einen Studienaufenthalt eine hohe emotionale Nähe zu den USA haben, war für uns klar, dass wir uns diese Adoptionsmöglichkeit näher ansehen wollen.

Dass wir uns schlussendlich für die USA entschieden haben, hängt natürlich auch mit der Tatsache zusammen, dass es im Moment nicht (mehr) viele Länder gibt, mit welchen eine Zusammenarbeit realistisch möglich ist. Auch unsere große Affinität zu den USA sprach dafür. Zusätzlich kam uns die Aussicht auf ein gut geregeltes und transparentes Verfahren sehr entgegen. Je länger man sich mit Adoptionen in den USA beschäftigt, umso mehr erfährt man, dass Internationale- ebenso wie Inlandsadoptionen dort sehr verbreitet und ein ganz normaler Teil des Lebens sind. Adoptionen haben in den USA etwas Alltägliches und auf ihre Art Selbstverständliches.

Curriculum vitae Kees Waaldijk

Curriculum vitae Kees Waaldijk
Full name: Cornelis Waaldijk
Born: 25 November 1958
Nationality: Dutch
Senior Lecturer and Head of PhD Studies
E.M. Meijers Institute of Legal Studies, Faculty of Law, Universiteit Leiden,
PO Box 9520, 2300 RA LEIDEN, The Netherlands
E-mail c.waaldijk@law.leidenuniv.nl
Telephone +31 (0) 71 527 5206 / 5200
Fax +31 (0) 71 527 5221
Home page www.emmeijers.nl/waaldijk
Education
Ph.D., Rijksuniversiteit Limburg (now University of Maastricht), thesis defended on 10 November 1994 (Motiveringsplichten van de wetgever - The Legislature’s Duties to Give Reasons, published by Vermande in Lelystad; full text including Summary in English and Résumé en français available at http://oal.leidenuniv.nl/index.php3?m=16&c=86).
Master Degree in Dutch Law (cum laude), Faculty of Law, Erasmus University Rotterdam, 1977-1982.
Professional experience
From 2000, E.M. Meijers Institute of Legal Studies, Faculty of Law, Universiteit Leiden: senior lecturer and head of PhD studies. Tasks include: running the training programme for around 70 PhD candidates, coaching them and their supervisors, providing training in research methods, and developing Faculty policy with respect to PhD candidates; and - as research fellow in the Institute’s research programme Securing the rule of law in a world of multilevel jurisdiction (sub-programme Fundamental rights in an integrating Europe) - doing research on sexual orientation and the law.
From 2001, Centre for research and comparative legal studies on sexual orientation and gender identity (CERSGOSIG): member of the scientific committee (see www.cersgosig.informagay.it).
2006, member of the supervisory committee of the government-funded evaluation research of the Dutch legislation on the introduction of registered partnership and the opening up of marriage, carried out at the Universiteit Utrecht.
2002-2004, coordinator, and member for the Netherlands, of the European Group of Experts on Combating Sexual Orientation Discrimination, conducting a comparative study (at the request of and funded by the Commission of the European Communities) on the implementation of the Employment Equality Directive with respect to the ground of sexual orientation (see www.emmeijers.nl/experts).
1999-2007, co-editor of the annual collection and commentary of opinions of the Dutch Equal Treatment Commission.
1996-2000, Faculty of Law, Universiteit Leiden: lecturer of Jurisprudence (until 2000; courses taught: Introduction to Law, Legal Methods, Family Law; also setting up and managing the Faculty’s new Evening Programme in Law at the University’s Campus in The Hague).
2000, Hastings College of the Law, University of California, San Francisco: visiting professor, teaching ‘Human Rights Law in Europe - as applied to family, immigration and sexual orientation’ (Leiden-Hastings exchange programme).
1998-1999, consultant to the government-funded evaluation research of the Dutch equal treatment legislation carried out at the University of Nijmegen.
1994-1999, member of the Dutch Council for Family Affairs.
1994-1998, Netherlands Institute of Human Rights (SIM), University of Utrecht: part-time researcher (focussing on free movement of same-sex partners).
1996-1997, member of the Dutch Government’s Commission of legal experts advising on the opening up of civil marriage to same-sex couples.
1982-1995, Faculty of Law, University of Maastricht: lecturer of public law (courses taught, research done and publications made in the following fields: Constitutional Law, Legal Methods, Legislative Drafting, Homosexuality & Law).
1987-1994, Department of Gay and Lesbian Studies, University of Utrecht: part-time researcher and lecturer. Tasks included the management and supervision of several research projects on sexual orientation discrimination in the Netherlands and in Europe.
1989, Department of Law, University of Lancaster, England: visiting lecturer, teaching British Constitutional Law (ERASMUS staff exchange).
1989, Europa Institute, Faculty of Law, University of Edinburgh, Scotland: senior visiting research fellow (Leverhulme grant).
Selection of books published
(with Matteo Bonini-Baraldi) Sexual orientation discrimination in the European Union: national laws and the Employment Equality Directive, The Hague: T.M.C. Asser Press 2006.
Motiveringsplichten van de wetgever [The Legislature’s duties to give reasons], PhD University of Maastricht, Lelystad: Vermande 1994.
(with Andrew Clapham, eds.) Homosexuality: a European Community Issue - Essays on Lesbian and Gay Rights in European Law and Policy, Dordrecht/Boston/London: Martinus Nijhoff 1993.
For a complete list of publications, see www.emmeijers.nl/waaldijk.
Languages
Dutch: mother tongue
English: excellent reading, writing and speaking skills
French: good reading skills, reasonable speaking skills, moderate writing skills
German: reasonable reading skills, moderate speaking skills
Miscellaneous
From 1999, maintaining own website with information about law & sexual orientation (www.emmeijers.nl/waaldijk).
From 1979, formal and informal ‘law & sexual orientation’ adviser to numerous individuals, organisations, lawyers and politicians, playing an active role in several test cases and legislative lobbies.
 

twist in Asia's grim baby trade



twist in Asia's grim baby trade
PHOTO
A law official beleives there are thousands of cases of pregnant Asian women
being used to carry babies across national boundaries. [ABC]

AUDIO from Connect Asia
Trafficking in pregnant women
Created: Mon, 25 May 08:18:39 UTC-0300 2009
Linda Mottram

Last Updated: 13 hours 23 minutes ago

Baby-smugglers have hit on a new angle in business - trading in pregnant women
and using them to carry the item for sale, says a senior Australian law
official.

Australia's chief federal magistrate, John Pascoe, says demand from the
industrialised world to adopt very young babies is driving the new twist in
people smuggling, particularly in Asia.

Mr Pascoe has just presented a paper on the issue to a LawAsia conference in
Singapore, which was looking at children and the law.

He told Radio Australia's Connect Asia program that among the measures needed to
fight the insidious trade should be a new system of children's rights.



Packed in foam

Until recently, says the magistrate, babies have been smuggled in more dangerous
ways, such as in 2003 case when eight infants were found in a boat off
Indonesia, packed in styrofoam fish boxes.

The boxes had been punctured to enable them to breathe, he says, "and put very
crudely, this is seen by traffickers as not a particularly good way of moving
children because there are health consequences.

"It is seen as both safer for the child and safer in terms of detection for them
to move the pregnant mother across the national boundary."

Mr Pascoe notes that trafficking generally is very much a hidden crime, "but . .
. there are fortunately an increasing number of arrests in this area, so we
believe that (the incidence of this method) is increasing and that the numbers
are probably in the thousands rather than in tens or hundreds".


Adoption process

The law officer says there is significant demand from the west for children for
adoption and most of the newborns involved "end up in some sort of illegal
adoption process.

"There's huge demand from first world countries for very young children for
adoption purposes."

Asia Pacific countries should be urged to become signatories "to the various
conventions" that protect the rights of the child. "That is not universal across
the region," he says.

At the Singapore conference, Mr Pascoe urged a system that gives a child rights
which crystallise the moment it is born, and including a right "to know its
nationality, to know who its parents are and generally to be properly cared
for".

He says the region also needs to increase border protection, "so that when
somebody moves across a national boundary with a child that was not on their
passport, for example . . . that questions are asked and that officials don't
turn a blind eye".

He believes many western parents paying for adoption "would be horrified if they
knew . . . that the child had been stolen, as (has) sometimes occurred, or that
the mother actually had no idea what was really happening to her child".
--------------------------------------------------------------------
http://www.radioaustralia.net.au/connectasia/stories/200905/s2579872.htm

Pregnant women being trafficked for their babies
Print Email
Updated May 25, 2009 12:48:54

First world demand to adopt very young babies is driving a new twist in people
smuggling, particularly in Asia.

One of Australia's senior law officers says more and more, smugglers are trading
in pregnant women - the perfect incubators - for access to their newborns.
Australia's Chief Federal Magistrate John Pascoe is presenting a paper on the
issue to the LawAsia conference in Singapore, which is looking at children and
the law.

He says that among the measures needed to fight the insidious trade should be a
new system of children's rights. To illustrate the shift in focus for the
smugglers, Mr Pascoe describes a 2003 case that happened off Indonesia.

Presenter: Linda Mottram
Speaker: Australia's Chief Federal Magistrate John Pascoe.

Listen: Windows Media
JOHN PASCOE: There were eight babies in the boat. They were packed in styrofoam
fish boxes, that were punctured in order to enable them to breathe and put very
crudely, this is seen by traffickers as not a particularly good way of moving
children because there are health consequences and it is seen as both safer for
the child and safer in terms of detection for them to move the pregnant mother
across the national boundary.

LINDA MOTTRAM: Do you have any idea about the extent of the problem, what sort
of numbers we're talking about?

JOHN PASCOE: Sadly this is a crime which is very hidden, trafficking generally
is very much a hidden crime, but there are increasing numbers of reports, there
are fortunately an increasing number of arrests in this area, so we believe that
it's increasing and that the numbers are probably in the thousands rather than
in tens or hundreds.

LINDA MOTTRAM: So why is this growing? Is it just because the trafficking
progress is evolving? The traffickers are finding new and better ways, if you
like, to move the people they want to move or are there other factors there?

