Wat een leven…
Hoe seks je leven kan beheersen
Een gewoon familieleven, maar met slechte ervaringen
Zoals zoveel jongens van mijn leeftijd groeide ik op een gewone arbeidersfamilie, waar iedereen moest meehelpen om alles draaiend te houden. Na afloop van school of werk waren er de gewone huishoudelijke taken. Daarna mocht je pas spelen.
Mijn moeder was voor de tweede keer getrouwd, nadat haar eerste man haar na ruim 16 jaar in de steek had gelaten. Ik was nog maar net een paar maanden oud, toen de familie verhuisde vanuit de wijk Tarwebuurt naar Bloemhof in Rotterdam Zuid. Wij woonden in een echte sociale buurt, met oudere mensen op de benedenverdieping met een tuintje en de grotere gezinnen die woonden op de bovenverdieping met twee slaapkamers op de eerste verdieping en twee op de tweede of zolderverdieping. Mijn tweede vader leerde ik dus kennen als mijn echte vader. Ik noemde hem ook gewoon “pa”, in tegenstelling tot mijn drie oudere zussen en drie oudere broers, die hem gewoon “ome Janus” noemden. Of dit uit gebrek aan respect was of gewoon omdat zijn hun eigen vader beter kenden dan ik, weet ik niet. Ik leefde in een echt arbeidersgezin, mijn vader was metselaar en geloofde heilig in de PvdA. Hij kwam ’s avonds uit zijn werk, waste zich en kleedde zich om, om vervolgens na het eten de krant te lezen en zich met ons bezig te houden. Hij overhoorde huiswerk, liet met zich tobben en ging vaak met ons wandelen. Hij ging graag met ons naar de lange winkelstraten om ons een plezier te doen.
Alhoewel wij niet religieus waren, zijn wij van verschillende kerken lid geweest. Bij de geboorte ben ik katholiek gedoopt, maar heb geen katholieke opvoeding gehad. Vrij snel waren wij in de begin vijftiger jaren lid van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen: inderdaad, een Mormoonse kerk. Wat ik later heb begrepen ging het bij mijn moeder meer om de financiële steun en andere ondersteuning die kerken gaven. Ik kan mij nog goed herinneren dat Elders (ouderlingen) uit Amerika overkwamen en met alle kerkgangers contact onderhielden. Bij ons zaten zij wekelijks en hadden buitengewone belangstelling voor mijn oudere zussen, die overigens zeer knap waren in die tijd. Het duurde niet lang of wij werden allen mormoons gedoopt; in het grote bad van de kerk. Na een aantal jaren was dat ook weer over. Ik zat inmiddels op de lagere school, een openbare school in de buurt van waar ik geboren was. In de vijfde klas moest ik plotseling van school, omdat wij (weer) katholiek waren geworden. De andere week zat ik op een katholieke jongensschool, ver weg van mijn vriendjes en waar ik het uiterst slecht naar mijn zin had. Maar wat kon ik. Vaak heb ik gehoord dat ik een heel braaf, lief jongetje was, dat bleef zitten waar hij werd neergezet. Weerstand gaf ik bijna niet, ik vond alles schijnbaar goed en luisterde braaf naar de grote mensen.
Gelukkig duurde de katholieke invloed maar enkele maanden en mocht ik weer terug naar de openbare school, waar ik vandaan kwam. Hoera.
De verhoudingen tussen broers, zussen en de ouders
Wat ik mij kan herinneren is dat mijn oudere zussen en broers voortdurend in ruzie leefden. Zowel met elkaar als met mijn ouders. Ik had drie oudere broers en drie oudere zussen. Ik was de jongste, het was omstreeks 1960 en ik was bijna tien jaar oud. Ik zag alles alleen maar om mij heen gebeuren en wist mij vaak geen raad als het weer ruzie was. Het was dan altijd een getier en geschreeuw met de meest lelijke verwensingen naar elkaar. En altijd werd er wel door de een of ander met iets gegooid of er werden koffers gepakt om nooit meer terug te keren. Als er in de gang werd gevochten, moest ik de kamer in. Als er in de kamer werd gevochten, moest ik snel naar boven toe. Soms kwamen mijn zussen, de een of de ander, weken en maanden niet thuis en dan plotseling zaten ze weer in de huiskamer, vaak met een nieuwe “meneer”.
Mijn oudste broer vaarde bij de koopvaardij en voer heel de wereld over. Als hij na maanden terug kwam, was het meestal feest omdat hij allerlei souvenirs van over de hele wereld meenam en altijd de meest avontuurlijke verhalen vertelde. Ik mocht hem heel graag, maar ik was het jongste broertje, met een brilletje op en telde niet echt mee. Mijn één na oudste broer was ik angstig, ik was er bang voor omdat hij vaak heel agressief naar mijn vader en moeder kon doen, vooral als hij wat had gedronken. Hij was een zogenaamde nozem, draaide platen van Elvis en Gene Vincent, had een vetkuif met lang haar en liep in leren pak. Hij reed op een Berini sportbrommer en wilde thuis de dienst uit maken, wat vaak lukte. Hij had totaal geen respect voor zijn tweede vader. Ik had totaal geen band met hem, tenzij hij mij opdroeg een paar flesjes bier te kopen of een fles Joseph Guy, cognac. Het zijn van die dingen of namen die je nooit vergeet. Later “mocht’ ik zijn grammofoonplaten kopen. Het waren LP’s die zo rond 1965 behoorlijk duur waren. Ik voelde me dus vaak best wel heel wat, als ik een platenzaak binnenstapte en een LP van Elvis, Harry Belafonte, Joan Baez of Johny Cash “moest” kopen. Hij gaf namelijk precies de naam van de zanger, het album en het platennummer op wat hij wilde hebben. In die tijd was een platenzaak nog echt een winkel met luisterhokjes waar je de plaat hoorde spelen, die ze opzette bij de toonbank. Pas later werden het koptelefoons met snoeren in de toonbank, waar je op een kruk kon luisteren naar de muziek. Al met al, een broer war ik naar opkeek was hij zeker niet, wel een broer waar ik bang voor was.
Mijn twee jaar oudere broer vond ik aardig, ik keek naar hem op, maar hij mocht mij geheel niet. Hij had eigen vriendjes en wilde geen inmenging of vriendschap met mij. Wij zaten op de zelfde openbare school, een heel, heel eind lopen van ons huis. Zeker wel vier tot vijf kilometer, omdat ik er ruim drie kwartier over deed. Altijd liepen wij apart. Hij ging naar vriendjes in een heel andere richting, “waag het niet mij te volgen”, beet hij mij dan toe. Hij was groter en dikker als ik en ik durfde dat dan ook niet.
Het was best rot. Mijn broer zat twee klassen hoger als ik. Ik was acht en hij was tien. Hij wilde altijd zonder mij zijn, terwijl ik vaak bij mijn oudere broer en zijn vriendjes wilde zijn. Ik kan mij bijvoorbeeld nog goed herinneren dat er schoolfoto’s werden gemaakt. De juf of de fotograaf vroeg: “heeft er iemand nog een broertje of zus, dan kunnen jullie samen op de foto!” Ja, zei ik, ik heb een grote broer, die zit in de 6e klas. Okay, dan mogen jullie samen op de foto. Hij werd geroepen en moest met mij op de foto. Laaiend kwaad was mijn broer op mij. Idioot, waarom doe je dit, ik wil niet met zo’n stomme kop als jij op de foto. Hij stompte mij na afloop en sprak heel lang niet tegen mij. Ik liep dus jarenlang alleen naar school, ’s ochtends in alle vroegte om acht uur heen, ’s middags om twaalf uur terug, snel eten wat mama had klaargemaakt en om één uur weer terug naar school. Aan het eind van de dag, om vier uur, weer naar huis. Het was ook heel gewoon dat mijn broer langer mocht opblijven dan ik. Moest ik ’s avonds tijdens het buiten spelen om zeven uur binnen zijn, wassen en om half acht naar boven. Mijn twee jaar oudere broer mocht om acht uur binnen komen en ging dan zo om half negen naar bed. En als het voor mij wat later werd, dan ging mijn broer direct kwaad naar mijn ouders en eiste hij dat hij ook later naar bed mocht. Op bed met elkaar praten of ondeugende dingen doen, was er niet bij. En als er al eens gelachen werd of we elkaar achterna zaten, dan kreeg ik direct de schuld als pa of ma de zolderdeur openden en met bepaalde dreigementen naar boven riepen. “Ma, het is Jan die begonnen is”, of ‘ik lig gewoon op bed, Jan rent rond en ik krijg de schuld” Natuurlijk zei ik dan dat dat niet eerlijk was van hem, maar dan gaf hij als oudere broer te kennen wie hij was, wat gepaard ging met een paar stevige stompen.
Nee, een vriendelijke en lieve familierelatie was er dus niet met mijn broer op die leeftijd.
Als ik aan het eind van de dag van school kwam, liep ik meestal even naar mijn één na oudste zus, waar ik destijds heel veel van hield en die ik geweldig graag mocht. Zij was als een moeder, nee, als een echt oudere zus voor mij, die mij lief vond en die altijd wel wat te drinken of lekkers te eten gaf. Al heel jong was ze zwanger geraakt van Jaap de Bruin. Ze beviel van een dochter, maar het huwelijk liep al snel op de klippen. De reden heb ik nooit gehoord, daar was ik te jong voor. Voor mij was Jaap een aardige grote man, die in militaire dienst zat en die vaak met een legerjeep voor de deur stond. Dat was een heel spektakel in onze buurt en alle buurjongens vonden dat geweldig. Ik vond het natuurlijk heel wat als ik er in mocht zitten, zolang hij boven op visite was.
Later leerde zij een zeker Sjaak kennen en trouwde voor de tweede keer getrouwd met deze Sjaak Ze had het niet rijk, maar het was keurig opgeruimd en netjes binnen. Behalve haar dochter uit het eerste huwelijk, werd er nog een zoon geboren. Mijn zus werkte in de schoonmaak om wat extra te kunnen doen. Mogelijk dat ze wilde wedijveren met mijn twee andere zussen dit het gewoon meer dan goed hadden, op buitenlandse vakanties gingen en rijk leefden. Zij was voor mij altijd lief, maar ik herinner mij ook dat zij een bijzonder lastig karakter had en vaak depressief was. Zij kon op bepaalde zaken bijzonder negatief en hatelijk reageren. Mogelijk dat daardoor ook haar huwelijk zo lastig verliep, vol wrok en haat naar elkaar. Sjaak, haar tweede man, was een echte havenarbeider, die graag een biertje dronk in één van zijn havenkroegen en dan soms flink in de olie thuis kwam. Dat leidde natuurlijk om de haverklap tot ruzies tussen haar en mijn zwager, want dat was hij. Ik was alleen tien of elf en hij was ergens eind dertig of veertig jaar. Een akelige eigenschap van hem was dat zodra zij ruzie hadden, hij zijn heil ging zoeken bij mijn moeder, zijn schoonmoeder nota bene, en dan vertelde wat er thuis bij hun had afgespeeld en hoe slecht en onhebbelijk mijn zus was. Mijn moeder hoorde alles aan en liet toe dat hij zijn problemen en ruzies bij haar liet uitpraten. Dat gebeurde in feite met iedereen en mijn moeder accepteerde dat iedereen, over iedereen, bij haar zijn of haar verhaal deed. Natuurlijk botste dat en leidde tot flinke ruzies als de één of ander vertelde wat moeder had gezegd of wat ma er van vond. Gelijk werd dan verhaal gehaald en knalde het weer.
En mijn vader? Hij werd altijd buiten spel gezet. Mocht alles aanhoren, niks zeggen, zich nergens mee bemoeien en werd als een buitenstaander verteld dat hij er niets mee te maken had. Het zijn jouw kinderen niet, werd er dan gezegd.