JOHN PASCOE: We believe that trafficking is always motivated by economics, but
also there is significant demand for children for adoption apart from anything
else. I believe that most newly born children end up in some sort of illegal
adoption process. There's huge demand from first world countries for very young
children for adoption purposes.

LINDA MOTTRAM: Well, what can be done about this? There are international
conventions on the rights and protection of children but clearly that's
inadequate?

JOHN PASCOE: Yes, I think we need to encourage countries throughout the Asia
Pacific region to become signatories to the various conventions that protect the
rights of the child. and that is not universal across the region. And I am also
putting forward that I think we need to move to a system that actually gives a
child rights which crystallise the moment it is born and those rights should
include a right to know its nationality, to know who its parents are and
generally to be properly cared for.

MOTTRAM: But, is that sort of thing going to really do anything to stop
traffickers who clearly are willing to go to any lengths to make money out of
humans?

PASCOE: I think where there is money, human ingenuity will often find a way to
get it. But I think this is really all about making it as difficult as possible.
We also need to increase border protection, so that when somebody moves across a
national boundary with a child that was not on their passport, for example, when
they entered the country, that questions are asked and that officials don't turn
a blind eye for whatever reason that they may choose to do that.

MOTTRAM: Do you think or have any sense of whether those adopting parents in the
first world with sufficient money have any idea of where these babies are coming
from?

PASCOE: Broadly speaking, I think no. I think many of them are genuinely
motivated by the desire to give a child a better life and I think they would be
horrified if they knew, for example, that the child had been stolen as sometimes
occurred or that the mother actually had no idea what was really happening to
her child.

Burma: the children of Cyclone Nargis

-----Ursprüngliche Nachricht-----
Von: AsianAdopteeArchive@yahoogroups.com
[mailto:AsianAdopteeArchive@yahoogroups.com] Im Auftrag von Sunny Jo
Gesendet: Sonntag, 24. Mai 2009 20:55
An: AsianAdopteeArchive
Betreff: [AsianAdopteeArchive] Burma: the children of Cyclone Nargis

Burma: the children of Cyclone Nargis
A year after Cyclone Nargis devastated Burma, many orphans are still
fending for themselves. Their story is only now being told after
documentary filmmakers risked 30 years in jail to defy the junta's
blackout.


By Ajesh Patalay
Last Updated: 5:20PM BST 21 May 2009
Burma: the children of cyclone Nargis
Ye Pyint, 10, has become s surrogate father to his brother, Nge Lye,
three, and sister, May Hnin, six

On May 2 2008, at about 6pm local time, Burma was struck by the worst
natural disaster in its history. Unleashing winds of up to 135mph and
triggering flood waters that surged to 16ft, Cyclone Nargis tore
across the Irrawaddy Delta in southern Burma and swept up through
Rangoon, leaving roughly 140,000 dead and 2.4 million displaced or
severely affected.

Among the survivors were tens of thousands of children, orphaned or
separated from their parents, who in the immediate aftermath were left
to fend for themselves.

Related Articles

   *
     VIDEO: Burma - one year after cyclone Nargis
   *
     Burmese junta says cyclone damage exaggerated
   *
     Myanmar cyclone: Gordon Brown says Burma is guilty of inhuman action
   *
     Myanmar cyclone: Burma junta stage manages Irrawaddy Delta tour
   *
     'Prisons are not meant to be where we mop up all social ills'
   *
     Myanmar cyclone: US Defence Secretary Robert Gates blames Burma
junta for deaths

A year later, some have been reunited with family members, some have
been taken into orphanages and monasteries, and some have ended up in
refugee camps on the Thai-Burma border. But many children are still
eking out an existence on their own, faced with the daily ordeal of
accessing food and drinking water, while living in makeshift huts
constructed out of bamboo and tarpaulin that offer scant protection
from the impending monsoons.

Orphans of the Storm, a remarkable documentary that uses footage shot
undercover by Burmese cameramen across the restricted delta region,
tells the harrowing stories of these orphaned children and honours
their extraordinary resilience in the long year since Nargis.

The idea for the documentary originated with Evan Williams, a former
south-east Asia correspondent for ABC (Australian Broadcasting
Corporation), who approached Ed Braman, the commissioning editor of
news and current affairs at Channel 4, shortly after the cyclone hit.
In collaboration with Quicksilver Media, the production company behind
the acclaimed Unreported World series, Williams, 45, was determined to
document on film the unfolding situation in Burma.

It quickly became apparent how urgent that situation was. In the tense
few weeks after Nargis, the ruling military junta in Burma, the State
Peace and Development Council (SPDC), severely restricted access to
international agencies and aid workers. French and American naval
ships bearing supplies waited offshore for two weeks until, lacking
official permission, they were forced to withdraw. (The SPDC's
hindrance of international relief efforts during that time was
impugned by the US Secretary of State for having caused tens of
thousands of deaths.)

Even when foreign aid got through – Save the Children reports having
reached more than 160,000 people with food, water, plastic sheeting
and basic provisions within two weeks – it proved inadequate to meet
the need. Human Rights Watch later noted that only just over half of
those affected by the cyclone had received any form of international
assistance after two months. Instead of deploying its 500,000-strong
army on emergency relief, the Burmese government was seen to focus its
resources on mounting a national referendum.

For Williams and the team at Channel 4 it was essential to be able to
tell this story through the eyes of Burma's orphans. But how? Foreign
journalists were banned in Burma. Access to the delta for local camera
crews was prohibited. The only option was to film covertly. Williams
knew exactly whom to approach. The Democratic Voice of Burma (DVB), an
organisation that runs a radio and television news service from exile
in Oslo, feeding its material back to Burma via satellite, had through
its network of underground cameramen (or VJs) already provided much of
the early footage of Cyclone Nargis that was shown around the world.
(Their footage of the 'saffron revolution' protests held by Buddhist
monks in September 2007 was used extensively in this year's Sundance
Award-winning documentary, Burma VJ.)

'It is a remarkable organisation,' Williams says of DVB, whose
operatives he got to know during his time at ABC. 'Their cameramen and
reporters risk very long jail terms – anywhere between 18 and 30 years
– if they are caught. But there's this Burmese thing: they won't let
it stop. Every time I go back there's a new generation of kids who are
saying, "This is wrong, we want democracy, we're going to do something
about it." It's incredibly humbling and inspiring.'

>From the outset DVB was keen to be involved, partly to get the story
out but also for the chance to work with an experienced Western
documentary crew ('to increase their own skill set,' Williams says,
'which helps DVB and media in Burma long term').

None the less, the project posed considerable risks to DVB's
cameramen. 'A lot of these guys were used to grabbing quick bits of
information, sticking it in their bag and disappearing,' Williams
says. 'This was a whole different ball game.' For the purposes of a
documentary, Williams required the VJs not only to travel extensively
through the delta in search of stories, but also to return to the same
spots again and again as they followed particular survivors.

Given the proliferation in the area of intelligence officers and
informers, any of whom could shop them to the authorities, Williams
says, 'It upped the danger considerably.'

Williams recruited three teams of two, each comprising one DVB
cameraman and a colleague to 'keep an eye out' while filming. In early
June 2008 the cameramen – codenamed Zor, Sam and Tom – broke protocol
to meet each other (for security reasons the VJs prefer not to be
acquainted) and Williams near the Thai border.

Over the next two days Williams played them various documentaries –
none of them was very familiar with the format – as well as detailing
what kinds of footage he was after. Then, equipped with special HD
video cameras ('slightly bigger than they were comfortable with,'
Williams says), the cameramen crossed back into Burma and journeyed
separately down into the Irrawaddy Delta. Now it was up to them.

Of their first impressions of the delta post-Nargis, one account comes
from a diary kept by Zor, 27. 'When I arrived in Labutta [in the
central delta] I couldn't believe my eyes. I asked myself, "Is this
Burma or what?" The whole town was full of debris and I couldn't
forget the image of people who were chasing after the cars to get any
kind of aid, like food. After that, I went out in a boat and it was
worse. Dead bodies, starving children…'

Approaching each village, the cameramen had first to earn the trust of
the villagers and orphans before getting permission to film, mindful
that at any point they could be informed on to the authorities.

Zor says, 'I had to build a relationship with the villagers. Villagers
know who is who, and if you are in danger the villagers will help you
out. That's how I protected myself.'

Relating the experiences of another DVB team, Zor says, 'A woman
phoned the local government authorities and informed on our cameramen.
Our group had to leave the area by boat, but they were chased by
government intelligence agents all the way back to Rangoon and were
lucky to escape without being arrested.'

Then, in September, fearful of renewed protests a year after the 2007
monk uprising, the government clamped down across the region, making a
number of arrests. For a couple of weeks the DVB cameramen were forced
to stop filming.

The early footage Williams received, smuggled across the Thai border
then sent on to Quicksilver Media's offices in Oxford, was patchy.
'They were still trying to work out what we wanted because they had
never done anything like this before,' Williams says. But the
cameramen were quick learners and by communicating regularly with
Williams, either on satellite phones or via secure online instant
messaging services, the quality of footage improved rapidly.

Over 10 months of filming, some powerful stories emerged. Ten-year-old
Ye Pyint, his sister, May Hnin, six, and brother, Nge Lye, three, lost
both parents to the cyclone and were living together in the east
delta. 'We never found my mother,' Ye Pyint says. 'Someone told me
they saw my father's body with some rubbish on a beach.'

Ye Pyint had become a surrogate father to his younger siblings. 'The
baby is always asking other people for food and if he doesn't get it
he cries,' he says. 'If I cannot get fish or crabs, then we have to
buy food from the shop without paying and then we owe them money that
we have to pay back later.'

The children's 19-year-old former neighbour, Wai, who was herself
orphaned by the tragedy, articulates a dilemma common to the delta.
After the cyclone killed three quarters of livestock, sank half of the
fishing fleet and drove saltwater inland, which ruined millions of
acres of rice paddies, thousands of people have been left without a
job or food. (More than a third of the 480,000 people living in the
Labutta district still rely on handouts from the UN World Food
Programme.)