Het was soms o zo moeilijk, als mijn zus weer eens het huis had verlaten of er uit was gezet tijdens een ruzie en ik haar wilde bezoeken. Natuurlijk praatte mijn zus met mij over haar zussen, of over mijn moeder, of over wie dan ook die schuld had. Ik wist en begreep er alleen nooit iets van en kon er ook niets aan doen. Ik hoorde het aan en zei soms ja of nee op het juiste moment. Thuis mocht ik natuurlijk vooral niets laten merken, anders kreeg ik op mijn duvel, omdat ik bij mijn zus op visite was geweest, terwijl zij niet meer thuis kwam.
Vele jaren later liep het toch uit op een scheiding tussen hen beiden, met heel veel ellende, verdriet en de nodige en bloedige vechtpartijen.
Mijn oudste zus respecteerde ik enorm. Zij was meer dan twintig jaar ouder als ik, dus voor mijn leeftijd, in die tijd, een meer dan volwassen vrouw. Zij was, althans zo noem ik het, hoogbegaafd. Zij was een zeer gewaardeerde kapster die diverse eigen kapsalons heeft gehad en een bijzonder statig voorkomen had en uiterst knap was. Veel later was deze zus lerares op de kappersacademie in Rotterdam en nam over heel Nederland examens af. Zij werd als een soort keurmeester gevraagd op nationale en internationale wedstrijden op kappersgebied. Helaas was haar liefdesleven en gewone huisleven, zover ik als jonge jongen kon en nu kan beoordelen, zeer, zeer ongelukkig. Mijn oudste zus heeft de mooiste en rijkste mannen gekend die ik mij maar kan herinneren, van zakenmensen, tot kappers met eigen zaken en tot Arnwar, een rijke Egyptenaar, die ik graag mocht. En telkens liep het uit in grote ruzies en verdriet. Menigmaal zag ik mijn zus thuiskomen, zo groot als zij was, bont en blauw geslagen, bloedend, omdat het weer was mis gegaan in een relatie. Mijn oudste zus ging wisselend om met mijn één na oudste zus (zie boven) of haar jongste zus. De reden van omgang met de één of de ander was altijd een ruzie, geen gewone ruzie, mar altijd een spetterende ruzie, gebaseerd op verwensingen en dood en verdoemenis. Ik zag het, ik hoorde het, maar ik was te jong om er iets van te begrijpen, laat staan er iets van te mogen zeggen.
En mijn moeder, zij was er altijd bij betrokken. Het was, naar mijn mening, altijd een spel van ruzie, jaloezie, afgunst op elkaar en elkaar niet of verkeerd begrijpen. Niemand kon luisteren naar elkaar. Alles werd uitgevochten in het ouderlijk huis: met vreemden, die nog nooit eerder bij ons thuis waren geweest; de buren die in het gezamenlijke portiek woonden en alles konden horen; in het bijzijn van ons, kinderen, die nog niet konden begrijpen wat er gaande was. Echter, de situatie was, dat menigmaal de andere dag, uit nieuwsgierigheid, aan ons gevraagd werd: wat is er gisteravond bij jullie gebeurd? En ik was gewoon zo onnozel dat ik precies vertelde wat er aan de hand was. Ik kreeg dan een toffee of een lollie omdat ik zo’n eerlijke jongen was. Natuurlijk kreeg ik op mijn sodemieter van thuis als weken later uitkwam dat ik weer gekletst had. Want degene die mij eerst uithoorde, liet altijd aan de ander weten: Ja, maar dat heeft Jantje gezegd en kinderen liegen niet! Nee, het was waarlijk niet gemakkelijk.
Mijn jongste oudere zus was bloedmooi. Ik was jong en onervaren en wist op dat moment niet veel van mooi of niet mooi. Wel wist ik dat iedereen zei, dat mijn zus zo mooi was en dat zij op Sophia Loren leek. Mijn zus had een mooi slank figuur en zwart golvend lang haar. Vooral met opgestoken haar, een stralend gezicht, had zij inderdaad veel weg had van een filmster. En altijd droeg zij mooie kleren, dure schoenen en gouden sieraden. Veel kleren maakte zij zelf, omdat zij een geweldige naaister was. Als een van de weinige vrouwen, zeker in onze buurt, reed zij auto, een splinternieuwe Simca 1000, waar iedereen jaloers op was. Nadat zij eerst in feestzalen werkte, ging zij later in bars en nachtclubs werken en kende het hele nachtleven van Rotterdam.
Zij was getrouwd met een vrachtwagenchauffeur die internationaal reed en hele weken van huis was. Hij vertrok ’s zondagsavond naar Duitsland, Italië en andere landen. Hij had het waarschijnlijk, zoals zoveel internationaal chauffeurs, dik naar zijn zin. Met zwaar transport over de wegen toeren, lekker eigen baas zijn, eten en drinken in de wegrestaurants, elkaar allemaal kennen en allemaal jongens die een hele week van huis waren. Dat dit uiteindelijk fout liep in het huwelijk lijkt bijna voorspelbaar. De één een hele week van huis en de ander een hele week in bars werken, waar het pas gezellig wordt om en na tien uur ’s avonds. En in bars en nachtclubs leer je gewoon veel mannen kennen die je allemaal lief en aardig vinden, je van alles beloven en die zelf vaak hun huiselijk sleur ontvluchtten. Meestal ook mannen met geld en goeie posities. En mijn zus was bloedmooi en goed gekleed. Natuurlijk doe je ook vriendelijk terug, in ruil voor een champagne of ander drankje. Wat dat hoort er bij in een nachtclub: er moet wel gedronken worden van da baas. En omdat mijn zus het werk in de bar geweldig leuk vond en goed was in haar werk, verdiende zij ook veel en kon rijk en luxe leven. Op vakantie naar Mallorca, wat niemand kon, Uitgaan tot diep in de nacht en ’s ochtends vroeg thuis komen. Dat leidde bij de andere zussen natuurlijk tot jaloezie en riep afkeer op en vervolgens had je dan op enig moment de poppen weer aan het dansen. En altijd speelden de ruzies af in mij ouderlijk huis, waar iedereen altijd traditiegetrouw elke ochtend bij ma op de koffie kwam. Hoe het ook zij,ondanks dat mijn zus een dochtertje had, gingen beiden door met hun eigen leven. De één in de bar en de ander voor een week van huis. Er kwamen andere mannen in het leven en haar huwelijk liep vast. Als jonge jongen, twaalf, dertien jaar oud, weet je niet wat er echt gebeurd, je trekt alleen partij voor je zus. En mijn zus kwam soms thuis, echt bont en blauw, het hele gezicht gehavend, lippen kapot, blauwe plekken oogkassen en totaal ontredderd. Gevlucht van thuis. Dan werd er weer met een paar man naar toe gegaan om “de helft van de spullen” veilig te stellen. Daar was ik een keer nauw bij betrokken. Ik was zo’n veertien jaar oud en vond dat ik ook wel kon sjouwen en spullen kon dragen. Ik kreeg die dag echter geweldig op mijn sodemieter van de broer van mijn zwager, die tien of vijftien jaar ouder was als ik. En mijn zwager, een Groninger, kon vanaf dat moment mijn bloed wel zuipen. Dat is later ook nooit meer goed gekomen, ook al werkten we ruim vijftien jaar in hetzelfde bedrijf. Mijn zus kwam op enig moment met een andere man thuis, die aan de familie werd voorgesteld. Willem, een verkoopmanager of verkoopdirecteur van een verffabriek in Breda. Willem had het financieel bijzonder goed en smeet makkelijk met geld. Hij was brutaal, doortastend, dominant en was van niemand bang. Mijn zus had aanvankelijk een prachtig, mooi en rijk leven bij hem. Zij woonden in de duurste flats van Ommoord, hij liep altijd in pak en hij reed een luxe directieauto. Zij hadden elkaar in de bar leren kennen en zij gingen regelmatig uit in de bars en de nachtclubs die zij kenden. Ik ken de echte reden niet, maar natuurlijk liep dit op enig moment ook fout. Steeds weer ging dit gepaard met lijfelijk en bloedig geweld. En steeds vond ik het geweldig zielig en was er weken kapot van als mijn zussen zo in elkaar waren geslagen. Het gebeurde immers, voor mijn beleving, bij de één na de ander.
Vraag mij niet waarom, ik was pas veertien of vijftien jaar en was gewoon een jonge jongen zonder enige levenservaring, behalve dan de ellende die ik thuis steeds zag. Ik was op enig moment op een vrijdagavond uitgenodigd door Willem en mijn zus voor een etentje uitgenodigd bij een duur Chinees restaurant, in het centrum van Rotterdam. Pekingeend en nog veel meer dure gerechten kwamen op de tafel en ik vond al het eten heerlijk. Er werd veel gedronken en ook ik dronk een biertje. Ik weet echt niet wat er fout ging, maar opeens werd er met stemverhef tegen elkaar gesproken, gevloekt en gegodverd. Ik zat er bij en keek naar beiden. Zij vonden mij ineens niet lief en aardig meer. Er werd weliswaar niets tegen mij gezegd, maar beiden keken verwijtend naar mij, waarschijnlijk alleen omdat ik erbij was. Opstappen, zei Willem, pleur maar naar huis. Hij wilde zijn jas hebben van de ober en halsoverkop verlieten wij het Chinees restaurant. Ik weet nog goed dat hij niet afrekende en zei “dat doe ik van de week wel”.
Buiten liep het hoog op en opeens vielen er rake klappen. Beiden sloegen elkaar en natuurlijk kon mijn zus niet van hem winnen en viel zij op de grond. Ik stortte mij direct op hem en wilde een gevecht aan. Ik kreeg drie klappen van die bulldog, mijn bril vloog van mijn hoofd en ik kon niets meer zien. Huilend liep ik naar mijn bril te zoeken en riep kwaad en zo hard ik maar kon ‘waarom, wat is er gebeurd, wat heb ik gedaan’. Zij gingen samen naar huis, zonder zich om mij te bekommeren en waar het spektakel zich voortzette. Ik nam de tram naar huis. Als grote jongen van vijftien jaar oud, voortdurend huilend over wat er gebeurd was en waar ik niks, maar dan ook niks van begreep.
Na enkele weken was het tussen allen weer bijgelegd en kwamen mijn zus en Willem weer gewoon thuis. Zonder uitleg moest ik van mijn moeder weer gewoon vriendelijk doen tegen Willem. Stel je niet aan, het is over, werd er dan gezegd. Ik kon dat niet. Ik maakte mij dan ook heel gemakkelijk vrij en zei dat ik met vrienden had afgesproken en ging dan gewoon weg, of ik verontschuldigde mij en ging naar boven om mijn huiswerk te maken. Daar hadden zij overigens totaal geen probleem mee. En mijn moeder, zij accepteerde alle ellende: als Willem kwam was er immers citroenjenever, een advocaatje en een gezellige avond met gelach en muziek van Vicky Leandros…
- misbruik vanaf 14 jr oud (nadat Rob naar de KMS ging)
Mijn twee jaar oudere broer was nog maar net zestien jaar oud toen hij een contract tekende bij het Ministerie van Defensie. Hij wilde beroepsmilitair worden. Hij verliet op enig moment het huis en vertrok naar Weert waar hij aan de Koninklijke Militaire School zijn opleiding ging volgen. Ik had mijn slaapkamer nu voor mij alleen en zag mijn broer alleen nog maar ééns in de zoveel weken. Een hele slaapkamer voor mij alleen!
Ik was veertien jaar oud, toen mijn één na oudste broer ´s nachts naar mijn kamer sloop en mij begon te strelen en met zich zelf bezig was. Ik wist niet wat masturberen of aftrekken was, want dat deed hij. Ik sliep en werd wakker van zijn aanwezigheid. Ik wist niet wat er gebeurde en kroop op mijn éénpersoonsbed tegen de muur, plat tegen de muur. Maar mijn broer kwam verder en ging door met mij betasten en bracht zijn hoofd onder de lakens.
- actie / reactie ouders
- uiteindelijk rust
Contact met meisjes
De meeste vrienden hadden al geneukt. Ik niet, ik wist niet wat een meisje was. Natuurlijk wel van plaatjes, maar geen ervaringen zoals waar anderen over spraken: Na afloop van een avondje uit, even neuken met een meisje. Na afloop van een film, met een meisje mee naar huis kunnen en lekker neuken. Ik kende dat niet en zocht het niet.
Ik weet ook nog te herinneren dat seksblaadjes of seksboeken mij niet zo interesseerden, waarom weet ik niet. Ik had er een beetje afschuw van. Later veranderde dat wel, maar het heeft me nooit echt bezig gehouden. Nu nog ken ik mannen die al 20, 30 of 40 jaar getrouwd zijn en hele dagen met de computer bezig zijn om seks plaatjes, animaties en complete porno binnen te halen en vervolgens weer distribueren naar alle vrienden en familieleden die zij kennen, en daar heel trots op zijn. Ik heb dat niet, het doet mij niets, maar ik heb wel een bepaalde drang ontwikkeld om het allemaal mee te maken.
Natuurlijk zag ik wel mooie meisjes. In het begin toen ik met de brommer wegging of later op de motor naar Luxemburg, zag ik telkens wel een meisje, waarbij oogcontact ontstond. Het was de tijd waarbij opgemaakt haar, mini rokken en hoge hakken mode was. Meisjes, echt mooi, keken naar mij en ik naar hen, maar ik wist niet hoe ik het aan moest pakken. Soms liep ik uren achter een meisje aan, dat lonkte, steeds omkeek en dan verder liep. Stilstaand bij een kraampje, over een brugleuning hangen en over het water turen. En ik bleef dan op een afstandje staan, kijken en hopen dat zij naar mij kwam. Dat gebeurde natuurlijk nooit. Het spel is anders, maar ik kende dat spel niet. Misschien omdat ik nooit met vrienden wegging. Want ik denk dat vrienden, op jonge leeftijd, amen uitgaan om een meisje te versieren elkander met veel gebrul en plezier elkander de kneepjes van het vak leren. Maar ik had Dat nooit gedaan. Ik was de beste in de klas en had mij altijd op mijn huiswerk gestort. In de weekends familiebezoekjes afleggen en wat rondtoeren in Rotterdam en omstreken.
Na mijn basis havenopleiding ging ik naar het leerlingstelsel. Als jonge jongen wilde ik immers in de haven van Rotterdam werken en volgde daar dus mijn opleidingen voor. Via het leerlingstelsel werd ik bij allerlei bedrijven ondergebracht om werkervaring op te doen en mijn diploma’s te halen.
Ik was inmiddels zo’n zeventien jaar oud en moest een periode bij een havenbedrijf werken, dat gelegen was aan de Maashaven, bij Katendrecht. Ik reed er elke dag met de fiets of brommer naar toe en op weg naar huis, reed ik altijd wel even Katendrecht in en stalde dan ergens mijn tweewieler. Ik liep dan langs de verschillende straten, waar altijd wel enkele meiden in een portiek stonden. Natuurlijk hoertjes, maar wat zou dat. Er waren enkele lelijke oudere bij, maar ook enkele bloedmooie jonge meiden. Vooral de Indonesische en blonde meisjes zag ik graag. Er was er één, waar ik helemaal weg van was. Zij stond altijd in het portiek van een hoekhuis, lang, slank, hele korte minirok of hotpants aan, een te klein wit bloesje met grote uitgesneden hals, waar haar borsten mooi door naar buiten tuurden. Een leuk gezicht en blond haar dat als twee staarten aan weerskanten van haar gezicht in haar hals hing. Ik liep daar dan meermalen langs en raakte er opgewonden van als ik haar zag. Op enig moment besloot ik haar te bezoeken. Op een vrijdagavond, na een hele dag gewerkt te hebben, ging ik ’s avonds om een uur of zeven terug naar Katendrecht. In de avond bleken er ineens veel meer deuren open te zijn, waar hoertjes in de deuropening stonden en klanten probeerden te versieren. Ik liep eerst weer, langzaam wandelend, een aantal straten door en gaf mijn ogen de kost. Echt leuke meiden zag ik, de oudere en lelijke liep ik gewoon voorbij. Ik besloot eerst ergens een pilsje te drinken. Binnen in het café zaten merendeels oudere mannen die, met veel praat en veel dorst, omringd werden door, voor mij, wat afgeleefde oudere caféhoeren. Het was er toch wel gezellig en het ging er bij mij toch eigenlijk alleen maar om, om wat moed in te drinken voor ik de stap zou wagen. Na een tweede pils gedronken te hebben, betaalde ik en verliet het café. Inmiddels was het weer donkerder geworden.
Ik liep nu meer in de richting van het meisje dat ik zo mooi vond en na enkele straten was ik er. Ik liep langzamer en ik liep bewust aan de overkant van de straat waar zij stond. Ik kon dan vanaf een afstand vanuit verschillende hoeken naar haar kijken. Zij was bloedmooi en zag dat ik keek. Zij wenkte mij. Ik liep echter door, iets hield mij tegen. Verdomme, nou staat zij er en je durft niet. Schijtebroek. Aan het eind van de straat stak ik over en had inmiddels weer meerdere ander meiden gezien die mij vrijwel steeds aanspraken in de zin van: “hallo schatje, ga je mee” of “hallo, zal ik je is lekker verwennen”…Ik liep de straat terug, nu aan de zijde waar mijn verliefdheid stond en zag nog steeds licht uit de deuropening komen. Een lang slank met een witte knielaars stond iets buiten de deuropening. Toen ik bij de deuropening kwam, zag ik haar goed van dichtbij. Zij lachte en zei: hé ventje, zullen wij lekker naar boven gaan? Haar borsten waren niet te groot, maar stonden recht in haar ruim opengesneden blouse. Een mooi gezicht, met aan beide zijdes mooie blonde vlechten. Het leek een meisje dat zó van het platteland kwam. Ze was net zo groot als ik, mooi gevormde benen, ze was alleen iets ouder denk ik. Een jaar of vijfentwintig. Ik vroeg hoeveel het kostte. “Vijfentwintig voor een halfuur”, zei ze. Okay, zei ik en dacht “nu ga ik het doen”. Ik liep achter haar aan naar binnen, een smalle gang door en aan het eind deed zij een kamerdeur open. Er stond niet veel. Een tafel met een stoel, een klerenkast en een éénpersoonsledikant met een tafeltje waarop een pot stond. Ik zei: woon je hier? Nee, natuurlijk niet, ik werk hier alleen maar. Mijn vraag klonk dus een beetje stom. Geroutineerd deed zij haar korte rokje uit en stond in een wit slipje voor mij. “Eerst betalen”, zei ze. Ik betaalde met gepast geld. Zij stopte het weg en deed haar blouse uit en slipje uit en ging voor mij staan. “Hou jij alles aan?” Vliegensvlug ging ik op de stoel zitten, deed mijn schoenen en sokken uit, broek uit, legde mijn jas en overhemd op de stoel en stond bijna naakt voor haar. Zij pakte mijn hand en vroeg of het de eerste keer was. Schijnbaar zag zij dat ik klungelde en leidde mij naar het bed. Zij duwde zachtjes op het bed en kwam naast mij liggen. Ik betastte haar borsten en wilde een zoen geven. “Nee jochie, dat kan niet” zei ze. “Laten we maar eens beginnen”. Ik had inmiddels toch wel een stijve gekregen en die kneedde ze wat. Vervolgens pakte ze uit de pot op het tafeltje een condoom en deed die vliegensvlug om mijn harde lid. Zij legde mij op mijn rug en ging boven op mij zitten. Langzaam bewoog zij op en neer. Mijn god, dit was lekker. Even later ging zij op haar rug liggen en zij tegen mij dat ik hem er in moest steken. Vervolgens begon ik te neuken en kwam heerlijk klaar. Zonder iets te zeggen, pakte zij een wc-papier, deed het condoom af en gooide het weg. Stil kleedden wij ons aan en ik verliet toch wel beschamend het pand. Buiten keek ik alle kanten op of iemand mij niet gezien had. Ik ging trots en zeer voldaan naar huis, zonder er ooit over te praten.
Hierna ben ik nog meerdere keren naar haar toe gegaan. Ik probeerde, als het kon, elke vrijdag of zaterdagavond naar Katendrecht te gaan. Ik vond het er leuk, dronk er mijn pilsjes en liep alle straten af om naar de meiden te kijken. Als ik het geld er voor had, dan bezocht ik natuurlijk een meisje, ik probeerde altijd de knapste te neuken.
Mijn eerste verkering
Intussen waren wij bij een ander bedrijf geplaatst, Muller-Thomsen in Rotterdam. Onze nieuwe instructeur was Ton Ketelaars, waar ik een heel speciale band mee heb opgebouwd. Hij sprak vloeiend Spaans omdat hij lange tijd in Chili had gewoond en ook nog Spaanse ploegen onder zich had gehad bij dit havenbedrijf. Hij was geweldig vriendelijk en kon praten als brugman. Iedereen mocht hem. Hij had een vrouw, Tonnie, die ruim twintig jaar jonger was als hij. Dat was iets heel speciaals in die tijd. Waarom weet ik niet, maar hij was en voorbeeld voor mij. Wij kwamen als senior-schoolploeg bij hem en een schoolmaatje van mij, Emiel en ik respecteerden hem enorm. En hij mocht ons echt graag. Wij kwamen bij hem thuis en waren op enig moment bij alle verjaardagen en familiefeestjes. Wat had ik thuis? Niks immers, ik ontsnapte voor het huisleven en voelde mij thuis bij Ton Ketelaars. Nooit is ons verteld dat wij niet welkom waren. Nee, wij gingen zelfs met hen op vakantie naar Luxemburg, op de camping in Bettendorf, net voorbij Diekirch. Ton had vier kinderen, twee jonge zoons en twee dochters, waar we overigens weinig contact mee hadden. Die waren te jong en behoorden immers niet tot ons: wij dronken en waren grote binken! Ton en Jopie waren gewoon geweldig.
Het was op een van die bezoeken aan Luxemburg, dat Emiel in zijn Lelijk Eendje, een Citroen,op weg was naar een bar in Diekirch, terwijl ik ziek en snotterend op bed lag in mijn tentje vanwege hooikoorts, wat steeds een behoorlijk effect had op mij.
Op een ochtend zei Emiel tegen mij, he, je moet meegaan vanavond, want ik was gisteren met drie meiden, twee Luxemburgse en een Hollandse, ik kon het niet aan. Je moet me helpen, ze wilden allemaal met mij mee. He, jij gaat mee vanavond, okay! Natuurlijk wilde ik wel mee. Diezelfde avond nog, kleedden wij ons aan en vertrokken naar “de meiden”. Emiel bracht mij naar een discotheek met de naam “Radar”, die in die tijd druk bezocht werd in Diekirch. Binnen gekomen waren “de meiden’ al aanwezig. Cecile kan ik mij nog herinneren en een mooie zus met lang haar, waarvan ik de naam vergeten ben. Emiel had inmiddels vastigheid met Cecile. De Hollandse was een blonde mooie jonge meid met de naam Cobie. Ik mocht haar gelijk en wij hadden heel de avond contact. Het eerste nummer waarop wij dansten was “Du” van de Duitse schlagerzanger Peter Maffay. Heel sensueel werd er gedanst en ik werd stapelverliefd op Cobie. Wij dansten de hele avond en in de nacht gingen wij allen huiswaarts, na de nodige kussen die werden uitgewisseld. De andere dag lag ik weer in mijn tentje, doodziek van de hooikoorts. Wij hadden voor die avond afgesproken maar ik was ziek, met snotterende neus en dikke tranende rode ogen. Emiel was die avond alleen met Cecile op stap gegaan. De volgende dag hoorde ik van Emiel dat Cobie naar mij had gevraagd. Ton Ketelaars bood aan mij met zijn auto naar de camping in Diekirch te brengen, waar Cobie met haar ouders verbleef. Je laat toch niet zo maar een mooie meid lopen, zei Ton, schiet op aankleden, ik breng je weg. Binnen een uur was ik klaar en Ton bracht mij mijn zijn stationcar naar Diekirch. Cobie keek op en had mij natuurlijk niet verwacht. Mobiele telefoons waren er in die tijd nog niet. Wij stelden ons voor en er werd over en weer wat tussen de ouders van Cobie en Ton Ketelaars over de campings gesproken. Cobie en ik spraken wat over ons avondje en spraken af voor de zelfde avond. Ik begreep dat zij net zestien was geworden. Ik was er inmiddels twintig. Het klikte in ieder geval tussen ons en zo had ik mijn eerste echte verkering, maar verder als een kusje ging het niet.