'If there is a rice crop, I can earn some money harvesting rice but
there is no work,' Wai says. 'I pawned my only earrings and my other
set of clothes to buy some food for the children.' Forced to buy food
on credit (debt is an ever-increasing problem in the region), she
says, 'We try to find some money to pay the shopkeepers back, but we
don't have any. We spent what little money we had on the children when
they were sick and now we have no money.'

In the south-west delta, Khine, a 16-year-old orphan who lives with
her 14-year-old sister, Hlaing, is one of thousands forced to scavenge
for food such as mud fish, river prawns and crabs. 'When our mother
was alive, we would catch most of our food like this and make some
money by selling what we didn't eat,' she explains. 'Now there's only
me and my sister but we don't dare go to catch crabs because too many
people are doing it.'

Khine and Hlaing decided to take the only work they can – a 10-hour
shift pushing a heavy roller in sweltering heat on a military-owned
salt field, which is a three-hour round trip from their hut. It earns
them just enough to buy rice and vegetables, which they supplement
with offcuts given to them for helping the local fish seller.

'I don't know why our lives are so full of misery,' Khine sobs. 'When
it's windy and the tide is coming in I'm scared the house will
collapse and I will die, and then how is my sister going to live? My
sister and I want to stay together until we die.'

Thirteen-year-old Silver Moo, a member of Burma's Christian Karen
ethnic minority, is one of 140,000 children now living in refugee
camps along the Thai-Burma border. Her mother, father, two sisters and
younger brother were swept to their deaths after their house collapsed
in the flood.

Her memory of that night is still vivid: 'The water was rising more
and more, and when the house leant over my mother stood up. She said,
"Pray to God because he listens to the prayers of children." Soon, the
house couldn't stand any more and collapsed, and we all had to swim.
At that moment I couldn't see my mother and brother and sisters. Then
I swam and tried to grab whatever I could reach. I kept calling out
but nobody could hear me. I kept shouting and shouting but nobody
came. I closed my eyes and floated away.' After the storm, Silver Moo
sought refuge at a Buddhist monastery, where several days later she
was reunited with her uncle, with whose extended family she later fled
to Thailand.

For 29-year-old cameraman Sam, bearing witness to such stories as
Silver Moo's and seeing first hand the carnage in the delta left him
deeply shaken. 'I can't imagine how they could escape from that
night,' he says. 'They told me their families disappeared in the flood
in a minute. Some people were hanging at the top of the trees, some
were struck by the arrow-like rain and at last gave up and died in the
water. Some died waiting for rescue. After hearing such stories, I was
shocked and traumatised by their words. I still remember the dead
bodies and the bodies of animals along the river.'

A year since Nargis, most relief workers in Burma stress that progress
has been made in delivering aid to millions of cyclone survivors,
despite early claims of government confiscation. The Red Cross has
sent 130 tons of aid; the World Health Organisation has distributed
350 tons of medical supplies. At the same time everyone acknowledges
the desperate need for more.

Of the £320 million target set by the UN's emergency appeal for Burma,
only £211 million has so far been raised. Unicef has reported modest
progress in providing aid in the form of vaccinations, food for
acutely malnourished children, the rebuilding of schools, and the
registering of 'unaccompanied children'. Humanitarian groups still
warn of the risks to (especially orphaned) children from traffickers
(into prostitution and bonded labour), and of forced recruitment for
children as young as 13 into the army.

Unicef's 135 newly built community-run 'child-friendly spaces' in
Burma, staffed by NGOs trained to provide psychosocial care and
support for roughly 30,000 children, may go some way towards easing
the trauma felt by many post-Nargis. But what Orphans of the Storm
impresses on us most powerfully is how deeply those scars run.
Particularly moving is the story of Min, a 16-year-old orphaned boy
from the central east delta who finds solace after the death of his
mother by becoming a novice monk, only to find himself suddenly
compelled to leave the monastery that has been his home for six months
and journey 100 miles back to his old village where he has no secure
means of support. 'I am not happy [here at the monastery],' he offers
by way of explanation. 'It's not that I don't like the people. I like
them. But in the evening I can't cope with what happened to me.'

For the DVB cameramen, the whole process has instilled in them a sense
of achievement, even hope. In January, halfway through filming, when
they were shown a 10-minute cut of early footage 'a couple of them
cried,' Williams says. 'They were amazed because they could see how
putting together their footage could tell a story and capture the
emotion and reality of what was going on.'

There are plans to air the documentary in Burma via satellite. 'The
most important thing is that we could highlight the forgotten future
of these poor kids, and we hope the world will pay more attention on
that issue,' Sam says. 'If they do, that will keep encouraging us to
work on.'

Tentatively looking forward to a democratic Burma with a thriving free
media at its heart, Zor says, 'I'm afraid of there being a lack of
skilful young journalists in our country. Some have been put in jail.
Some have fled abroad. At this time, the role of journalism is
restricted, but hopefully our role will be in the front line of a
coming democracy. Our country needs a skilful and informed generation
for the future and for democracy to be progressed. I'm dreaming of the
reputable role of journalism in Burma soon.'

The orphans' names have been changed.

'Dispatches: Orphans of the Storm', will be shown at 8pm on June 1, on
Channel 4


http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/asia/burmamyanmar/5350077/Burma-th
e-children-of-Cyclone-Nargis---myanmar.html


------------------------------------

Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
   http://groups.yahoo.com/group/AsianAdopteeArchive/

<*> Your email settings:
   Individual Email | Traditional

<*> To change settings online go to:
   http://groups.yahoo.com/group/AsianAdopteeArchive/join
   (Yahoo! ID required)

<*> To change settings via email:
   mailto:AsianAdopteeArchive-digest@yahoogroups.com
   mailto:AsianAdopteeArchive-fullfeatured@yahoogroups.com

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
   AsianAdopteeArchive-unsubscribe@yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
   http://docs.yahoo.com/info/terms/

Two Men and Two Babies


Story transcripts
You are here: ninemsn > 60 Minutes > Story transcripts > Story transcripts

[x]
Sorry, your configuration doesn't support this feature.
The minimum requirements are MSN Messenger 6.0 or higher and Internet Explorer 5.5 or higher.
Download Windows Live Messenger now.

Two Men and Two Babies
Friday, May 22, 2009
Reporter: Liz Hayes
Producers: Hugh Nailon, Kirsty Thomson
They are not your average suburban couple, but they do have the great Australian dream. A nice house, a big backyard and the kids to play in it. And, a few days ago, their dream really did come true.
Pete and Trev are now proud fathers. They've just had twins, little girls called Gaia and Evelyn.
These days, gay dads aren't exactly news, but, in their own quiet way, Peter and Trevor are pioneers. They bought their family from a kind of one-stop baby factory in India.
Now for a price, virtually anyone, single, married, gay, straight can have children, tailor-made. And what's more, you can do most of it from the comfort of your own home.
Story contacts:
For more information:
www.iwannagetpregnant.com
Medical Director, Rotunda - CHR, 672, Kalpak Gulistan Perry Cross Road Near Otter's Club Bandra (W) 400 050 India
Tel: + 91 22 26552000/ 26405000
Fax: + 91 22 26553000
Email: drallah@gmail.com
Blogs:
·  therotundaramblings.wordpress.com
·  therotundaramblings.blogspot.com
Also try:
·  www.australiaindiasurrogacyadvocates.org
·  www.indiasurrogacy.org
·  http://surrogacyindia.forum5.com
Full transcript arrives Monday.

DSWD to speed up adoption procedures


DSWD to speed up adoption procedures
Cebu Daily News
Posted date: May 25, 2009

MORE than 50 social workers from the courts, local government units, hospitals, nongovernment organizations, child welfare institutions, child caring agencies and local civil registrars were invited by the Department of Social Welfare and Development (DSWD) recently for a consultation workshop on the drafting of the implementing rules and regulations (IRR) of Republic Act 9523.

The RA 9523 mandates that as a prerequisite before adopting a child, the DSWD should issue a certification declaring the child as legally available for adoption.

It was signed into law by President Gloria Macapagal-Arroyo last March 12 to address the pressing issue to immediately facilitate the declaration of abandonment without undergoing the judicial process.

The law allows the DSWD to implement provisions of the act and issue the certification declaring the child legally available for adoption.

Bezoek Geert en Nel aan Kondanani - april 2009

Bezoek Geert en Nel aan Kondanani - april 2009


ga direct naar:

1 april 2009: aankomst

Malawi 1 april 2009

We zijn geland en hoe, met een stevige klap op de korte landingsbaan van Blantyre Airport.

Bij het uitstappen komt er een golf van warmte op ons af en worden we door talloze schoolkinderen begroet. Als er een groot vliegtuig landt komen ze kijken want zo vaak gebeurt dat niet. Annie staat ons op te wachten en na het stempelen van ons paspoort gaan we de weg op richting Kondanani.

Links en recht lopen mensen op de weg en overal zie je kleine stalletjes met handel.
Nu is dat veel suikerriet waar je heerlijk op kunt kauwen al moet je een extreem sterk gebit hebben om het kapot te kunnen bijten.

We zien kinderen grote keien tot puin slaan wat ze te koop aanbieden om paden te verharden.
Vrouwen met vracht op hun hoofd en mannen die fietsen voort duwen die zo zwaar beladen zijn dat wij het niet zouden kunnen bergen in een gemiddelde kofferbak. Hier en daar ontwijken we een gat in de weg of verliezen even het zicht door enorme roet wolken van de vaak oude vrachtwagens voor ons op de weg. Overal prachtig bloeiende bomen zo vlak na de regentijd en groene bergen in de verte.Naast de auto loopt een meisje, ze draagt een kind in een doek op de rug.Ze is hoogstens twaalf jaar misschien dertien en je mag hopen dat het haar zusje is. We zijn in Afrika, we zijn in Malawi, we zijn op Kondanani en we zijn moe van een lange reis.

 

 

naar top

10 april 2009 - Zambia

Hallo vrienden van Kondanani, 10 april Kondanani Kinderdorp

Het duurde even maar hier is een teken van leven uit het verre Malawi. We kunnen helaas lang niet altijd mailen vaak omdat de stroom uitvalt zoals op dit moment en omdat we alleen kunnen mailen tussen 17.00 en 08.00 uur wordt het ook nu weer spannend.
In de periode dat het wel kon zaten we in Zambia en we hadden besloten om in die periode de lap-top thuis te laten.

Zambia wat een reis, om nooit ter vergeten.
Om vier uur op en om vijf uur weg want we moeten ruim 650 km afleggen een tocht waar we twee hele dagen over gaan doen. De eerste 500 km gaan door Malawi waar we nog een mooie gemiddelde snelheid kunnen bereiken.
Langs de weg vele stalletjes en overal lopen mensen langs en op de weg, kinderen lopen met geiten en in een ander deel van het land waar en andere stam woont, met koeien waar de jonge mannen een bruid kopen.
Dit moet je allemaal ontwijken en of dat niet genoeg is zit de weg ook nog vol met pot holes, grote gaten.

Iedereen lijkt onderweg en draagt eten, heeft enorme vrachten of levende varkens achter op de fiets of sleept aan de poten levende kippen mee.
Daar tussen door lopen heel veel honden en omdat je enorm moet opletten om geen mensen aan te rijden worden de honden regelmatig geraakt. We zien meer als twintig dode honden op de weg liggen en niemand haalt het in z'n hoofd om ze van de weg te halen. Is ook niet nodig want dat doen de roofdieren in de nacht wel.

Het is een reis waarbij je je geen moment hoeft te vervelen want alles is hier anders zoals b.v. de politieposten onder weg.
Als we worden aangehouden voor controle geeft Annie de agent een oude id kaart en de man heeft niets door want de meeste politieagenten hier kunnen nauwelijks lezen.

Als we in Lilongwe de hoofdstad zijn eten we wat en gaan op weg naar de grens van Zambia. Om een idee van deze grens overgang te geven hierbij een foto want het is niet uit te leggen hoe dat eruit ziet en hoe het hier toegaat.

grenspost Zambia


Maar eerst een enorme teleurstelling want waar we steeds onze paspoorten in een zakje om onze nek dragen hebben we ze bij aankomst in Malawi, in de drukte van een hartelijke ontvangst, daarin niet terug gestopt.
Daar staan we aan de grens van Zambia zonder paspoorten en dan houd alles op. Nel besluit mij de schuld te geven en ik besluit Nel de schuld te geven en in de teleurstelling zeggen we tegen elkaar dat jij er toch op zou letten. We zijn net mensen en als we weer zijn bijgekomen van de teleurstelling gaan we een oplossing zoeken.
Er zit niets anders op dan terug naar Lilongwe en hopen dat we een slaapplaats vinden.

Annie belt naar Kondanani en vraagt of ze de paspoorten mee willen geven met de bus die van Blantyre waar Kondanani dichtbij is, naar Lilongwe rijdt.

We rijden terug en kloppen aan bij het missiehuis van de baptisten want die mogen arme dakloze toch niet op straat laten staan in een vreemd land.
Nog die zelfde avond komen de paspoorten aan in Lilongwe en vinden we onderdak in het missiehuis.

De volgende ochtend opnieuw richting Zambia, op deze weg een uur en een kwartier rijden. In het kantoor van de grenspost moeten we formulieren invullen waarmee de auto en wij zelf de grens over kunnen.

Dan roept Annie, we moeten weer terug want ik heb de verkeerde autopapieren meegekregen en dus komen we de grens niet over.
We kijken elkaar aan met een blik van, het zal toch niet en wie moeten we nu de schuld geven.

Weer rijden we terug richting Lilongwe en bellen naar Cherie waarom we de verkeerde papieren mee hebben gekregen. Die zegt dat is onmogelijk en belt even later terug dat we de goede wel moeten hebben. We stoppen en bestuderen de papieren nog een keer goed en Cherie heeft gelijk. We rijden niet in de auto die we gewend zijn waardoor we op het verkeerde spoor zaten.

Weer gaan we richting Zambia om bij de grens weer te worden overvallen door mensen die dollars willen wisselen voor zambiaans geld en die vragen waarom we voor de derde keer komen, maken de papieren in orde krijgen nu een visum en veel stempels en steken eindelijk de grens over.

Je beseft dan opeens dat dit voor veel Malawianen onmogelijk is omdat ze de visa niet kunnen betalen, ze niet kunnen schrijven en geen paspoort hebben. Ze hebben er waarschijnlijk ook geen behoefte aan want de dag wordt in beslag genomen om te overleven in Malawi.

De wegen in Zambia zijn slechter als in Malawi en we vertelden al dat die niet best zijn. Direct vanaf de grens is er geen asfalt meer en het regenseizoen is nog maar net voorbij en er was veel veel regen dit jaar. Geweldig voor de mais, katoen, tabaksplaten en fruitbomen maar slecht voor de wegen waar grote gaten in zitten.

We ploeteren over onverharde wegen en moeten vanaf de grens nog 150 km rijden wat we in vier uur hopen te doen. We stuiven met een gemiddelde snelheid van 26 km per uur over de weg of wat daar voor door gaat. Gelukkig lopen hier veel minder mensen op de weg en kunnen we op concentreren op de diepe kuilen en plassen.

Hoe dichter we bij kamp Flat dogs, een soort krokodil, komen hoe erger het wordt ook omdat je door de grote plassen soms niet ziet hoe diep de kuilen zijn en dus uit moet stappen. Zonder 4 wiel drive is het hier onmogelijk en gelukkig hebben we dat en we bereiken het kamp en vinden het achteraf eigenlijk wel avontuurlijk allemaal.

We slapen in een mooie lodge met drie bedden in een kamer en een prima badkamer. Om het huis lopen kleine apen met baby aapjes en een enkele grote aap.
We kunnen koken in een keuken die we moeten delen, maar we hebben geluk want de andere mensen koken daar niet zelf.
Dan is het om zes uur donker en begint er een oorverdovend lawaai van insecten die allerlei geluiden maken. Het is ongelooflijk welke herrie die beesten maken om met elkaar te communiceren.

We zitten aan een rivier, die nu erg breed is, en mogen s'avonds niet meer naar buiten zonder bewaker die we kunnen roepen met een fluitje, dat we ook moeten gebruiken als we in nood zitten.

Buiten loop je kans dat je een olifant, leeuw en later op de avond een nijlpaard (Hippo) tegen het lijf loopt en die zijn sneller en veel sterker als wij dus dat laten we wel.
Aan de buitenkant van het kamp kun je ook nog wel eens een krokodil tegen komen en die vinden je best lekker.

We doen er een beetje lacherig over maar s'nacht hebben we inderdaad hippo's voor de deur om te grazen (en dat hoor je goed) en de volgende dag vinden we uitwerpselen van olifanten.
Heel spannend en we blijven lekker binnen.

De volgende dag gaan Nel en Geert op safari en zien veel wilde dieren en een leguaan maar niet echt goed leeuwen en luipaarden.
Nel had zich daar zo op verheugd dat ze de volgende dag met Annie nog een keer gaat.

Geert is aan de beurt om te koken want Annie en Nel hadden al gekookt. Het is echt een sport om van wat de dames hebben over gelaten iets te maken want winkels zijn er pas op een uur of vier rijden.

De gidsen nemen nu een andere route en nu lopen de olifanten en leeuwen rond de auto en kunnen ze mooie foto's nemen van zebra's, waterbuffels en veel antilopen soorten. Een prachtige tocht bij volle maan dus goed zicht.

Na drie nachten gaan we weer huiswaarts over dezelfde weg als heen want het is de enige weg n.l. de hoofdweg van Zambia.
Gelukkig is het water wat gezakt en kunnen we meestal zien waar we rijden en hadden we heen het ergste stuk op het laatst nu weten we dat het langzaam beter gaat worden.
Als we het ergste hebben gehad overnachten we vlakbij de grens van Malawi op een camping bij een bekende van Annie.
We slapen in een kamer met stenen bedden en gelukkig een goede matras.

Tot onze verbazing horen we die nacht weer duidelijk grazen, terwijl we op een heuvel zitten en ver van het water. Het kan dus geen hippo zijn die in de nacht tegen de berg opklimt. Nieuwsgierig gaan we kijken en wat blijkt, er loopt een paard voor de deur te grazen dus kunnen we het fluitje weer opbergen.

De reis gaat verder voorspoedig en onderweg eten we nog even in een echt Malawiaans eethuisje waar we geen mes en vork krijgen en dus maar net als de malawiaan met de handen ons maal opeten.

Een geweldige trip over slechte wegen, zeer dichte bossen en onder een zon die recht boven ons stond.
Onderweg hebben we mooie dorpjes van hutten met grasdaken gezien en wat opviel was dat ze in Zambia verder zijn als in Malawi. En ook al zijn ze in Zambia niet rijk maar minder arm het geeft hoop voor Malawi want ze komen uit een zelfde startpositie en het is een zelfde type mensen.
Nu overal meer als voldoende voedsel is kunnen de malawianen misschien langzaam gaan bouwen aan een betere toekomst en daar kunnen ze een beetje hulp goed bij gebruiken.

Groeten van Geert, Nel en Annie

naar top

20 april 2009 - reisverslag

Reisverslag.

Het is wel even schrikken als je midden in een grote supermarkt staat en opeens wordt het stikdonker. Omdat er geen ramen zijn zie je geen hand voor ogen.
Niemand reageert verbaast en iedereen blijft rustig wachten tot er ergens een klein lichtje komt.
Dat overkwam ons in Blantyre en dat gebeurd regelmatig en als het goed is slaat er een generator aan maar daar moet dan wel diesel in zitten.
Even later loopt iemand met een kannetje naar de pomp om diesel te halen en een half uur later gaat het licht weer aan.
Het gebeurd nog steeds regelmatig dat de stroom hier uitvalt maar iedereen heeft olielampen in huis wat ook wel weer gezellig is.
Lastig is het wel want we kunnen lang niet altijd mailen en als het kan valt de stroom nogal eens uit.