Het was tegen het eind van ons schooljaar en wij waren allemaal zo rond de 18 of ouder.
Het was juni en wij zouden het jaar afsluiten met een avondje uit. Wij spraken af bij een cafeetje op de Slinge en dronken daar een paar pilsjes. Het was druk, maar voor ons niet gezellig. Wij gingen daarom met zijn allen naar een ander café, ergens bij de Maastunnel. Wij waren met zo’n acht kerels en zes besloten er om wat te gaan biljarten. De biljarttafels waren vrij. Piet, een studiegenoot, en ik konden niet biljarten en wij gingen aan de bar zitten. Wij hadden zo al een uurtje gezeten, kletsten honderd uit, toen er twee meiden binnen kwamen. Leuke jonge dingen van onze leeftijd. Zij gingen ook aan de bar zitten, een vijftal krukken verder. Wij praatten door, maar ongemerkt kregen wij toch aandacht en hadden al snel oogcontact. De meiden keken in onze richting en wij naar hen. Zij giechelen, wij flink doen en proberen contact te krijgen door op afstand wat te roepen en iets aan te bieden. Ik bemerkte dat door de aanwezigheid van de anderen het heel wat gemakkelijker was om contact te leggen. Eigenlijk was het gewoon flink doen en doen of je heel wat bent. De maten aan de biljarttafel hadden in de gaten dat wij aan het flirten waren, hadden de grootste lol en steunden ons om vooral beet te houden. Op enig moment ging één van de meisjes naar het toilet en moest daarvoor achter ons langs lopen. Direct spraken wij haar aan en vroegen bij ons te komen zitten. “Ik kom zo”, zei ze met een leuk accent. Terug van het toilet, vroegen wij door en ze zei dat ze het haar vriendin zou vragen. Na enkele ogenblikken kwamen ze bij ons zitten. Beide meisjes bleken uit Antwerpen te komen en waren deze avond gaan stappen in Rotterdam. Zij kenden verder de weg niet, maar gaven aan dat ze het hier gezellig vonden. Piet en ik maakten snel een keus en beide hadden we een meisje aan onze zij. We dronken verder en hadden een hoop lol. We hadden allerlei schuine en dubbelzinnige onderwerpen besproken, toen één van de meisjes plotseling zei dat ze helemaal nat was. “laat kijken”, zonder schaamte stapte zij van de kruk, draaide om en ja hoor, je zag een natte streep op haar roze dunne rokje, ter hoogte van haar bilnaad. Onze adem stokte, Piet en ik zeiden snel tegen elkaar: “als het kan, gaan we dan met ze mee? “Tuurlijk” zeiden wij in onze sas. De meisje woonden in een flatje in Antwerpen, maar hadden een kamer geboekt in Rotterdam. Na nog enkele pilsjes gedronken te hebben, wij waren inmiddels toch wel teut, maar lollig, gingen wij met zijn vieren weg. De meiden hadden aangegeven het leuk te vinden om nog wat op de kamer te drinken. Wij reden naar het centrum waar zij een hotelletje hadden. Allebei een aparte kamer. Dit was groots, dit was sensatie. Dit hadden wij nooit gedacht. Fantastisch. Als ondeugende, maar stoere jongens gingen wij mee naar boven. Allebei met een meisje naar en aparte kamer. Het meisje wat ik had, was heel lief, maar ervaren. Ik wist nu in ieder geval ook wat te doen en deed heel ervaren wat ik bij de hoertjes op Katendrecht had geleerd. Zoenen mocht nu ook en ik stikte bijna van haar wilde tong, die rondom in mijn mond ging. Zij was zeer onstuimig en wilde eigenlijk gelijk neuken. Ik wilde liever haar poesje voelen en onderzoek doen met mijn vingers en hand. Ik wilde tussen haar benen liggen en haar flink behaarde poes kussen. Zij was echter te ongeduldig en was zeer heet. “Neuk me, neuk me” en uiteindelijk begon ik haar te neuken. Het duurde een eeuwigheid voor ik klaar kwam. Het leek of ze helemaal van de kaart raakte, zo wild bewoog ze. Dit was nieuw voor mij, maar ik neukte door. De drank was er oorzaak van dat ik doodmoe klaar kwam. Uitgeput bleef ik op haar liggen. Zij omarmde mij als haar baby. De andere ochtend vroeg ging ik weg. Zij sliep nog. Wij hadden allemaal veel gedronken en iedereen moet evenveel hoofdpijn gehad hebben.
Alhoewel wij hun adressen en telefoonnummers hebben gehad in Antwerpen zijn Piet en ik er toch nooit naar toe gegaan. Ik hoorde van Piet later dat die meid van hem ook zo’n wilde was. “Laat maar”, zeiden wij stoer….
Militaire dienst
In 1971 werd ik opgeroepen voor militaire dienst. Ik had al twee keer uistel gekregen. Ik was lichting 71-5 en was een paar jaar ouder als de meesten. Ik kwam op in ’s Hertogenbosch en na mijn opleidingsperiode werd ik overgeplaatst naar Ermelo. Ik was korporaal bij de 146e Werktroepencompagnie van de Intendance van het 1e Legerkorps. Een overgroot deel van de dienstplichtigen hadden problemen omdat het werk bij de Intendance zwaar was: jerrycans benzine en allerlei andere voorraden versjouwen van links naar rechts. De russen waren toen nog de vijanden. Hoe het komt weet ik niet, maar ik had gewoon een goed leven. Ik was werkvoorbereider van de Sergeant-majoor en plande alle opdrachten en oefeningen. Daarbij verzorgde ik de compagnieskrant en deed allerlei leuke dingen die nog werden goedgekeurd ook. We hadden een compagniesbar die er niet uitzag. Ik zorgde er voor dat de bar met behulp van eigen soldaten werd opgeknapt. Wij hadden metselaars, obers, timmerlieden, reclameschilders, van alles hadden wij in de compagnie. Met permissie van de kapitein en luitenants maakte ik mensen vrij om de bar op te knappen. Een echte bar werd gemaakt, zitjes werden gemetseld en gestoffeerd, een dansvloertje gerealiseerd en allerlei leuke muurtekeningen van Asterix en Lucky Luke werden zeer kunstig op de muren aan gebracht en iedereen was tevreden. Van andere compagnies kwamen zij kijken en vonden het prachtig wat er bij ons gebeurde. De kapitein was tevreden omdat er geen problemen waren en zo was iedereen bezig met een bepaald doel: mijn collega’s / soldaten vonden het leuk om allerlei projecten te doen in plaats van benzine te sjouwen en ik was altijd de opzichter, supervisor, de regelaar. Ik was voor iedereen altijd bezig.
Op enig moment had ik het plan om Amerikaanse buffels te adopteren in een dierentuin. De reden was dat onze compagnie “De Buffels” werden genoemd en ik een goed doel wilde steunen. Met een jeep gingen wij naar Rotterdam, spraken met de directie van de dierentuin en spraken een bedrag af waarvoor voedsel gekocht zou worden. Terug naar Ermelo en meegedeeld wat we elke maand moesten ophoesten. Dat betekende dat we veel moesten drinken, om een bepaald deel van de winst aan de dierentuin te schenken. Tot aan mijn afzwaaien lukte dat, wat er daarna gebeurde, weet ik niet. Het was voor mij gewoon weer een leuk project waar ik heel wat uurtjes aan gespendeerd heb. Tussendoor had ik enkele echte maatjes gevonden waarmee we naar Amersfoort en Amsterdam gingen. Amsterdam was helemaal zo ver niet, via de nieuwe weg langs Alsmere en Lelystad. En als flinke kerels, soldaten immers, waren we van niemand bang. In Amsterdam gingen we direct naar de Wallen, liepen zo de zijstraten in van de Oude Zijds Voorburgwal, waar gewoon hartstikke leuke en mooie meiden zich presenteerden voor het raam en langs de deurposten. Vaak was het elkaar opstoken om naar binnen te gaan, vooral als je van elkaar wist wat je mooi vond. En het is gewoon zo, als ik een leuk jong goed uitziend meisje, met een lekker figuur zag, had ik niemand nodig om mij aan te sporen. Ik vond het steeds geweldig om zo’n mooi lief meisje met een strak lichaam te neuken. Het contact was altijd zo gelegd. Ik deed nooit stiekem of verlegen tegen de meisjes. Misschien was het fout, maar als ik een leuke meid tegenkwam die wat met mij wilde, dan wilde ik die ook neuken. Wat was daar mis mee?
Een bekentenis van mijn moeder -xxx weet nog niet waar dit te plaatsen xxx
Ik weet niet hoe het nu kwam, maar ik had ongeveer een jaar verkering met Cobie en ik was zo’n achttien of negentien jaar oud. Ik woonde nog steeds thuis en had het nu redelijk naar mijn zin. Waarom redelijk? Gewoon omdat ik tijdens mijn bezoeken aan Cobie een geheel andere familie zag met dominante, maar lieve, ouders waar alle kinderen en schoonzoons een zeker respect hadden voor hun (schoon) ouders. Totaal anders als wat ik gewend was thuis met minachting, verzet en opstand tegen mijn ouders. In ieder geval, op enig moment ik sprak met mijn moeder over mijn verliefdheid en toekomst met Cobie en mijn moeder zei: ik hoop dat je niet hetzelfde bent als je vader! Pa, wat bedoel je ma, zei ik onwetend. Ik bedoel niet Ome Janus, ik bedoel je eigen vader die je niet gekend hebt, zei mijn moeder. Wat deed hij dan, vroeg ik geheel onschuldig. “Jan”, zei mijn moeder, “je vader was een beest”. Wij waren net getrouwd en hij kon al niet van andere meiden blijven. Het maakte niet uit wat ik deed voor hem, vervolgde mijn moeder, het was nooit genoeg. Elke dag wilde hij seks, van alle kanten. Ik hoefde maar te bukken en ik was al zwanger. En zodra ik zwanger was, wilde hij seks op alle mogelijke manieren, ook al kon ik niet meer. Ik kotste ervan. En als ik was bevallen, wilde hij direct weer meer. Daarom was ik soms na één of twee maanden al weer zwanger! Ik was geschokt, ik kan mij nog goed herinneren dat mijn moeder in haar slaapkamer op haar bed ging zitten en huilde. Ze vervolgde haar verhaal: hij kon niet van jonge meisjes afblijven, ik had altijd problemen met hem. Ik deed alles voor hem, maar hij behandelde mij als een dweil. Doe Cobie dat nooit aan, zei zij tegen mij. Ik heb gefaald, zei mijn moeder. Je oudere zussen waren nog maar net vijftien, zestien en achttien jaar en hij kon niet van hen afblijven. Ik heb het te lang toegelaten, zei mijn moeder, maar op enig moment ging hij te ver. Vergeet niet, zei mijn moeder, ik kwam in 1934 van Duitsland, van het boerenland naar Nederland, ik wist van niets. Tante Jannie voer op een binnenvaartschip en ik stond bij een sluis langs de Rijn en verkocht eieren, kaas en melk. Zij zochten een meisje dat voor de huishouding en voor de kinderen kon zorgen. Natuurlijk wilde ik dat wel en ik kwam hier in Rotterdam aan, in een grote stad en zag hier dingen bij Tante Jannie in het café, die ik nooit gezien had. Iedereen pakte en kuste elkaar in het café, ik was dat niet gewend, maar accepteerde het. Ik heb daar je vader leren kennen. Hij beloofde mij koeien met gouwe horens, hij was een zakenman, wist hoe hij zaken moest oppakken, hij was overtuigd, ik geloofde hem. Hij was lief, echt lief en ik hield direct van hem. Maar hij loog tegen mij. Ik wist het niet en vertrouwde hem altijd. Hij was bezeten van seks. Als ik alle miskramen en dood geboren baby’s meetel, had ik misschien al negentien kinderen gehad. Ook als ik hoogzwanger was, dan keek hij nergens naar en altijd was ik er voor hem. Hij pakte mij van alle kanten. Soms kotste ik er van. En zodra de bevalling achter de rug was, wilde hij er alweer boven op. En ik hoefde maar te bukken of een natte dweil te zien of ik was zwanger. Ik heb er nooit over kunnen praten, met niemand, maar ik ben zó fout geweest, huilde mijn moeder. Toen zijn dochters groter waren, een jaar of zestien, vergreep hij zich aan zijn eigen dochters. Hert begon met betasten, ik wist het, maar wilde het niet geloven. Uiteindelijk heb ik de politie, aan de overkant van ons huis, geïnformeerd en heb ik hem aangegeven voor misbruik van zijn eigen dochters. Waarom? zei zij, waarom heeft hij dat gedaan…ik hield zo veel van hem.