Ik ben de afgelopen tijd stevig aan het klussen geweest om de kassen weer repareren die tijdens hevige regenval waren verwoest. Wij hebben ook regen gehad en dan komt het echt met bakken.
Nel heeft bij de baby's geholpen, veel met ze gespeeld en zelfs met baby's in een draagdoek op de rug gelopen.
Ze heeft ook veel foto's genomen van het leven hier zodat we weer een mooie PP presentatie kunnen samenstellen.
Zelf heb ik veel tijd besteed om precies op papier te zetten hoe Kondanani werkt en hoe het er nu uitziet.
Het is een rondleiding op papier geworden waar de foto's nog bij komen zodat een beeld ontstaat over dit dorpje. Annie kijkt er eerst nog naar en dan kunnen we het versturen.

Als het weekend is gaan we er op uit om het land te bekijken.
Het is eigenlijk niet te geloven hoe verwarrend de tegenstellingen zijn die je om je heen ziet als je door een land als Malawi gaat reizen. En reizen hebben we gedaan want we willen tijdens ons bezoek aan dit land het nuttige met het aangename combineren. Tijdens de reis naar Zambia hebben we een groot deel van van het land gezien. Een ander weekend zijn we de andere kant op gegaan waar het landschap weer heel anders is.
En dan zie je in deze tijd, direct na de regens, een prachtige natuur met bloeiende bomen, groene velden en kleurrijke vogels. Prachtige bergen waartussen in de avond de wolken blijven hangen en in de ondergaande zon zijn het dan net enorme roze suikerspinnen die achteloos tussen de bergtoppen zijn neergelegd.
En dan de groene dalen, volle rivieren en meren met nijlpaarden en krokodillen die zich warmen in de zon. Zomaar een groep giraffes die we tegen komen in een park en apen die over de weg dansen.
Grote velden met suikerriet langs vooral de rivieren, theeplantages op de heuvels en volle maisvelden.
In dit mooie land moet wel bijna alles voorspoed zijn denk je dan.

Niets is minder waar ook al is alles niet meer zo als wat we dat bij eerdere bezoeken zeven en vier jaar geleden zagen.
Toen kale velden en overal honger in het land, veel bedelende mensen, verwaarloosde dorpen en wegen.
Het is geweldig dat er de laatste twee, drie jaar weer voldoende voedsel is en een regering die wil opbouwen en niet de eigen zakken vullen.
Leden van de vorige regering die alleen aan zichzelf dachten, worden nu vervolgd en een deel zit in de bak en dat is hier geen pretje want de varkensstallen op Kondanani zijn daarbij vergeleken het Hilton hotel.

Een deel van de wegen is nog slecht, met grote gaten en het is een hele kunst om die altijd te ontwijken want langs de weg lopen altijd veel volwassenen en kleine kinderen.
Die kleintjes horen op school zouden wij zeggen maar dat is voor veel kinderen hier niet weggelegd.
Op de weg veel oude auto's meestal uit Japan waar grote rookpluimen uit komen en veel fietsen met daarop vaak enorme ladingen.
Om verwarring te voorkomen heeft geen enkele fiets verlichting, levensgevaarlijk als het donker is natuurlijk.
Maar ook auto's hebben slechte of geen verlichting, zelfs politie wagens.
Op de fiets worden stapels hout vervoerd om op te koken maar ook de mais oogst, enorme trossen bananen a' 50 kg per tros, kippen en nog veel meer.
Kijk niet vreemd op als je iemand, altijd mannen want vrouwen fietsen in dit land niet, met een mand kippen, daarop een levend varken en daar weer op een tros bananen achterop de fiets ziet rijden. En dan de gaten ook nog ontwijken.
En de mensen en nu meestal vrouwen, die met ladingen op hun hoofd lopen die wij nauwelijks gewoon kunnen dragen.
Ik heb dat eens geprobeerd en dat viel knap tegen.

Nel en ik waren wandelen door de dorpjes rond Kondanani en we zagen drie vrouwen die bezig waren om zakken met aarde te vullen om deze dan op hun hoofd naar hun dorpje te brengen.
Ik moest natuurlijk de bink uithangen en zei tegen een van de vrouwen;laat mij dat eens voor je dragen. We verstonden elkaar niet maar we begrepen elkaar wel.
Het koste me de grootste moeite om die zak op mijn hoofd te krijgen en toen moest ik er nog mee lopen. De dames vonden het geweldig en lagen dubbel van het lachen. Daar had je weer zo'n domme blanke die dacht het te kunnen en nog wel een man en dat was dus gieren van het lachen.
Het ging om zeker 40 kg. en ik kreeg al snel last van mijn nek en dat is een paar dagen zo gebleven.
Al na 100 meter heeft de malawiaanse vrouw het maar weer over genomen, zette de zak met wat hulp op haar hoofd en al lachend liepen ze samen weer verder, druk pratend over wat ze nu weer hadden meegemaakt. Alsof het geen enkele moeite koste en ik droop af.

Tijdens een van onze tochten zijn we even langs geweest bij de minister van communicatie en informatie.
Ze, een stevige vrouw van rond de veertig, had spreekuur in een van de dorpen en toen wij langs kwamen kwam ze onmiddellijk naar ons toe en toen ze hoorde wie we waren kregen we een stevige knuffel van de minister en dat gebeurd je niet elke dag. Het spreekuur werd onderbroken om met Annie te spreken. Annie heeft veel aan deze vrouw die zich inzet voor verbeteringen in het land en daarom erg blij is met Kondanani. Voordat we weg kunnen gaan stapt ze in de auto om op een markt in de buurt voor een heel weeshuis bananen te kopen die bij ons in de auto worden geladen.

Vrijwel alle malawianen zijn super slank, kan ook niet anders als je alles bijna lopend moet doen, het valt daarom op als iemand stevig is.
Kijk je goed naar de mensen dan zie je dat er vrijwel geen oudere mensen tussen zitten en met in dit land een gemiddelde leeftijd van 37 jaar klopt dat ook wel. Langs de wegen heel veel stalletjes waar de mensen de zelf verbouwde (onbespoten) groente en fruit verkopen om toch wat inkomen te hebben.
Maar je kunt ook geroosterde mieren en sprinkhanen kopen en natuurlijk houtsnijwerk.

Er is een enorme armoede in dit land en dat zie je ook aan de dorpjes langs de weg.
Het is soms niet te geloven als je ziet waar deze mensen in wonen. En toch is er verbetering en komen er steeds meer stenen huisjes ook op het platte land.
Het meisje dat ons huisje schoonmaakt, we moesten daar even aan wennen maar zo heeft ze nog een inkomen, vertelde ons heel trots dat de huisjes in haar dorpje allemaal van steen zijn.
Maar ze verteld ook over hoeveel mensen zijn overleden tijdens de honger periodes die ze zelf ook meegemaakt heeft en over malaria en aids.
Het is maar zelden dat een malawiaanse vrouw zo open praat met een man erbij.
Ze loopt elke dag ruim een half uur heen en terug om op haar werk te komen maar ze heeft werk.

Ons werk en onze vakantie hier zit er al bijna weer op. Het was weer geweldig om hier te zijn en te zien hoe goed georganiseerd hier op Kondanani alles verloopt en hoe gelukkig de weeskinderen zijn die hier hun jeugd door brengen. Geen verhalen deze keer over kinderen die erg ziek zijn of overlijden.
Ze krijgen nu aids remmers als ze die nodig hebben en lijken dan gewoon gezond zoals ook veel mensen in het land nu aids remmers krijgen. Ondertussen is wel ontdekt dat je van deze aids remmers op de langere duur kanker krijgt een ziekte die hier verder nauwelijks voorkomt.
Jammer want je valt dan dus van de ene ellende in de andere. En hoe zal dat met deze kinderen gaan in de toekomst.

Ook geen verhalen over roofdieren rond het dorp want die vinden in deze tijd voldoende voedsel in de bossen en komen pas weer aan het einde van de droge tijd. Geen slangen ook want die zie je niet in het nu hoge gras en als ze je horen gaan ze er snel vandoor. We hebben er maar een gezien maar weten dat bij de keukendeur een nest zit. Niet aankomen. Morgen gaan we weer op het vliegtuig met onze souveniers die we na stevig onderhandelen op de markten hebben gekocht. Toen we gisteravond afscheid namen van de vrijwilligers viel het licht uit en was het stik en stik donker. Het moment om naar buiten te gaan en naar de sterren te kijken. Nergens zie je zo'n prachtige sterrenhemel met zoveel heldere sterren. Wie sterren wil zien moet naar Kondanai en dan bedoel ik niet alleen de sterrenhemel maar ook de vrijwilligers die zich hier zo geweldig inzetten en een deel van hun leven geven voor de weeskinderen van Malawi..Wat zou ik hier graag blijven.
Maar we weten dat de meiden met onze kleinzoon op Schiphol op ons wachten en dat is ook geweldig.

Groeten van Geert, Nel en Annie

naar top

Kondanani kinderdorp, een rondleiding

Kondanani Kinderdorp, een rondleiding.

Het is hier bijna twaalf uur op en twaalf uur af in Malawi.
Om zes uur in de avond gaat het zonlicht met een prachtige zonsondergang uit en om zes uur in de morgen na een nacht met een unieke sterrenhemel, weer aan.
En als het licht weer aan is gaat het toegangshek van dit dorpje al regelmatig open om de eerste werklui binnen te laten.
De zendelingen hebben op dat moment hun devotie van 6 tot 7 uur zoals elke morgen doen ze gebed en bijbel studie omdat daar hun kracht en motivatie ligt.
De malawiaanse werklui beginnen de dag om 7 uur in de centrale ruimte met een dagopening waarin veel gezongen wordt met begeleiding van Afrikaanse trommels.
Een voorzanger start een lied en vaak tweestemmig volgt de rest en dat is een mooi begin van de dag.