Getrouwd en Roosendaal
Slechte seksuele contacten in huwelijk
-continuedienst en taboes in de familie,-pijpen vies, -neuken is vuilakke. Pa mocht alles
Op zoek naar seks katendrecht
6-daagses van Rotterdam
Op weg naar Venlo
cursus limburg ghr
Den Haag
ICHCA Toronto
New Orleans Bourbon street
Helsinki kakatoo bar
London Hypodrome
Hamburg
Bilbao Hilton
Triest clubs
New Delhi sloppenwijken
Thailand Bangkok
Shanghai Rockcafe
Singapore Orchard Road, thaise, china wijk, koreaanse maagd, Sentoza Island
Dubai bunker
Ghana 1ste contacten, verschillende bars, Makumba, Jokers,
Togolese, Charity ,
de Liberiaanse Roberta,
Anita, een Ghanese
West Afrikaanse verzamelwoede : Waikiki, Aquarius, Makumba
Nigeriaanse, Patricia
Trio’s en nog veel meer
Labadi beach: op het strand, de Duitssprekende,
Ze was bloedmooi en keek ee
Ghanese, Eunice
Het gaat fout, een huwelijk strandt
Amsterdam –nana
Motorrijden –karin
Rotterdam, en weer kwam ik een meisje tegen, 320 slk
Morcon Fati
Rotterdam Thaise huizen
De hoeve en nog meer parenclubs
Verder met Eunice
Nog steeds er even tussen uit, Manilla bar en anderen
Sollicitatie van een serveerster/ de bar in Tema: waar zij wonen / de manicure /
Het hotelletje in Tema -alle avontuurtjes hier-
Eunice in verwachting en –de kip-
Een interview met een staartje
Het is 23 juni 2009 als ik op enig moment een verzoek krijg voor een interview over ons hotel. Ik krijg een velletje papier uitgereikt met een tiental vragen die ik ter beantwoording kan voorbereiden. De andere dag om elf uur vindt het interview plaats. De volgende morgen staan een producer met cameraman en fotograaf klaar bij de receptie en stellen zich voor. Twee enthousiaste mensen die al wat gefotografeerd hebben en mij bij voorbat hartelijk danken. Ik vraag waar zij het interview willen houden en geef wat opties: buiten, bij de ronde tafels of in de bank? Nee, zij hadden het al bekeken, er was overal teveel lichtinval, dus namen zij mij mee naar de bar. Aan de bar werd ik verrast oor een bloedmooie jonge Ghanese vrouw, van begin twintig. Tering, wat een mooie meid. Twee meloengrote borsten spanden in een witte blouse. De fotograaf was voortdurend aan het foto’s maken en omdat ik niet wist wat zij daar deed, zij ik heel vriendelijk: Je komt nu ook op de foto’s voor en magazine hoor! Toen zei de producer, ja dat klopt, zij is de presentator die het interview afneemt. Ik stond perplex. Wow… De producer vroeg mij tegenover haar op de barkruk plaats te nemen en zei dat hij klaar was. Ik vroeg: “wat?, hier aan de bar?”. Ja, zei hij, dat is perfect. Okay, dacht ik, en stelde mij voor aan de jonge zwarte vrouw.. Een prachtig gaaf gezicht met een mooi gelaat. Geen dikke lippen of platte neus, nee, het mooie Naomi Campbell type. Kort strak haar met glossy gel er in, wat prachtig mooi strak langs haar hoofd was gekamd. Daarbij een stralende uitdrukking met een vriendelijke lach. Het klikte direct en ik voelde een warme gloed in mij mester worden. Wij keken elkaar diep in de ogen en ik liet haar merken dat zij prachtig mooi was. “Thanks”, zei ze. Ze had een mooie heldere jonge stem. Omdat zij moeite had met mijn naam, gaf ik mijn visitekaartje af. Het interview werd gestart en verliep vlot. Ik gaf keurig en uitgebreid antwoord op haar vragen. Zij probeerde verlegen mijn ogen te ontwijken, telkens als zij een vraag stelde. Ik keek nauwelijks op mijn blaadje, maar keek haar met belangstelling en een beetje ondeugend aan als ik antwoordde. Het gesprek verliep prachtig en constant waren de cameraman en fotograaf foto’s aan het maken van alle kanten. Ze hadden er zichtbaar plezier in, onderbraken af en toe voor een andere pose en hadden volgens mij in de gaten dat er iets klikte tussen ons. Ik had het naar mijn zin en voelde mij geweldig. Direct na het gesprek liep de producer op ons toe en zei dat het geweldig was verlopen. Hij gaf mij een hand en bedankte met een knipoog. In feite had de presentatrice en ik niet eens direct in de gaten dat het was gestopt, maar zij had geen vragen meer en keek gewoon diep in mijn ogen met een uitdagende glimlach. Ik besteld voor ons alle een drankje en terwijl de anderen nog wat extra foto’s maakten, praatten wij nog wat verder. Verdomme, zij had haar naam genoemd en die was ik totaal vergeten. Heel de tijd al, stom dat ik zo moeilijk namen kan onthouden. Nu in een meer persoonlijk gesprek, maar toch nog over het hotel, wat zij in graag in de toekomst wilde worden, opleidingen, kansen en al dat soort flauwe kul meer, ontdekte ik dat het gewoon en hele pientere meid was die als parttimer oor magazines werkte. Ze kon goed praten, was vriendelijk en bijzonder representatief. Omdat ik wist dat ze nog foto’s van een kamer wilde maken, nodigde ik hen uit mee te gaan en toonde hen de Royal Suite. Een mooie ruime kamer met grote badkamer. Ik liep met haar wat vooruit en de cameraman en fotograaf volgden op wat afstand. In de badkamer gekomen was zij verrast door het grote bad. Ja, daar kunnen we makkelijk met zijn tweeën in, zei ik. Zij keek lachend, schuin over haar schouder in mijn richting. We vervolgden naar de zitkamer, ik opende de gordijnen en we keken samen door het raam naar buiten. Is dit niet romantisch, zei ik met een zachte stem. Ik voelde haar lichaam tegen mij aan staan. Totaal niet verlegen. Zij draaide half om en keek naar het grote Kingsize bed. Ze zei zoiets van, hé, dat is ruim. “Daar hou ik van”, zei ik met een glimlach, “samen in bed en ik jaag je na door het hele bed tot ik je te pakken heb”. Hé, jij ondeugd, zei ze in het engels. Er werden op de bank nog wat foto’s van ons gemaakt en we verlieten de kamer. Beneden in de hal werden nog wat foto’s gemaakt en ze verlieten het hotel Ik begeleide hen naar buiten om gedag te zeggen. De cameraman liet mij weten dat zij terug naar Accra gingen en dat de presentatrice klaar was en naar huis ging. Ze zei dat ze op Spintex Road woonde. Dat ken ik, zei ik verrast, schudde handen en nam afscheid.
Nog geen tien minuten later werd ik gebeld. “Hi, zei een stem, ik ben het”. Ik herkende de stem en begroette haar enthousiast: Leuk dat je belt! Wat vond je van het interview?, vroeg ik haar. O, perfect, je reageerde geweldig op alle vragen. Ik liet haar merken dat ik me wat verlegen voelde en misschien wat hakkelde. Welnee, zei ze, je deed het geweldig. Ik kon niets afspreken, omdat ik net daarvoor een afspraak had gemaakt met enkele Hollanders die ik al lang niet gezien had. Ik stond op het punt om te vertrekken. Ik vertelde haar dat en beloofde dat ik terug zou bellen. Ze wilde mij graag zien, zei ze.
Ik ging naar mijn afspraak in Accra en dacht al die tijd aan ons interview. Wat een verdomd mooi en lief wijf…
In Accra aangekomen, kon ik niet direct de bar vinden waar we hadden afgesproken. Op Ring Road, bij de Brandweerkazerne, rechts af en dan gelijk weer rechtsaf. Niet dus. Ik kwam bij een mortuarium terecht. Ik belde Albert weer terug en vroeg hem de goeie richting aan te geven. Oh, jochie, jij komt van de beach, ja dan is het net anders. “Ja, Appie, natuurlijk kom ik van de beach, ik kom uit Nungua! “Okay, jochie, okay, je moet dan tegenover de brandweerkazerne zijn, daar in een engelse pub, daar zijn wij, ik wacht buiten op je”. Ik had het vervolgens snel gevonden en ontmoette daar Albert en Oscar, een andere Hollander die ik nog niet kende. Allebei al inde zestig. Nadat we bier besteld hadden, begon Albert, net als de laatste keer direct te vragen of ik het naar mij zin had. Hij kon er niet bij dat ik zei dat ik gelukkig was en het inderdaad naar mijn zin had. Vergeet niet dat ik net weer een geweldige ontmoeting had, tijdens mijn interview. Albert begon heel negatief, dat “het een pleurisland was, dat alle vrouwen allemaal kankerhoeren zijn, en “wij verliezen het als blanke altijd, er is hier niets te verdienen”. Ik vertelde hem heel duidelijk dat ik het naar mij n zin had, gelukkig was en dat ik zijn ervaringen en meningen niet deelde. Ik sprak tegen Oscar en vertelde hem, sorry; ik ken je verder niet, maar ik heb het gewoon naar mijn zin. Ik vertelde hem over mijn ervaringen van deze ochtend, hoe ik wederom in contact kwam met een mooie meid en hoe die afsprak met mij wilde maken. Het is om jullie dat ik hier nu ben, anders lag ik in haar bed, zei ik heel demonstratief. Oscar gaf mij gelijk, maar zei dat Albert er inderdaad de laatste tijd er geheel anders over dacht. Op enig moment vroeg ik Albert ook waarom hij nog in Ghana was, als hij er zo’n hekel aan had. Waarom blijf je dan gewoon niet in Holland…
Ik had er de pest in, helemaal omdat ik nog terug moest naar Nungua en zij nog even konden blijven, voordat zij terug moesten naar hun kamer in Paloma.
Wij zaten al een paar uurtjes samen, toen plotseling ook mijn vriend Dennis binnen kwam. Ik had hem al enige weken niet gezien, wist dat hij ook Nederland was geweest en vroeg hem hoe het was geweest in Holland. Dennis, altijd heel spraakzaam tegen mij zei dat alles prima was verlopen en hij en Love het naar hun zin hadden gehad. Zowel Albert als Oscar keken er van op dat ik Dennis kende. Er werd gelijk eten besteld en zij wilde verder gaan. Ik vroeg permissie om te gaan en verliet de groep. Ik nam een taxi en ging huiswaarts. Ik was moe. Ik nam een taxi terug en tegen zes uur was ik weer thuis en rond tien uur ging ik naar bed.
De andere dag ging ik op tijd naar het hotel en deed mijn gewone dagelijkse werk.
Rond elf uur werd ik opgebeld. “Hallo, ik ben het”. Het was Hettie. Ik was verrast en liet merken dat ik het fijn vond dat ze weer belde. Kunnen we elkaar ergens zien, vroeg zij. Ja, natuurlijk, zei ik. Maar ik had wel een afspraak met Peter, mijn partner in Tema., om half twee. Ik vertelde haar dat en dat ik niet een, twee, drie zo gauw wist waar elkaar te ontmoeten.
Ik dacht na waar naar toe te gaan of wat te doen, toen ze mij vroeg om naar haar huis te komen. Ja, prima, zei ik. Waar spreken we af? Zei vroeg of ik de autowasplaats kende op de Spintex Road. Ja, natuurlijk, en we spraken af dat ik daar naar toe zou komen en tegen die tijd een seintje zou geven. Ik ging, groots als een aap, naar Tema, besprak met Peter de zaken. We gingen nog een biertje drinken, waarna ik weer via de Beach Road terug naar Accra reed. Vlak voor ik de Spintex Road opreed, belde ik haar en bij aankomst van de autowasplaats stond zij al te wachten. Zij zag er prima uit: korte rok, blote lange benen en wederom bloedmooi om te zien. Een kilometertje verderop moest ik stoppen voor een groot huis met grote muur er om heen. Zij bonkte op de deur en een huishulp deed open, zodat ik naar binnen kon rijden. Ik parkeerde de auto en liep haar achter op naar binnen. Een grote halfdonkere kamer, met een bankstel en een grote goed gevulde bar tegen de muur. Tering, daar zat haar moeder en ik werd voorgesteld. Ook liep er nog een jongetje van een jaar of acht rond. Ik ging netjes op de bank zitten en sprak wat met de moeder die zat te eten. De presentatrice (ik wist nog steeds haar naam niet) schonk een biertje voor mij in en kwam naast mij zitten. Op een gegeven moment ging haar moeder rusten en zaten we samen in de halfdonkere kamer aan het bier. Zij kwam dichter tegen mij aanzitten en ik ontkwam er niet aan dat ik haar grote ronde borsten tegen mij aan voelde drukken. Zij lag half tegen mij en ik met mijn ene been half over haar benen. We praatten een hoop. Over van alles, haar jeugd, haar ouders die gescheiden waren, het grote huis, haar studie aan de hogere hotelschool en het rustige leven dat zij leidde. Wij spraken over haar toekomstplannen, welvaart, verwachtingen in het leven en eerlijkheid naar je vaste partner toe. Zij ging bijna nooit uit, zeker niet in het weekend en al helemaal niet naar nachtclubs. De manier waarop zij praatte was echt lief en telkens als ik naar haar keek, was ik verrast door dat prachtige gezicht. Ik kuste naar en zij beantwoordde mijn kussen innig. Ik zei haar op enig moment, sorry, maar ik ben echt je naam vergeten. Zij moest lachen en zei dat ze Henriette heette, maar dat ze Hetty werd genoemd. Zij bleek twintig jaar oud te zijn en geen vaste vriend te hebben. Tering, dacht ik, ik ben inmiddels zevenenvijftig. Ze liet mij merken dat ze weg van mij was van het moment dat zij me zag in het hotel. Ik voelde mij gestreeld en hield haar in mijn armen. We kusten elkaar een lange tijd. Ik waardeerde haar echt en voelde mij schuldig aan een affaire die zich aandiende. Zoals gewoonlijk kon ik mijn handen niet thuishouden en het wond haar geweldig op. Ik bleef echter al die tijd netjes. Het was echter gezellig en de tijd vloog om, het was inmiddels zes uur. Ik zei dat ik weg moest, maar zij probeerde mij binnen te houden. Nee, ze wachten op mij in het hotel, zei ik, en het wordt steeds donkerder. We liepen naar buiten en buiten vroeg zij mij plotseling, John, ben jij getrouwd? Ik aarzelde niet en zei direct “ja, je hebt mijn ring gezin en ik ga niets verbloemen. Ik ben getrouwd met een Ghanese, maar wil eerlijk tegen je zijn. Sorry! Ik liep naar mijn auto en stapte in. Voor ik het wist opende zij de deur en kwam naast me zitten. Ze keek heel verdrietig en kuste mij met mijn gezicht tussen haar handen. Inderdaad, ze had mijn trouwring gezien, die ik overigens nooit voor niemand afdoe. Ik zei haar dat ik het rot vond voor haar, maar dat de situatie zo was. Ze zei dat ze het verwachtte, maar blij was dat ik eerlijk tegen haar was. Ze kwam dichter naar mij toe en ik deed de armleuningen omhoog om meer ruimte te hebben. Ze had tranen in haar ogen, maar drukte zich stevig tegen mij aan. In de donkere auto nu en zo geil als een beer nam ik haar volle borsten in mijn handen en kneedde die zacht. Haar tepels waren hard en zij ademde zwaar met har mondopen. Ik beantwoorde dat met een innige tongzoen. Zij kromde haar rug en liet mij met een hand tussen har benen komen. Met de andere hand steunde ik haar in haar rug en duwde haar een beetje meer nar mij toe. Haar borsten voelden geweldig groot, hard en vlezig aan. Mijn hand vond intussen zijn weg tussen haar benen en zij spreidde haar benen licht. Behendig liet ik een vinger langs de rand van haar string gaan en vond de zachte ingang van haar poesje. Ik kuste haar in haar nek en haar oren en kreeg het zelf steeds warmer. Plotseling besefte ik dat ik in de auto op de binnenplaats van hun huis was: Ik moest weg! Ik zei haar dat ze in het hotel op mij wachtten en dat ik weg moest. Zei vroeg met een sensuele hijgende stem nog even te blijven. Nee, zei ik, ik bel je morgen en dan spreken wij ergens af. Ik wil met je naar bed. Okay, geen probleem, antwoordde zij lief. Zij stapte uit de auto, opende de poort voor mij en zwaaiend reed ik weg.
Ik dacht werkelijk, mijn God, wat gebeurd hier toch met me. Hoe komt dit nu weer op mijn weg! Hoe meer ik echter nadacht, hoe meer ik besefte dat ik van haar ging houden, dat ik getrouwd was met Eunice, dat er een kind op komst was en dat alles in het honderd kon lopen. Dit ging te ver. Dit was meer als zo maar even een biertje drinken en daarna lekker neuken met een hoertje of meisje van de straat. Ik moest dit stoppen. Hiervan overtuigd, reed ik met grote snelheid naar huis. Het was inmiddels half acht toen ik thuis kwam. Eunice was niet thuis dus ik belde haar direct. Ze zei dat ze er aan kam omdat ze net klaar was bij de manicure, mar mij wel duizend keer gebeld had. Ik deed dom en reageerde kwaad ontkennend. Gauw naar boven, douchen en de geur van een ander van me afwassen. Toen zij thuis kwam, was ik in de keuken bezig drinken aan het inschenken. Er was gelukkig niets verdachts en alle was normaal. Ik kon het echter niet van mij afschudden deze affaire te stoppen. Morgen zal ik haar volgens afspraak, rond twaalf uur bellen, maar meedelen dat we dit moeten stoppen. Het was nu duidelijk voor mij.
De andere dag deed Eunice vreemd en liet merken dat er iets was, dat zij niet kon verklaren. Haar manier van praten beviel mij niet omdat er immers niets aan de hand was. Ik kon haar niet overtuigen, zij wilde dat ook niet, maar gedroeg zich afstandelijk. Waarom dat nou weer. Wat heb ik nu weer gedaan. Altijd hetzelfde met jou, bleef ik doorgaan. Zij vroeg mij mee te gaan naar het ziekenhuis voor onderzoek. Tja, okay, maar ik moest nog wel een telefoontje doen, wat niet ging vanuit het hotel. Ik schakelde voor de zekerheid mijn telefoon uit, kon ik in ieder geval niet gebeld worden. Rond tien over één ‘ringringring’, mijn telefoon ging af. Tering, hoe kon dit nu! Op mijn gemak haalde ik mijn telefoon uit mijn zak, friemelde wat en mijn telefoon was uit.
Ik draaiende direct het hotelnummer om een gesprek te veinzen. Verdomme, geen units, ik kon niet bellen. Eunice reageerde niet. Misschien had ze niets in de gaten. Ik liet het verder voor wat het was. Later in de middag belde ik Hetty herhaalde keren, maar kreeg geen gehoor. Op enig moment belde een vreemd nummer, ik nam op en het was Hetty. Toen ik zei dat ik haar al enkele keren gebeld had, antwoordde zij dat zij haar telefoon had verloren. Ik vertelde haar dat ik even serieus met haar wilde praten en zei haar dat ik niet verder kan gaan. Ik vertelde haar dat het gisteren ontzettend fijn was samen en ik ontzettend geil was op haar. Maar ik had later ook verteld dat ik getrouwd was en ik dt rot vond voor haar. Maar als ik dat combineer met de verwachtingen die zij heeft in het verdere leven, ik haar geen verdriet wil doen. Ik vertelde haar van haar telefoontje van die middag. Ik was met Eunice in de auto en had het behoorlijk lastig daarmee. Als dat weer gebeurt, kom ik op een keer geweldig in de problemen en dat wil ik niet.
Hetty, zei ik, ik denk dat als wij doorgaan, wij echt verliefd op elkaar worden en dat, zodra wij elkaar zien, ook seks zullen hebben. Gisteren hebben we elkaar heel passioneel gekust en ook jij was opgewonden en geil. Als we iets langer hadden doorgegaan hadden we in de auto geneukt. Ja, dat is waar, zei ze, maar John, ik wil je niet missen, ik wil bij je zijn. Ik antwoordde Hetty, je hebt mij gisteren voorgesteld aan je moeder, je broertje heeft mij gezien, die hebben allemaal verwachtingen als ik weer bij je komt. Ik kan dit niet en wil die risico’s niet nemen. Op enig moment zul je hen moeten zeggen dat het over is, dat is pijnlijk, voor allemaal.
Het is beter om nu pijn en verdriet te hebben dan over een paar weken. Zodra wij samen naar bed zijn geweest, wordt het alleen maar erger. Je bent zo jong en ik respecteer je te veel om je zomaar als een clubgirl te gebruiken en aan de kant te zetten. Ik zei haar dat het meestal zo verloopt. Ik kan ook niet helpen dat ik je hartstikke aardig ben gaan vinden, vervolgde ik. Ik hoorde haar snikken aan de andere kant en ze liet mij merken dat zij zich ontzettend rot en verlaten voelde. Zij zei dat ze mij nog zo graag een keer wilde zien en dat zij met mij naar bed wilde. Ik antwoordde haar hoe graag ik met haar naar bed wilde: ik wil je vasthouden, je tegen mij aandrukken en diep in je zijn. Maar ik zei ook hoe moeilijk het is om ons steeds te verbergen, teveel mensen kennen mij en zullen mij met jou zien. Ik kom in de problemen. Altijd moeten wij ons in Tema ophouden, we zullen nooit in Accra ergens hand in hand kunnen lopen. Je kan mij nooit bellen op mijn telefoon, ik kan jou alleen maar bellen vanuit het hotel. ’s Avonds kan ik nooit met je weg. Dat hou jij niet vol! Ik probeerde Hetty te ontmoedigen en te laten weten hoe lastig het voor ons zou worden. Het kon haar niets schelen, zij wilde mij blijven ontmoeten. Bel mij als je tijd hebt, laten wij afpreken en naar Tema gaan. John, ik wil met je naar bed. Ik verlang zo naar je. waarom moet dit nou gebeuren. Het geeft niet als ik niet kan bellen, ik vind het niet erg dat je getrouwd ben, ik zal het niet
moeilijk maken voor je vrouw. Maar ik wil je gewoon zien. Ik liet even een stilte vallen.