Als iedereen is uitgezongen en een van de mannen een korte preek heeft gehouden gaan we, ja ik was er ook bij, naar buiten en gaan bij de store staan wachten tot er opdrachten en gereedschappen worden uitgedeeld.
Mister Malianie is de voorman die dat allemaal mag doen en ik teken voor een hamer een zaag een schroevendraaier een stainlymes en een zakje roestige gebruikte spijkers.
Mijn opdracht is het repareren van de kassen (greenhouse) omdat deze in de regentijd volledig verwoest zijn.
Als de nachtwakers naar huis zijn en de waakhonden zijn opgesloten in hun hok kunnen we beginnen.
De metselaars gaan bouwen, de tuinman de tuin in, de onderwijzers naar school en de loodgieter en elektricien gaan verder met het leggen van leidingen naar een nieuw kinderhuis.
De timmerman maakt een linnenkast voor een nieuw huis en de schilder gaat aan het schilderen. Tot zo ver het begin van een dag zoals , m.u.v. het weekend, bijna elke dag hier op Kondanani begint.

Niet lang daarna komen de kinderen naar buiten, nadat ze een goed ontbijt hebben gehad en hun liederen gezongen hebben, om naar hun school te gaan.
In hun school uniform lopen ze elk naar hun eigen schoolgebouw, een groepje richting Madalo naar de ABC klas een eerste klas lagere school en een ander groepje naar de kleuterschool.
In de kliniek starten de eerste baby's met huilen want ze willen pap, gemaakt van een mengsel van mais-soja-olie en suiker en multi vitamine, hebben en verschoond worden.
De zon wordt dan al warm en na een paar uur werken begin je te begrijpen waarom het tempo hier wat lager is als wij gewend zijn.
Niet echt een gewoon dorpje ergens in Afrika, dat hebben jullie al begrepen, maar een weeskinder dorp in Malawi.

Loop eens met me mee dan zal ik je dit bijzondere dorpje laten zien.
Als we voor het hek van dit dorp staan zien we achter ons een groot L vormig gebouw met een enorm glimmend dak van golfplaten.
Dit wordt het nieuwe babyhuis ,,Caring Hands” waar straks zeker 80 baby's opgevangen kunnen worden.
Het had vorig jaar oktober af moeten zijn maar doordat de normen hier anders zijn en de aannemer zich totaal niet aan de afspraken heeft gehouden is er een enorme achterstand in de bouw opgelopen.
Het gevolg is dat er nu geen baby's kunnen worden opgevangen terwijl dat meer als nodig is.

Waarom niet wordt duidelijk als je meeloopt door het toegangshek, dat voor ons wordt open gedaan door de poortwachter die hem ook weer direct sluit.
We staan dan als eerste voor de kliniek waar nu de baby's en kleine kinderen zijn ondergebracht en het is daar overvol.
Het oude Caring Hands is verkocht omdat het te ver buiten het dorp lag en het te kostbaar en onoverzichtelijk was om dat zo te laten.
Als we binnen komen in de kliniek zien we ruim 50 kleintjes bijna over elkaar struikelen en daartussen de baby's die moeten slapen in een overvolle slaapzaal.
De nanny's doen er alles aan om het allemaal zo rustig mogelijk te houden maar dat gaat moeilijk zolang wij binnen zijn.
Als er een begint te brullen besluit de rest om onmiddellijk in te vallen waarna de andere zalen zich direct solidair tonen.

Het beste is om weer snel naar buiten te gaan nadat we vlug even kijken in het keukentje, het ziekenzaaltje en stiekem even bij de baby's die proberen te slapen. Weer buiten gekomen lopen lopen we door naar de store(uitgifte van goederen) en de centrale keuken waar hard wordt gewerkt aan de voorbereidingen van het middag eten.
Het is er wat donker en onze ogen moeten even wennen en wat we dan zien is toch wel heel apart. Geen keukenmachines, mixers of andere hulpmiddelen want die gebruiken ze toch niet.
Het traditionele ontbijt van pap hebben ze al gekookt en verdeeld over de kinderhuizen.
We zien grote potten en pannen, enorme vergieten, manden met verse groente en fruit, bakken met rijst en maismeel en vrouwen die zoete aardappelen schillen voor een heel weeshuis.
Voedzame maaltijden die worden gekookt op eenvoudige gasbranders in een ruimte zonder wasemkap.
We zien een vrouw die met stevige spatels in twee van die grote potten tegelijk staat te roeren. Ze maakt shima een dikke pap wat ze hier eten zoals wij aardappelen. Regelmatig krijgen ze rijst. De koks hier zijn niet anders gewend dan zo te werken en doen het uitstekend.

Direct naast de keuken de naaikamer waar de kleermaker uit de gekste stukjes stof nog kinderkleding weet te maken. Hij doet dat het liefst op een moderne naaimachine maar heeft in tijden van nood ook een trapnaaimachine als de stroom uitvalt. Hij toont ons trots zijn kunsten laat voorbeelden zien en we kunnen niet anders dan zien dat dit een vakman is.

Naast de naaikamer de centrale ruimte waar we vanmorgen hebben gezongen met de Malawianen die op Kondanani werken en dat zijn nu 130 mannen en vrouwen. Ze zijn er niet allemaal elke ochtend maar zij die er zijn vormen elke dag weer een mooi koor.

Als we de centrale ruimte uitlopen staan we tegenover een aantal kinderhuizen waarvan er vijf op Kondanani staan en twee op Madalo, waar we straks gaan kijken.
Hier wonen de kinderen in verschillende leeftijds groepen samen met tien tot twaalf broertjes en zusjes.
Elk huis op Kondanani heeft een eigen kleur en als we de kinderen vragen waar woon je, vertellen ze trots dat ze in het groene of in het rode huis enz. wonen.
Ze slapen daar met vier op een kamer en een Malawiaanse huismoeder heeft de zorg voor ze en vangt ze uit school weer op in een kleine huiskamer waar een lange tafel met veel stoelen staat. De huismoeder slaapt in het zelfde huis en is er dus altijd voor de kinderen. De kinderen slepen ons onmiddellijk mee naar hun kamer waar op hun stapelbed springen en natuurlijk nemen we even een foto van ze.
Er moet natuurlijk ook even geknuffeld worden en dan moeten we echt weer naar buiten. De huizen staan in een halve cirkel rond een speelterrein met een kleien speeltuin en een trapveldje.

Als we het speeltuintje schuin oversteken komen we bij de kleuterschool ,,The Kegel early learning center'' waar de kleintjes die morgen zijn heen gelopen.
Tien vrolijk beschilderde klaslokalen waarvan zes nu en vier binnenkort ook in gebruik worden genomen, een lerarenkamer, het kantoor van het hoofd en een opslagruimte voor speelgoed en leermiddelen.
Binnen wordt gespeeld maar en krijgen de kleintjes zo jong al les in de Engelse taal die ze snel onder de knie hebben.
Hun eigen taal mogen ze niet vergeten dus buiten de school is het chichewa en in de school engels. Voor hun toekomst het beste en voor de leerkrachten gemakkelijk want die spreken alleen engels. We begroeten de leerkrachten die uit Z.A.( Zuid-Afrika) komen en hulp onderwijs hulpen uit Malawi.
Gelukkig hebben ze die Malawiaanse vrouwen om de aller kleinsten te kunnen begrijpen.
De kinderen zijn wel gewend dat er kijkers komen maar worden ook hier al snel druk en willen de aandacht dus gaan we weer verder om de les niet te verstoren.

Achter de school lopen we tegen een enorme opslagruimte in aanbouw aan die de mogelijkheid gaat geven om b.v. mais, bonen en rijst groot en dus goedkoper in te kopen.
In de opslagruimte ook een wasserij, want er wordt gewassen voor een heel weeshuis en een garage omdat er binnenkort een vrijwilliger, uit Z.A. voor de boerderij wordt verwacht die ook de auto's gaat onderhouden wat veel kosten zal besparen.
Van de auto's die nu op terrein staan rijden er maar twee en die rammelen aan alle kanten.
De wagen waarmee we naar Zambia gingen is 17 jaar oud en dat is de beste en op de terugweg moest het stuur met twee handen worden vast gehouden anders rolde het middendeel er uit.

We lopen verder achter de nieuwe opslagplaats langs gaan komen we uit bij een klein huisje van een vrijwilliger en het huis van Annie met daarnaast een ruimte voor loge's.
Als we het pad vanaf dit huis naar de poort aflopen zien we een enorme hoeveelheid was aan de lijn hangen wat allemaal met de hand is gewassen. De malawiaanse vrouwen willen niet met de wasmachine wassen dus alles met de hand.
Stel je eens voor wassen voor een heel weeshuis met veel kleine kinderen.

Aan de andere kant van het pad nog een aantal huizen met ruime goed onderhouden tuinen en daar wonen de vrijwilligers.
De woningen zijn eigendom van de Stichting Kondanani Malawi en worden helemaal ingericht aan de vrijwilligers verhuurd.
Als we weer naar het hek lopen om naar Madalo te gaan zien we aan het centrale gebouw nog een werkhok met opslag voor hout met daarnaast een ruimte waar 's nachts de nachtwakers schuilen en proberen wakker te blijven.
De poortwachter doet de poort weer voor ons open en we bedanken hem met een “zikomo kwambiri” hartelijk dank in het Chichewa. Hij sluit direct weer af.

Vanuit de poort slaan we rechtsaf naar Madalo en passeren een nieuw huis dat buiten de hekken staat maar met weer een hek er om heen. De opzet was om daar een politiepost van te maken maar die opzet is gewijzigd omdat er direct daarna ook een nieuwe politiepost in de directe omgeving is gebouwd.
De nieuwe man voor de boerderij komt hier nu te wonen zodat het toch een goede bestemming krijgt.
We lopen langs de hekken naar Madalo en zien dat het hele dorpje incl. Madalo is omsloten door een elektrisch hekwerk dat bij aanraking onmiddellijk een sirene in werking zet.
Zelf ben je dan voor een tijdje uitgeschakeld want er staat stroom op en genoeg om je uit te schakelen.
Dit is helaas nodig na diverse overvallen waarbij de vrouwelijk vrijwilligers maar nauwelijks ontkomen zijn aan verkrachting en er veel goederen zijn gestolen.