Okay, zei ik, maar alsjeblieft bel-mij-niet! Ik zal, zodra het lukt, jou bellen en dan maken we een afspraak. Ik haal je op en we gaan ergens wat drinken in Tema, daarna gaan we naar een kamer om bij elkaar te zijn. Zij liet mij merken dat zij hier blij mee was. Ik beëindigde het gesprek en vroeg mij af of ik hier nu goed aan deed. Ach, dacht ik, laten wij maar zien wat er van komt, en liep naar huis.
Er gebeurde verder niets, totdat ik drie dagen later, op maandagochtend een berichtje kreeg van de receptie om even contact op te nemen met Miss Henrietta van het Magazine over het interview. Hé, het is Hetty, die me wilt spreken. Ik belde haar en inderdaad, Hetty wilde mij ontmoeten. Dit deed zij dus in ieder geval slim. Zij sprak met zachte en lieve stem dat zij mij zo gemist heeft. Hoe kan dat nu, we kennen elkaar pas, zei ik. Ja echt, John, het hele weekend heb ik aan je gedacht en ik wil je gewoon zien. Ik wist niet goed wat te doen, want Eunice zou met de auto weggaan en ik had verder geen vervoer. Acht wat, waarom niet gewoon naar het hotel komen. Ik vroeg haar of ze naar mij toe kon komen. Naar het hotel? Ja, waarom niet. Niemand kent jou en als je het professioneel speelt, hebben we gewoon een zakelijke afspraak. Ik regel de rest wel. Het was nu elf uur en we spraken af om ongeveer half een. Intussen liep ik naar één van onze mooiste kamers, waar voldoende ruimte en een bankstel was. Ik regelde wat bier, cola en sprite en zette dat in de koelkast. Alles leek verder in orde. Ik ging door met mijn werk, maar was voortdurend met haar bezig. Het speelde in me hoofd hoe alles goed aan te pakken, dat niemand in de lobby iets verdacht zou merken. Het was tegen één uur, toen ik door de receptioniste werd gewaarschuwd dat Miss Henrietta er was. Ik pakte een map met reclamemateriaal en liep het kantoor uit, naar de lobby. Zij zat in een stoel te wachten en zag er prachtig uit. Ay, een wel wat erg kort rokje had ze aangedaan voor een ontmoeting met de directeur. Haar grote ronde borsten wezen recht vooruit in een geel gespannen truitje. Ze keek stralend en lachend in mijn richting. Ze zag er goed uit! Goeiemorgen, begroette ik haar en ging tegenover haar zitten. Prima gedaan van je, zei ik direct. Als je op deze manier afspreekt heeft niemand wat in de gaten. Ze lachte. Wil je wat drinken? Nee, zei ze, ik ben okay. Ik stelde voor om achteraan wat te zitten aan de grote tafel en daarna naar een kamer te gaan, dan kunnen we wat rustiger praten en bij elkaar zitten. Waarom gaan we niet ineens naar de kamer, zei ze. Okay, geen probleem. Ik liep haar voor, heel formeel en ernstig, met mijn map onder mijn arm. Ik liep langs de keukenetage, in plaats van direct de trap op naar e galerijen. Aan het eind nam ik de brandtrap en liep naar de 2e etage. Achter mij volgde Hetty. Zodra wij de kamer binnenkwamen, zei Hetty, wow, dit is een mooie kamer. Zij had vorige week immers alleen de gewone hotelkamers gezien. Dit was meer speciaal, een zeer ruime kamer, mooie bar met keuken en luxe ingericht. Ik liep naar het raam van het balkon en genoot van de golven van de oceaan. Hetty, kwam naast me staan en sloeg een arm om mijn middel. Ik keek haar quasi verrast aan en glimlachte. Zij legde haar hoofd tegen mijn borst toen ik ook mijn arm om haar schouder legde. Nadat we zo enkele minuten hadden gestaan en elkaar hadden gekust, vroeg ik of zij wat wilde drinken. Nee, eigenlijk niet. Waarom niet, je drinkt nooit veel, hé. Nee, bevestigde ze, maar geef maar wat koud water dan. Okay. Ik liep naar de koelkast en opende een fles Starbier voor mij. Terwijl ik een groot glas koud water inschonk, zag ik dat Hetty inmiddels op de bank was gaan zitten en haar schoenen had uitgedaan. Pfoei, ze was heel relaxed. Ik liep met de drankjes naar haar toe, zette ze op het tafeltje voor ons en ging naast haar zitten. Ik schoof tegen haar aan en legde mijn hoofd op haar volle borsten. Zij legde haar rechterhand op mijn hoofd en wreef langzaam door mijn haar. Dat voelde lekker aan en ontspande. Wat dacht je vorige week, toen ik je in de namiddag belde? vroeg ik. Je brak mijn hart en ik was heel droevig. Maar ik was blij dat je alles eerlijk vertelde, zodat ik kon nadenken. Was je niet kwaad? Voeg ik. Nee! Ik had een vermoeden dat je wel getrouwd zou zijn, maar ik werd verliefd op je en wilde je graag nog eens zien. Ik ben ook blij je weer te zien, maar je ziet wat een risico het is, als je naar mijn positie hier in het hotel kijk. Ik kan dit éénmaal doen, maar geen tweede keer. Dan moeten we iets anders vinden. Dat begreep Hetty ook wel, maar nu zijn we hier en ik vind het hier prachtig. Hier zou ik wel willen wonen. We spraken vervolgens over een groot aantal dingen die we al eens besproken hebben, maar dat maakte niet uit. Over en weer waren we voortdurend aan het oord. Nadat ik nog een paar slokken bier had gedronken en mijn fles terug op tafel zette, ging ik wat verzitten. Dat leidde er toe dat zij languit op de bank ging liggen met een arm onder haar hoofd. Natuurlijk reageerde ik hier direct op. Ik draaide om en begon haar lekkere tieten te kneden en te kussen. Zij liet dat toe en kreunde, wat voor mij betekende dat ze het lekker vond. Ik bracht een hand tussen haar benen en spreidde die, zonder dat ik tegenstand ondervond. Zij bleek geen slipje aan te hebben, zodat het gemakkelijk was om haar poesje te vinden en mij n vingers te laten spelen met haar schaamlippen. Zij draaide en kronkelde op de bank en ik bracht een hand achter haar rug om haar wat op te lichten. Dit ging gemakkelijk. Vliegensvlug had ik de haakjes van haar b.h. los en bevrijde met mijn andere hand haar grote borsten uit de b.h. Zij kwam overeind, kuste mij eerst en deed toen haar truitje en rok uit. Tezelfdertijd deed ik mijn overhemd en broek uit en worstelde mij uit mijn onderbroek. Zij zat recht op de bank met gespreide benen voor mij. Ik kon mijn pik, vanuit mijn positie voor de bank, zo in haar schuiven, maar deed dat niet. Ik legde haar achterover en vanuit mijn zittende positie voor de bank begon ik haar tepels te zuigen en haar borsten te kneden. Mensenlieve, wat waren dat lekkere ballen. Langzaam ging ik met één hand via haar middenrif naar haar buik en masseerde haar navel en heupen. Zij ademde zwaar en hijgend vroeg zij of ik een condoom bij mij had. Ja, dat had ik. Ik draaide mij om, pakte mijn broek van de andere stoel en haalde uit mijn achterzak het condoom dat ik daar die ochtend in had gedaan. Ik legde het condoom op tafel en ging verder met strelen en pakken waar ik kon pakken. Zij liet gewillig toe hoe twee van mijn vingers naar binnen drongen. Ik voelde een reeds natte gleuf en toen mijn vingers naar binnen gleden, pakte zij mijn hoofd en begon zij in mijn nek en oren te kussen. Ik was bloedheet en kon het niet meer volhouden. Ik kroop op de bank en vleide mij tussen haar benen. Zij spreidde haar benen verder en trok haar knieën licht op. Mijn inmiddels hard geworden en kloppende pik stak ik voorzichtig in haar. Zij vertrok haar gezicht pijnlijk, maar duwde haar bekken naar boven. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind het heerlijk als een kutje wat nauw is, dat maakt mij stapelgek. Ik spande mijn benen en leunde op mijn armen, toen ik mijn pik ineens naar binnen stak. Zij beet op haar lippen en draaide haar hoofd weg. Ik stootte door en begon mijn ritmische bewegingen van binnen naar buiten. Ik stopte echter na enkele seconden al, omdat ik geen ellende wilde. Ik pakte van het tafeltje het condoom, haalde het uit de verpakking en rolde het rond glibberige rubber rond mijn pik. Ik legde mij terug, zocht haar opening en stak mijn pik langzaam tot de volle diepte naar binnen. Zij haalde diep adem. Ik bewoog niet, totdat ik voelde dat zij haar spieren van binnen spande. Langzaam bewoog ik nu op en neer. Ik zweette, ondanks dat de airco aan stond. Zij hield mij met haar armen stevig omklemd, terwijl ik in en uit haar bewoog. Haar heupen en bekken bewogen steeds in tegenovergestelde richting, wanneer ik naar binnen of naar buiten ging. Dit maakte mij bloedgeil en het duurde slechts een tiental minuten dat ik schokkend klaar kwam. Ik bleef geheel ontspannen op haar liggen. Zij streelde mij met haar handen over mijn rug en hield mij lichtjes vast. Vond je het fijn? Vroeg ik haar. Ja, zei ze, en kuste mij op mijn gezicht. Ik bleef nog heel even liggen en kroop toen van haar af om naast haar te gaan zitten. Wil je wat drinken? Vroeg ik, ja geef me wat water. Ik reikte haar het glas water toe en pakte zelf mijn bier. Wij zaten zo nog wat pratend naaste elkaar, toen ik aangaf dat k er echt vandoor moest. Okay, zei ze en kleedde zich aan. Ik deed ook mijn kleren aan en ruimde het glas, de lege fles en het condoom op. Wanneer zie ik je weer, vroeg Hetty. Oh, dat weet ik echt niet. Bel me op, of ik bel jou, okay. Ja, we zien wel, zei ze. Nadat ik alles gecheckt had, liepen wij naar buiten.
Via de zelfde weg liepen wij de trappen af en zo, onschuldig, naar buiten. Tijdens het lopen, wilde ik haar wat taxi-geld geven. Uiteindelijk was ze naar mij toegekomen en ik weet gewoon dat ze allemaal geldgebrek hebben. Maar zij wilde nergens van weten en keek mij lachend kwaad aan. Stop je geld terug! zei ze. Ik bedankte haar met een knipoog. Ik deed de deur voor haar open en liep met haar naar buiten. Ik schudde haar hand en nam met een voor anderen onzichtbare kus in de lucht, afscheid van haar.
Terwijl ik naar binnen liep dacht ik, hoe is dit in godsnaam mogelijk, zevenenvijftig jaar oud en een mooie meid van twintig. Ging het hier om het geld? Nee, volstrekt niet.