Opeens rechts een mooi schoolgebouw, de lagere school van Kondanani genoemd naar een van de oprichters van het dorpje, Lewis Chikhwaza die helaas is overleden.
Lewis was een echte Malawiaan en getrouwd met Annie. Hij sprak de taal van dit land en had er vele contacten die geholpen hebben om het dorpje te stichten. Vooral zijn kennis van de taal en cultuur in dit land was van groot belang.
Naar deze school gaan de kinderen vanaf de tweede klas lagere schoolleeftijd nadat ze eerts in de ABC klas op Madalo hebben gedaan waar we straks samen heen lopen.
Als we de school binnen lopen, na weer een poortwachter te passeren, vallen onze monden open van verbazing. Midden in een enorm lokaal staat een soort centraal bureau en daar omheen langs de wanden allemaal kleine werktafels van elkaar gescheiden door een mooi afgerond schot.
Achter elk tafeltje zit een kind te werken aan zijn eigen taak en als hij of zij raad wil of klaar is, lopen ze naar het eiland in het midden voor een nieuwe taak of overhoring. Langs de tafeltjes lopen onderwijzers en onderwijzeressen die samen met malawiaanse onderwijsassistenten de kinderen helpen en begeleiden .Er heerst absolute rust zelfs als wij binnen zijn want hier wordt gewerkt.
Alle meubeltjes en wanden zijn vrolijk geschilderd in de primaire kleuren. Aan de wand hangen kleurplaten en werkstuuken. Aan een kant van de school het kantoor van het hoofd en een ruimte waar de kinderen mogen gaan spelen als ze hun taak voor die dag af hebben want ze werken in hun eigen tempo.Het schoolsysteem leert kinderen dat wat ze aankunnen.
Dit is de school waar ik mijn kinderen heen zou willen sturen. Uit het verhaal dat Martin de hooft onderwijzer on verteld begrijpen we dat de kinderen zeer hoog scoren bij testen die te vergelijken zijn met de cito toets. Jammer alleen dat de leermiddelen uit Z.A.moeten komen en bijna niet te betalen zijn. Buiten de school een speelplaats met de nodige speeltoestellen.

We gaan het hek van de school weer door en verder richting Madalo over het pad van rode aarde.
Van die rode aarde moet ik jullie, nu je toch meeloopt, even wat vertellen. Toen we op een markt in de stad waren zagen we daar zakjes liggen met kluitjes rode aarde. Ons werd aangeboden daar eens van te proeven wat we ook maar gedaan hebben. Gewoon grond dus en we vroegen ons af waarom dat hier in zakjes werd verkocht. Achteraf bleek dat zwangere vrouwen dat hier eten omdat het enorm veel ijzer bevat.
Ze eten vaak niet zo gevarieerd als wij en kennen periodes van extreme honger en dan hebben ze het echt nodig.
Over die aarde lopen we nu naar Madalo waar we weer een poortwachter nodig hebben om binnen te komen.

Na weer een - zikomo kwambiri - lopen we verder richting het kantoor, maar niet zonder even stil te staan bij het graf van Lewis Chikhwaza , direct links, die op dit terrein begraven wilde worden.
Het werd een indrukwekkende staats begravenis met president en regering en leden van zijn eigen partij Petra die hij zelf mee oprichte. Een mooi graf waar we voor we weer naar holland gaan een krans op zullen leggen als eerbetoon en dank voor zijn werk en omdat hij een bijzondere Brother in law (zwager) was.

Het kantoorgebouw heeft twee ingangen, aan de voorzijde naar het ABC lokaal en aan de achterzijde naar het kantoorgedeelte.
En alweer zien we een vrolijk lokaal met maar een klas, de ABC leerlingen van de eerste klas. Ze zingen voor ons een lied dat we met applaus gegroeten en nemen weer afscheid.
We moeten nu om het kantoorgebouw heen en komen dan langs de twee kinderhuizen waar de oudere kinderen wonen.
De oudste is nu elf jaar en zij was de afgelopen week jarig. Het is leuk om te zien hoe de oudste meisjes al hele dametjes worden, maar ze gaan puberen straks en dat zal weer andere problemen gaan geven.
Vanuit de huizen komen de kinderen al aanrennen want er moet geknuffeld worden.
Uncle Gurt roepen ze want Geert zeggen kan een engels sprekend iemand niet.
Ook deze kinderen horen met niet meer als tien in een huis te wonen maar er is behoorlijk ruimte gebrek dus wonen er nu meer.
Deze huizen zijn ruimer en hebben een mooi grote hal wat nodig is voor de oudere kinderen. Ze zijn toe aan wat meer prive en hebben hier wat meer eigen spullen.
Even verderop is begonnen met de bouw van een nieuw huis en weer daarnaast is een fundering gegraven maar er is geen geld meer dus kunnen deze twee voorlopig niet afgemaakt worden. Als we samen met de kinderen,wat zijn ze trots op hun huis, de twee woningen hebben bekeken gaan we naar buiten en steken het pad over naar het kantoor.

Als we het hoofdkantoor binnen lopen zien we een situatie zoals we die ook in Nederland kennen.
Een ruimte met drie bureaus (ooit gebruikt door de Ford gagare in Amesfoort) waar mensen zitten te typen, een klein kantoortje voor de boekhouder het financieel centrum, een kantoortje voor Cherie en een kantoor voor Annie.
Bij de ingang is een wachtkamer en daarnaast een keukentje.
In dit gebouw wordt elke cent twee keer omgedraaid voordat hij wordt uitgegeven en dagelijks gaat er een overzicht naar Annie nadat het door Cherie is nagekeken.
Er zijn verschillende potjes omdat sponsoren vaak gericht geven voor een project en daar wordt het ook voor gebruikt.

Veel geld komt uit Engeland maar omdat de pond enorm in waarde is gedaald zijn de zorgen hier groot.
We drinken hier een bakje prut koffie en lopen weer naar buiten tegen de boerderij aan tegenover het kantoor. In de kraal lopen de kalveren waarvan er een zwart wit is.
Het is een mooi stierkalf met de naam Geert zoon van Karin geschonken door een sponsor uit Hellevoetsluis.
Ik mocht bij de geboorte zijn en dat werd een heel karwei omdat Geert er met een stevig touw uitgetrokken moest worden. Het is een kruizing van een Hosteiner stier en een Jersey koe .

Alle koeien hier, en dat zijn er nu 16 stuks, zijn Jersey koeien en ze zien er prima uit. Elke dag is er voor elk kind een halve liter melk en natuurlijk pap en er schiet voor mij ook een halve liter par dag over. We groeten de Malawiaanse boer die altijd even naar me toe komt om te vertellen hoe het met mijn stierkalf gaat. We zien een grote stal en een aantal kleine stallen voor de kalveren. Naast de stallen de kaasmakerij en daar moeten we natuurlijk even naar binnen. Het ziet er echt prima uit en het wachten is op de kaas machine die nu nog in Nederland staat en binnen kort in een container vol met zeer bruikbare goederen naar Kondanani zal afreizen. De kaasmakerij is mooi betegeld en volgens hollandse normen ingericht. Er moet alleen nog een airco in omdat het hier eigenlijk altijd te warm is. Vanuit de kaasmakerij gaan we rechtsaf naar de varkens stallen. Die liggen wat verder weg en het is eigenlijk voor iedereen verboden om daar te komen behalve de boer en zijn mannen.

Omdat ik bezig ben met een nieuwe methode voor het wegen van de biggen mag ik ook naar binnen en jullie mogen mee kijken. Nadat we de schoenen in een bad hebben ontsmet komen we in een verrassend schoon stallen complex. In elke ruimte van ongeveer 9 vierkante meter zitten 5 tot 6 biggen. Oudere biggen 4 of 5 stuks. Alles is mooi schoon en ze zien er goed uit.
In dit deel tellen we er 60 stuks.
We gaan naar buiten en gaan even verderop in de volgende stal met de oudere varkens en ontsmetten de voeten weer.

Als we daar binnen lopen weer schone stallen en we staan direct oog in oog met de beer blijkt uit het hok te zijn ontsnapt. Hij is op weg naar de vrouwtjes. Met een stevige stok drijven we hem weer naar binnen. Hier een aantal vrouwtje en hele kleine biggetjes. Ze zien er prima uit en knorren tevreden. Als we weer buiten komen valt het op dat de zon vrijwel recht boven ons staat en de temperatuur is behoorlijk gestegen.

We lopen door naar de bananen plantage waar 1400 planten staan die op dit moment helaas weinig vruchten dragen. Het probleem is dat er nodig een echte landbouwer/boer nodig hebben want nu is er gewoon niet genoeg tijd en kennis om de plantage rendabel te maken. Dat is ook de reden dat de kippenhokken op dit moment leeg staan dus lopen we daar niet heen maar gaan terug naar Kondanani langs het kleine meertje dat aan de rand van Madalo ligt. Je staat dan naast de varkensstallen even buiten het dorpje en als dan die kant op kijkt zie je watertorentjes en een aantal kruisvormige stenen steunen van ongeveer 4 meter hoog, waar nog waterreservoirs op geplaatst moeten worden.
De hoogste is van Caring Hands. Op het ogenblik is er voor een reservoir voor het nieuwe “Caring Hands” geen geld want de kosten voor de kleine zijn al 2500 euro en voor de grotere en die moet hier komen, 4000 euro. Ze moeten worden geimporteerd uit ZA en dat is duur.
Maar voor de hygiene is het nodig dat alle kinder en vrijwilligers huizen samen met de keuken een goede waterleiding hebben met schoon water en voor de waterdruk zijn watertorens nodig. Op onze weg terug komen we langs het pomphuis waar een 30 meter diepe pomp voor helder schoon water zorgt.
Als we terug zijn op Kondanani gaan we naar het huis van Annie waar alle vrijwilligers om 17.00 uur bij elkaar komen om koffie te drinken en de dag door te nemen. De zon kleurt dan al een beetje en als we ruim een half uur later weer naar buiten gaan zien we een echt Afrikaanse zonsondergang en is de lucht achter dit bijzondere dorpje helemaal rood gekleurd. Om zes uur is het donker en zal er een diepe rust heersen tot morgenochtend de haan ons weer wakker zal schudden.
Alles begint dan weer zoals dit verhaal begon in het weeskinderdorp Kondanani waar er alles aan wordt gedaan om zo veel mogelijk weeskinderen een gelukkige jeugd te geven.