Een modelkamer inrichten met een Libanees en Casandra, een Nigeriaanse beauty
Er moest nodig iets aan de kamers gedaan worden in het hotel en we hadden het plan om één kamer compleet te renoveren. Na samen met Frank, mijn Restaurant manager een aantal plannen en ideeën besproken te hebben, gaf ik hem eigenlijk de opdracht om te kijken naar tegels, kleuren en een betere inrichting. Ik had al een hele dag met Frank in Accra rond gereden en kon niet vinden wat ik zocht, ik wist ook niet wat ik wilde. Zijn opdracht was dus: het moet mooi zijn, een Afrikaanse uitstraling hebben en vooral niet te duur zijn. Maar natuurlijk, het maakt niet uit waar je voor kijkt, het is allemaal even duur. En omdat het gewoon moeilijk is een keuze te maken van wat vind jij mooi en wat vind ik mooi, kwam Frank op het idee om specialisten in de arm te nemen, hen de kamer te tonen en aan te geven wat ik had gezegd: mooi, Afrikaans en niet te duur.
Wij waren een veertien dagen verder en Frank had al met de ontwerpers gesproken. Zij wilden mij nu een computerontwerp tonen met een begroting. Het was op zaterdagmorgen dat wij hadden afgesproken. Het team belde al vroeg op dat zij in verband met het bezoek van de Amerikaanse president totaal niet door het verkeer konden komen; heel Accra was geblokkeerd. Maar zij kwamen er aan. Er volgden nog enkele telefoontjes van ‘sorry, maar we komen er aan’. Ik wist gelukkig dat het echt verschrikkelijk was in het verkeer, maar ik baalde toch ook wel. Uiteindelijk waren zij gearriveerd. Ik zat in het kantoor op mijn computer te werken en Frank had mij al enkele keren gevraagd te komen om dat de ontwerpers ook weer weg wilden in verband met het verkeer. Okay, ik er naar toe. Ik kwam op het terras en werd voorgesteld aan een blanke, twee Ghanese jonge mannen met computer en een oudere vrouw, die samen met een jongere vrouw aan het praten was. Ik kreeg aandacht en vol vuur waren de vrouwen mij aan het uitleggen hoe zij de kamer wilden veranderen met een speciale kleur voor de muren, houten meubelen en decoraties. Ik zag dat zij wel degelijk wisten waar zij mee bezig waren en liet hen alles op hun manier uitleggen. Zij waren vol vuur en passie en vulden elkaar perfect aan. Steeds opnieuw vertelden zei ‘you will love it’, zodat ik op enig moment zei, “joh, je mag wel steeds zeggen ‘you will love it’, maar dat wil ik graag zelf uitmaken. Als iets mij niet bevalt, zeg ik dat gewoon. ‘No problem’, zeiden ze. De oudere vrouw was wat gezet, maar charmant, met half open blouse, zodat je precies haar halve cup b.h. kon zien, waar haar tieten half uitpuilden. Ik hou normaal niet zo van die dikke konten en dikke bovenbenen, maar goed, ik schatte haar een midden veertiger en zij zag er in ieder geval goed verzorgd uit, met zeer kort geschoren haar, wat haar goed stond. De andere vrouw, veel jonger, ik denk zo’n jaar of dertig, had iets speciaal, zij was flink en groot, maar niet dik of gezet. Zij had mijn lengte en was beslist sexy. Zij had ook kort geschoren haar en perfect uitgekiende make up, wat haar direct knap maakte. Ik zag heel snel dat zij geen b.h. droeg. Haar tepels staken door haar sexy top, naar voren, ondanks dat zij een jasje droeg. Zij was werkelijk een bijzonder knappe jonge vrouw. Tijdens de uitleg liet ik al wat ondeugende erotische , opmerkingen horen en merkte dat zij daar gretig op inspeelden en met name de jongere vrouw werd bijzonder open en enthousiast. Na de uitleg gingen wij naar de uitgebroken kamer om te horen en te tonen hoe zij dachten het allemaal in praktijk te brengen. Tijdens de toelichting in de kamer spraken wij , mede door mijn opmerkingen, steeds vaker en uitbundiger over erotiek en romantiek, wat in mijn optiek beide dames bijzonder nat maakten. De blanke die erbij was, moet dit gemerkt hebben, maar hield zich op de vlakte en liet de dames hun marketing doen. Ik wist allang dat wat zij hadden ontwikkeld perfect paste in mijn plan en dat zij goed werk leverden. De prijs zou ik later wel horen. De beide dames moeten ook geweten hebben dat ik geen overtuiging meer nodig had, gezien de wijze waarop ik inspeelde op hun plannen. Van het een kwam het ander en ik liet hen weten dat ik net acht maanden geleden naast het hotel een huis gebouwd had, geheel naar eigen ontwerp. Ik nodigde hen uit naar de tweede verdieping te komen en mijn huis te bekijken. Wij klommen de trappen op en liepen naar de balustrade die uitzicht geeft op mijn huis en het land met tuin. Zij waren compleet perplex, vooral na mijn uitleg dat ik alles zelf ontworpen had en welke materialen ik gebruikt had om onderhoudsarm te leven. Duizend vragen kwamen op mij af, maar met name de jongere vrouw hield mijn arm, vast en quasi blij, verrast en enthousiast begonnen wij zachtjes erotisch met elkaar te praten. Ik kreeg een stijve, tering, hoe kan dit nu. xxxxxx
Jul-09 Een avondje uit met: Jenny, 16 jr in pl v. 21 jr.
Leuke avond in Aquarius en Makumba. Een meisje geen probleem. Ik heb direct een zeventienjarig ding aan mijn hand hangen die niet wegwil. Samen met zijn allen naar Aquarius. Rest jaloers. Om elf uur terug naar Makumba. Ik regel direct voor de anderen ook drie meisjes. Allen tevreden. Terwijl ik later bezig ben gaan ze weg, verdomme geen geld.
Aug-09 Een meisje uit Abidjan - Cote d’Ivoir: Yvonne,21 jr leuk en spontaan
Aug.09 Zomaar even wat drinken in Tema, Mathilde, ½ Frans en ½ Ghanese, 20 jr. we zitten allebei alleen bij “Every Days Chicken” en ze wil met me uit. Tja, okee.
Wat is er toch gaande. Hoe komt het dat ik zo van zwarte of donkere meisjes hou. Ik hoef er maar een te zien die een beetje aardig lijkt en ik wil ze neuken. En het lukt ook steeds. Ik heb al duizend keer gezegd, ik ben niets bijzonders, ik ben niet gespierd, ik ben niet gebruind met zwart, zuid-europees, haar. Ik ben aan het grijzen, 57 jaar oud, maar ik gedraag me jong, avontuurlijk en heb geen buikje. Daar pas ik voor! Ik voel me jong. En telkens als ik een jong aardig, goed uitziend meisje tegenkom, klikt het direct. Ik maak contact, ik prat met hen en binnen een paar minuten weet ik wat mogelijk is of niet. En een afwijzing heb ik hier in Ghana nog nooit gehad. Alle meiden zijn even lief, alle meiden zijn even aardig. Hi, mijn naam is Alice, wie ben jij. Zo begint het gewoon altijd. En meestal ben ik Peter uit Duitsland. Waarom weet ik niet, maar ik hoop dat dit mij een beetje zal redden als Eunice ooit wordt geconfronteerd met één van de meisjes. Ik probeer het op dit moment alleen maar contacten in Tema te maken. Tema is groot en de meisjes wisselen om de haverklap. Dus waarom zou ik naar Accra gaan, waar ik zoveel meisjes ken en zij met name mij. Zodra ik me kop laat zien in een Nightclub, is er altijd wel weer iemand die Eunice belt en haar verteld dat ze mij gezien hebben met een ander meisje en of zij dat weet. Dus het is voor mij beter om in Tema uit te gaan of wat te versieren, dan in Accra op avontuur te gaan. En Eunice heeft mij al diverse keren laten weten dat als ik wegga en een ander meisje neukt, dat ik in tenminste een condoom gebruik. Tuurlijk, doe ik dat…
Aug-09 Een Miss competitie in het hotel, de mooiste meiden uit Ghana. Na drie dagen krijg ik een aanbod: welke vind je leuk?
Opnieuw contact met Hetty, lang haar, dezelfde lekkere dikke tieten en een bloedmooi lijf.
Gijs de baggeraar komt in het hotel met twee bloedmooie langbenige meisjes: Vicki en Vivian, een tweeling. De volgende dag gingen we samen uit.
Gijs, Vicki en Vivian
Nigeria, Lagos, even weg voor een training (een hotel en nightclub op Lagos Abeokuta Road, Ota Ogun State)
Vivian, een paar weken later, of ik haar kan helpen. Zij gaat zeer gemakkelijk mee naar bed
Plotseling zie ik Milicent, bloedmooi, slank, 19 jaar oud. Hangt aan mij en vindt mij hartstikke lief. Doet alles wat maar lekker is. Kruipt langzaam via mijn voeten en tussen mijn benen naar boven en begint al kussend, volleerd te zuigen. Verdomme toch!
Contact met Queen, zeventien jaar oud en bloedgeil, altijd!
Gesprek met Queen, zij praat over een triootje, zij komt op enig moment met Jennifer
Contact met Faitsu, drieentwintig, flinke borsten en zeer aanhankelijk.
Gifty, een half Ghanese en Togolose, lange benen, leuk om te zien, zit vaak aan de bar
Grace, , leuk lachend gezicht, lekkere tieten, ontmoet als barmeisje bij Romance, een bar met zwembad, gewoon een leuke meid die niet verlegen is.
Eveline, masseuse bij CoCoBeach, gewoon op straat ontmoet, zesentwintig en wil wel wat meer praktijk massage leren…
Constance, pas aangenomen voor de bar, een en twintig jaar, zeer slank, zeer sexy en ontzettend lief om te zien. Wil graag met me uit, moet toch kunnen…
Mercy, mooi, flink, maar zeker niet dik, leuk gezicht, stralende lach en lekker lichaam, geeft een stevige nieuwjaarsknuffel, zoekt contact en zegt met me uit te willen. Wat doe je dan…
Dan, op 21 januari 2010 val ik door de mand. Betrapt, bij het afzetten van Vivian. Eén grote ellende volgt hierop. Veel verdriet, verloren vertrouwen, ongeloof en wantrouwen.
Ik had die middag een afspraak met Vivian. Zij had mij gebeld en gevraagd waarom ik niet op haar sms-berichtje had gereageerd. Ik vertelde haar dat zij twee keer niet was komen opdagen, nadat ik haar had aangenomen als serveerster en dat ik daarvan baalde. Ze bood duizend excuses aan en zei dat haar opa was overleden en dat zij veertien dagen naar haar dorp was geweest voor de begrafenis. Ik zei dat ik haar niet geloofde en dat alles voorbij was. Vivian vroeg echter herhaald vergeving en zei dat zij me wilde zien. Okay, wanneer. Vanmiddag was haar antwoord, ik heb toch niets te doen. Okay, zei ik, ik waar kan ik je ontmoeten? Beach Cumber zei ze. Dat was makkelijk voor mij, slechts drie minuten vanaf het hotel. Ik kende Beach Cumber natuurlijk, want ik had er al legio afspraakjes gemaakt, ook met haar. Na een uurtje stopte ik met werken, het was ongeveer half vier, ik pakte de auto en reed richting Coco beach, nar Beach Cumber.
Via het zandweggetje bereikte ik de parking en stopte daar de auto. Ik liep op mijn gemak naar een leeg tafeltje en nam plaats op een van de houten stoelen. Aan een ander tafeltje zaten wat oudere blanke dames te keuvelen en boven op het terras zat wat bediening bij elkaar. Ik bestelde een grote fles bier met een sprite. Ik zat net een kwartiertje en Vivian kwam er aan. Mensen lieve, wat zag ze er een leuk en sexy uit. Een strakke gekleurde top met open schouders en een vaalblauwe jeans die net onder haar heupen sloot. Ze lachte en kwam direct naar mij toe voor een kus.