Through Kidsave, Overseas Orphans Visit Homes of Potential Parents

The Small Miracles of Summer
Through Kidsave, Overseas Orphans Visit Homes of Potential Parents



On a recent afternoon, Georgetown's swank Ipsa salon is filled with an unusual group of customers. About 15 children in bright red shirts crowd around a coffee table looking at fashion magazines, and show off their chosen styles to hovering adults. The normally Zen atmosphere is abuzz with excitement.

Elena looks in the mirror, smiling sweetly as Micki Cheung works on her long brown hair.

Free E-mail Newsletters
Washington Entertainment Guide
See a Sample | Sign Up Now
Movies
See a Sample | Sign Up Now
Travel
See a Sample | Sign Up Now
Home & Shopping
See a Sample | Sign Up Now


Receptionist Roxana Schwenk asks her how old she is. Schwenk holds up her fingers: 9? 10? Elena quickly flashes 10 and two more fingers.

And all the children hanging on the chair, fascinated by the haircut process, follow suit. They are 8, 9, 10 and 11. Past the age when they have more than a slim chance of being adopted in their own countries. They are orphans from Russia and Kazakhstan, brought to Washington by Kidsave International for its six-week Summer Miracles program.

At this moment, the language barrier is a challenge. Sveta, 11, says "No, no, no!" and kicks in frustration when the stylists seat her at the sink to wash her hair. Cheung coaxes Sveta to the barber chair and very slowly trims centimeters off her already short and boyish cut.

Veronique de la Bruyere, coordinator of the Washington Summer Miracles program, explains that before Sveta left for America, her long blond hair was cut off in three big chunks. But by the time Cheung has finished transforming the messy cut into a pretty style, Sveta is grinning.

The nonprofit Kidsave is at the forefront of a trend in international adoptions: bringing children to stay with potential adoptive parents. They can make sure children are healthy, mentally and physically. They can also see if the children will fit into their families.

Of the 714 children who traveled to the United States for a summer vacation with Kidsave from 1999 to 2001, 630 have been adopted by American families. Other groups running summer camps for orphans -- including International Family Services, Cradle of Hope adoption agency and the Frank Foundation -- also report that almost all of their charges have found adoptive families.

Parents considering adopting older children may wonder, says Carol Mardock of IFS, "Are they so horribly damaged by the system that they can't attach? Families find out that it's just the opposite."

The children here for Summer Miracles 2002 seem desperate to attach. They love getting hugs. Many even call their host parents Mama and Papa.

"Although we were told that wasn't significant because they will call any caregiver that, it felt like it was," says Melanie Berkemeyer, who with husband Don is hosting Sasha, 10, and his 9-year-old sister, Maria. "It made it easier to imagine them as part of our family." At 43 and 47, Melanie and Don were "a little terrified by the prospect of diapers and bottles," she says. "An older kid is a little more appropriate for our family," he adds.

The Summer Miracles program found adoptive families for 24 of the 26 children who visited Washington last year. The two children who didn't find homes, says Kidsave President Terry Baugh, had behavioral problems.

But Kidsave has committed to supporting even these difficult cases, and is trying to find the children adoptive families in Russia. Baugh's challenge this summer is Sasha, an 8-year-old who is going to have surgery to repair a cleft palate. Inova Fairfax Hospital in Falls Church has agreed to donate the operation, but Baugh had to find a family to help Sasha recover: "He's been in my house, how can I send him back? The last one who was in my house I adopted. I can't do that anymore."

A few days after Sasha was featured on the Channel 5 News, however, a family came forward and offered to host him. "In the vast majority of cases there's a family out there for a child," Baugh says.

But what if there isn't? Critics of programs like Kidsave worry about those who aren't adopted. All the Summer Miracles children return to their orphanages while families begin the adoption process. Children who are not adopted will see their friends depart the orphanage to return to the United States for good.

"The reason that they're in the orphanage they're in is because of the neglect or trauma they've experienced," says Joyce Maguire Pavao, whose Center for Family Connections provides pre- and post-adoption services. "For them to go back and be settled and make sense of it is one thing, but to see others go back . . . I'm sure these children already have issues of loss."

Pavao would prefer that parents "leave their comfort zone" and travel to the adoptee's country to meet and spend time with him. The California-based Yunona Orphan Relief Fund has begun such an experimental program this summer. The group brings families interested in adoption to summer camps on the Black Sea to spend time with Russian orphans.

Kidsave began when Baugh traveled to Russia to adopt her first child, Dasha, then age 1. At the same time, her colleague Randi Thompson, the executive director of Kidsave, was working in Kazakhstan. They both saw similar problems in the countries' orphanages -- poor facilities, lack of supervision, undernourishment.

Baugh now has three children from Russia -- Luda, 9, Dasha, 10, and Constantine, 12, whom she adopted after he stayed with her during Summer Miracles. Her office in a cramped Dupont Circle brownstone is decorated with her children's drawings and Kidsave mementos: Russian matryoshka dolls, a map of Kazakhstan and a Madonna-and-child icon, which hangs in the window. The office furniture, including a wobbly table, has seen better days. Baugh admits that the energy and funds it takes to run Summer Miracles distracts from Kidsave's broader goal -- "ending the harmful institutionalization of children."

"But for our staff," she says, "seeing and touching these kids, and seeing the difference it makes in their lives, is what motivates people to go on."

The staff and the adoptive families reach out to the community to find the children homes, and to raise the funds it takes to run the program. It costs about $4,500 for each Summer Miracles child, for example. Once they arrive, though, the kids are their own best ambassadors. During a tour of Fresh Fields in Georgetown they recruited another potential Summer Miracles family.

Bruno and Janet Andreades, visiting Washington from Durham, N.C., were eating in the cafe when the children came in and sat down for their lunch. They were polite and quiet, with a giggle here or there, as they wolfed down cheese cubes and fruit.

"When they arrived I was immediately intrigued and I thought they were a beautiful group of children," says Janet, after the couple had spoken to Baugh about hosting. "We will absolutely follow up."

Kidsave seems to have a way of turning adults without a prior interest in adoption into parents. Last summer, Gayle Calahan was volunteering in Kidsave's office when De la Bruyere asked her to host a brother and sister. Calahan -- who with husband Phil Anderson, an Army aviator stationed in Korea, had tried to have children using in vitro fertilization -- "fell in love" with Katya, now 14, and Sasha, now 12. She phoned her husband overseas and said, "You need to meet the kids," Calahan recalled at a recent Kidsave picnic in Georgetown's Montrose Park.

Anderson took an emergency 10-day trip home. "It was very, very comfortable for all of us," Calahan says.

Then they point out Katya and Sasha, playing volleyball nearby, whom Gayle and Phil adopted on Jan. 30. After Summer Miracles all the children -- who come to the United States on tourist visas -- have to return to their orphanages. Then the adoption process can begin.

Before Anderson and Calahan could pick up their children, Gayle called them every week in the orphanage. She has since learned that Katya and Sasha's biological father was alcoholic and abusive. In 1995 the children were removed from their home. Their mother, who died in 1998, "was a loving force in their life, so they know what love is," Calahan says. Still, she marvels, "I don't know how these kids can be so normal."

Of course the Anderson children aren't normal in every respect. They won't, for example, let their parents give them anything. "I would try to give them an allowance for doing the chores," says Calahan. "We had a box where we were saving money to bring Rita over. They would put it in there." Rita, 14, was Katya's best friend in the orphanage. At the picnic, she comes over for a hug from Anderson, looking nervous and uncomfortable. "I told Katya to explain to her that it's just a summer camp," says Calahan. "That was her dream, to get Rita over here, to give her a family."

Elena, the dreamy girl from the salon, and her brother Sasha, 10, are staying with Micale and Bary Maddox, who live in Bethesda. They were "looking into options for having a family" when they heard about Kidsave. "The plight of these kids who are 6, 7, 8, 9, 10, and don't stand a chance of being adopted" moved him, Bary says at the Kidsave picnic.

"They're good kids," says Micale. "They're kind to each other. We figure if they have a brother or sister they already have a family, they just need parents."

But the children "bicker, bicker, bicker," says Micale. "We've had a crash course in Parenting 101."

A week later, Micale was looking less nervous when she joined the Summer Miracles group for a lunch hosted by Nora Pouillon at her chic Florida Avenue restaurant. It was not typical Nora fare of yellowfin tuna or Amish duck breast -- for the children she prepared ziti and meatballs.

Her own adopted daughter, Nadia, 12, "told me what they would like. Simple foods. For them to get a banana, it's a treat."

"It's good they're here for six weeks rather than two, because at the end of two, you're like, whoa, no way," Micale Maddox said. "But today I had a realization. I thought about it and realized that I am going to parent these children. I feel much better now."

Elena, sitting next to her and oblivious to the adult conversation, gabbed away in Russian while clutching Maddox's hand.


By Barbara E. Martinez
Washington Post Staff Writer
Thursday, August 8, 2002; Page C01

Baha'i-inspired educational system for the poor of the world honored by the Club of Budapest

Baha'i-inspired educational system for the poor of the world honored by the Club of Budapest

22 December 2002

FRANKFURT, Germany — The Club of Budapest has honored FUNDAEC, a Baha'i-inspired development organization in Colombia, with a "Change the World -- Best Practice Award" for its achievements in providing high school education and training to more than 50,000 people living in rural areas in Latin America.

In his speech at the award ceremony, Peter Spiegel, the Secretary General of the Club of Budapest, characterized the project as "the most considerable revolution of education in the twentieth century."

"The genius of this new educational model," Mr. Spiegel explained, "lies in the fact that it teaches people living in Third World Countries to take charge of their own development processes and begin to interact as equals with the rest of the world."